Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Aking Buhay

Pinilit kong huwag pansinin ang luhang nagbabadyang tumulo mula sa sarili kong mga mata. “Kung papatayin mo ako ngayon, sa kulungan ang bagsak mo. Habambuhay. Hindi ka na makakabangon. Gusto mo ba talagang ibigay ang buong buhay mo dahil lang sa pag-aakalang may kinalaman ako sa nangyayaring scandal sa buhay mo?” Isang mapakla, basag, at malademonyong tawa ang kumawala sa mga labi niya. Tawa ng isang taong tuluyan nang nawalan ng katinuan.

Buhay ako at pansamantalang inilayo ng mga taong nagmamalasakit sa akin noon para madugtungan ang buhay ko. "Ayos lang naman sa amin ang plano mong iyan iha kaya lang hindi ka pwedeng tumira sa kung saan-saan lang. Delikado na ang panahon ngayun lalo na kapag maninirahan ka sa isang lugar na mag-isa ka lang." sagot ni Tita. "Kaya ko naman sigurong alagaan ang sarili ko Tita. Nahihiya na po kasi ako na tumira dito." sagot ko naman. Agad naman napatango si Tita Susan

Tumango tango ako bilang sagot. **** Habang lulan ng sasakyan napaisip ako. "In just one click nagbago ang buhay ko at 8 months from now magiging ina na ako. Hindi ko expected na mangyayari ito. Sana pala hindi na lang kami nagpunta ng Bar na 'yun." piping usal ko sa isip "Misis ko." "Misis ko!" medyo malakas n'yang tawag at naging dahilan rin ng pag-gising ko sa malalim na pag iisip.

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

Tuluyan na ba nitong makukuha ng ganun ganun na lang ang lahat at ang worst pa nito ay baka patayin na ako nito ng tuluyan. Hanggang dito na lang ba ang kabanata ng buhay ko? Wala man lang pa akong napatunayan sa buhay ko. Mas mauuna na ba ako kaysa sa tatay ko na stroke? Hayst ang buhay nga naman talaga hindi mo alam kung ano ang mangyayari. Pero isa lang ang siguro ko na mas mapag katiwalaan ko pa si Nerdy kaysa sa mga taong naka paligid sa akin.

Tumango-tango siya. “Siguro, pero hindi ko inisip ‘yon eh. Hindi ko siya naisip.” “Ni minsan?” “Ni minsan. Basta ang alam ko lang kailangan kong tapusin ang mga kailangan kong tapusin, pagkatapos uuwi na ako.” Napangiti siya at napayukong umiiling, “I have so much faith for us, ni minsan hindi ko naisip na pwede ka palang magkaroon ng sariling buhay at tuluyan akong kalimutan.” I felt a pang on my chest. Parang ako pa ang mas nahihirapan sa sitwasyon niya.

"Sa lahat ng mga pagkakataong kasama mo ako hindi mo ba naramdaman na totoo ang pinapakita ko sa 'yo? Tahimik ang buhay ko eh. Kontento na akong kung ano ang meron ako, kung ano ang meron kami ng mga bata. Ayos na ako doon, mahirap pero wala akong inaalalang ibang tao. Nahihirapan man sa araw-araw na pakikibaka sa palengke pero ayos lang. At least doon, tahimik ang buhay ko. Walang nang-aalipusta sa akin, walang nangmamaliit, walang nang-iinsulto." "Buong buhay ko wala namang akong inagrabyadong tao. Hindi ako palakaibigan pero hindi rin ako palaaway. Wala naman akong ibang gusto kundi ang mabuhay lang ng tahimik. Pwede ding mamatay ng tahimik."

wika ko nalang habang nakangiti ng pilit. Tumango naman ito at agad Naman siyang tumayo at nag paalam na Sakin, ng Makalabas na ito ng tuluyan ay bumuntong hininga naman ako. Ang aga aga problema agad Ang kakaharapin ko Anong klaseng Bahay ba ito napapalibutan lahat ng problema, gusto ko lang ng matiwasay na Buhay e.

Pero minsan, kapag wala si Lolo at mayroon naman akong Tita o Tito na magbabantay kay Race ay na sa galaan ako and discovering new things. All of my life, I wanted to live peacefully. Just a normal life. Ayaw ko ng magulo ang buhay ko—sino nga ba ang may gusto ng magulong buhay? Pero hindi ko naman hawak ang kapalaran ko—no, ako mismo ang gagawa sa kapalaran ko ngunit hindi sa lahat ng bagay ay kaya ko ‘yong kontrolin ngunit hindi ibig sabihin no’n ay dapat akong sumuko. Kaya kung ano man ang gagawin kong kapalaran ay dapat alam kong magiging masaya at kontento ako at hindi ako mabibigo sa bandang huli. Ano kayang klaseng buhay ang mayroon ako?

Nalilitong isip ko ‘Parang nalalaman ko na kung ano ba sa buhay ko ang dalaga... Tingin ko ay mayroon itong ibang puwang sa buhay ko... Hindi lamang isang sekretarya ang maaari nitong gampanan sa buhay ko.’ Hinayaan ko itong makatulog sa bisig ko. Kita sa mukha ng dalaga ang kapayapaan habang tulog na tulog ito.