Tula Tungkol Sa Aking Buhay Novels & Stories

“Malas ka sa buhay ni Luca." Ilang beses ko mang piliting itanggi iyon, hindi ko maalis sa isip ko ang mga salitang iyon. Baka tama siya. Baka nga malas talaga ako sa buhay ni Luca. Simula nang bumalik ako sa buhay niya, sunod-sunod na lang ang nangyayaring masama. At ngayon, buhay niya mismo ang nakataya.

Uto-uto lang, as usual. "Para namang naghahabol ako sa inyo eh kayo nga 'tong gigil na gigil na nagsusumiksik sa buhay ko. MAgsama na lang kasi kayo ng tuluyang, kayo ang lumayo sa akin, puwede ba? I'm living my life," sagot ko sa kanila. Inayos ko ang aking postura kahit na deep in side eh kinakabahan talaga ako. It's my time para maging malakas ngunit mukhang hindi pa ako gano'n ka handa na lumaban.

Walang N*****x pero ang kwento ng buhay ay parang nasapelikula. Napamasid ako sa madungis kong sapatos at sira-sira na. Na siyang nagsasalamin nang kapalaran ko. Kung i-kuwento ang buhay ko sa drama ay parang korean nobela. Kawawa naman ang gaganap na artista. Magiging pulubi at walang pera tapos matutulog pa sa tabi ng kalsada. Lagi na lang ganito. Kasing pait ng ampalaya ang buhay ko. Sana bukas maka-candy man lang.

“Until the next one comes along.” Wala akong maisagot kaya tumahimik ako. Hindi ko maipagkakaila. Totoo iyon. Ganoon ang buhay ko simula nang maging malungkot na kanta ang buhay ko na may pamagat na, “Katalina Did Me Wrong.” I’m a player. Walang dapat ipagmalaki roon, alam ko. Hindi iyon badge of honor o moral code. Kinakasuka iyon ng nanay at kapatid ko.

Kaya this time I won't let their lives put in danger. Hindi ko masasabing tahimik nga talaga ang buong buhay ko, sa mula't umpisa kasi ay marami na akong naranasang paghihirap sa buhay ko, simula nung nawala ang mga mahal ko sa buhay araw araw akong nag iisa at ipinagluluksa ang nawala sa akin. —END OF FLASHBACK—

Hindi naging madali ang umpisa ng kwento namin ni Ice, at sana ngayon na masaya na kami ay magtuloy tuloy na. Maraming salamat sa lahat ng walang sawang sumuporta at nagbasa sa aming storya, muli ako si Talliah Jae nagpaalam na hanggang dito nalang ang kwento namin ng isang lalaking hindi ko kilala sa una at ngayon ay kasama ko ng bubuo ng isang masayang pamilya. Paalam at salamat! __________________WAKAS___________________

Tumulo ang mga luha sa pagitan ng kanyang mga daliri. “Hanggang kailan pa, Lila? Hanggang kailan niya sisirain ang buhay ko? Napakarami ko nang nawala... ang pamilya ko, ang una kong boutique, ang tiwala ko sa sarili... at ngayon gusto pa niyang agawin maging ang pangalan ko.” Mahigpit na hinawakan ni Lila ang kanyang mga kamay. “Huwag kayong susuko. Pakiusap. Lalabas din ang katotohanan balang araw.”

Umangat ang gilid ng labi ko pero nang bumalik ang tingin niya sa akin ay tumikhim ako at nagsimulang magpakilala at sabihin kung ano ang pakay ko. "Ako po si Tali Dela Cruz, sir. Mag-isa na lang po ako sa buhay, naghahanap po ako ng trabaho. Wala na po akong mga magulang. Kaya po ako narito ay nagbabakasakali ako na makuha ninyo bilang katulong. Marunong na marunong po ako ng mga gawaing bahay. Wala po kayong dapat na ikabahala sa akin," sabi ko sa kaniya.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

sagot ni Elara " Actually, ganito ang plano ko sa buhay.. noong bata pa ako, umaasa ako sa kuya ko, paglaki ko, aasa ako sa magiging ate ko at pagtanda ko, aasa ako sa mga pamangkin ko, mabubuhay ako habambuhay sa pag-asa lang sa ibang tao." "……………………" Napanganga si Elara at walang masabi. Tahimik ang paligid sa mga sandaling iyon.