Tula Pasasalamat Sa Magulang นิยาย & เรื่องราว

"Maraming salamat, Hija ha." Pagpapasalamat muli ng magulang ni Leonardo sa kaniya. Nakakarami na rin ito. Wala naman dapat ipagpasalamat ang mga ito sa kaniya dahil sa kung tutuusin e, masaya naman siya at malaking bagay para sa kaniya ang makitang masaya ang mga ito sa pangalawang pagkakataon na kinasal ang mga ito.

"Salamat, Ga. Sa muling pagtanggap sa'kin, sa hindi pag-iwan sa'kin, at sa pag-aalaga sa anak na'tin." "Ako nga ang dapat magpasalamat sa'yo dahil sa kabila ng lahat ng mga nangyari paulit ulit mo akong tinatanggap. Paulit ulit mong ipinaparamdam sa'kin kung gaano kasaya ang magmahal." Inilapit niya ang labi sa mga labi nito. Pinagsaluhan nila ang isang malalim na halik. Napangiti siya sa pagitan n'on.

Hindi siya pinagalitan ng parents niya! “Huy! Kalma ka lang tandaan mo may sanggol jan sa tyan mo,” “Ay oo nga pala,” Natawa sila dahil doon at nagpasalamat naman si Leona kay Tiffany. Kung hindi dahil dito hindi naman siya magakkaroon ng lakas ng loob kung kaya malaki ang pasasalamat niya dito. Maging ang magulang nito’y nagpasalamat ‘din kay Tiffany.

“Mukhang may natitirang konsensya pa. Siguro nga, puwede ka pang maisalba.” At nagdagdag pa siya: “Pasalamatan mo ang mga magulang mo. Sila ang tunay na yaman mo.” Sunod-sunod ang tango ni Carlo. “Tama ka. Maging mabuti akong anak mula ngayon. Ang pagkakaroon ng mga magulang na ganito, iyon ang pinakamalaking suwerte ng buhay ko.” Nagaan ang hangin para sa lahat—maliban kay Reyniel.

“Wala akong ibang nais kundi pasalamatan kayo. Pasalamatan kayo sa buhay na ibinigay ninyo sa akin. Pasalamatan kayo sa pagmamahal na ibinuhos ninyo sa akin mula pa noong una. Pasalamatan kayo sa lahat ng mga aral, karunungan, at halimbawang ibinigay ninyo sa akin. Dahil sa inyo… ako ay narito. Dahil sa inyo… alam ko kung sino ako at ano ang dapat kong gawin. Ang lahat ng mayroon ako at lahat ng ako ngayon… ay utang ko sa inyo.” Napuno ng luha ang aming mga mata—luha ng kagalakan, pasasalamat, at lubos na katuparan. Niyakap namin siya nang mahigpit, mas mahigpit pa kaysa noon pa man, dahil alam namin na bagaman siya ay malaki at matanda na… siya ay mananatili pa ring aming munting anak, at k

Sabi rito ni aling Lilia. "Maraming salamat ho, sa inyong kabaitan," Nagbabadya ang mga luha sa mga mata ng dalaga. "Kami ang dapat na magpasalamat sainyo, senyorita. Tinatanaw pa rin namin malaking utang na loob ang mga kabaitan at kabutihang ipinaramdam ninyo sa amin at nang iyong mga magulang." totoo sa loob na pahayag ni Aling Lilia.

Hindi ko na din mapigilan ang mapangiti. Siguro, ang isa sa dapat kong ipagpasalamat sa Diyos ay ang magkaroon ng mga maunawaing mga magulang. Kung hindi naman kritikal na mga bagay, hinahayaan talaga nila akong mag desisyon sa kung ano ng gusto ko. "Salamat po, Mom." parang may bikig sa lalamunan kong sambit. Parang gusto ko na naman tuloy maluha.

Gusto ko nang umuwi at magpahinga. Huhuhu! huhuhuhu ang umiiyak parin niyang sabi habang hinahaplos ang kanyang mukha. "Nang makarating na sila sa bahay ng dalaga, Agad na nagpasalamat ito sa binata sa ginawang katapangang ipinakita niya kanina sa pagtatanggol niya sa kanya. Ang hindi lang niya makalimutan ay ang nasubsub ang mukha nito!

nginitian siya nito, “Salamat, kahit nga hindi maganda ang pagkakakilala mo sa’kin noong una ay pinagkatiwalaan mo ako.” Muli ay nakangiting sumiksik siya dito. “Kung hindi mo ramdam na hindi ka mahal ng Papa mo, isipin mo na lang marami pang ibang tao ang nagmamahal sa’yo.” “You’re right, pero iba pa rin iyong pagmamahal ng magulang. But I’m glad that at some point of my life, naramdaman kong minahal ako ng isang magulang. Kung nabubuhay lamang si mama Sol.”

Tumango si Luke, may luha rin sa mata ngunit may ngiti sa labi. “Sa lahat ng mga naging magulang ko—Mama Nenita, Papa Phillip, Mama Belinda, Papa Romeo, Nanay Glenda, at Tatay Romero—salamat sa lahat ng pagmamahal at pag-unawa. Tinuring niyo akong tunay na anak, kahit hindi ako sigurado kung sino talaga ako noon. Salamat po.”