Tula Tungkol Sa Kasarian Novels & Stories

Tanging isang uri ng katahimikan—ang katahimikang nagmumula sa pagkakaalam na hindi na niya kailangang patunayan ang sarili niya sa mga taong minsang kumwestiyon sa kanya. Sa dilim ng silid, habang unti-unting humihina ang ingay ng lungsod, napagtanto ni Elena ang isang simpleng katotohanan: Ang tunay na galaw ay hindi ipinapahayag. Ito’y nararamdaman— kapag huli na para pigilan.

Panay din ang buntong-hininga nito habang nakatitig sa kanya. "Love, I'm serious..." Turan ni Taj nang makitang tumatawa si Tori. Pinunasan din niya ng likod ng kanyang palad ang noo bago wala sa loob na bumuga ng hangin dahil sa labis na kaba. "Seryoso talaga 'to?" tanong ni Tori.

"Bakit parang nagtatampo ka?" Lolo grinned. "Tia, may I remind you. Crassus is taken. He has a wife now. He has his own life now. Bakit pilit mo isiniksik ang sarili mo sa isang tao na wala ng gusto sa'yo?" Iniwas ni Tia ang kanyang paningin. "Lolo Austin, I-I know what you mean." Tumaas ang kilay ni Lolo sa narinig. "Alam mo naman pala, pero mukha naman hindi. Alam mo ba talaga o nagmaang-maangan ka lang dahil hindi mo tanggap ang lahat?"

Umiling na lamang siya habang ang kaniyang mga labi ay ngumiti na lamang nang sapilitan. "Men, nagkakaganiyan lang iyan dahil iniisip niya na maiiwan na naman kami rito sa Pilipinas habang kayo ay magpapalaki ng mga burat niyo outside the country!" Si Taurus ang siyang nagsalita. "Oh, really? Baka naman kasi iniisip na naman ng loko na iyan si Sheryl!" sabat ni Leo. "Who?" tanong ni Cancer.

turan ni Tanya saka tumalikod kasabay ang pagsara ng pinto. Sumunod ang nakakabinging katahimikan. Abala ang bawat isipan ng dalawa patungkol sa kaninang kaganapan. Hindi maiwasan ng mga ito ang mapaisip dahil tila may kakaiba. Napasulyap si Leiluna sa kanyang kapatid na agad na umiwas sa kanya kasunod ang ," Tara na. Gutom na'ko!" ngumiti ito sabay ang pagtayo mula sa kama.

Huminga ng malalim si Tatiana, pinipigilan ang nangingilid na luha. “Alam mo, Arian,” panimula niya, mahinahon ngunit matalim ang tinig, “ang tunay na kahinaan ay hindi ‘yung manatili sa isang lugar na puno ng sakit. Ang tunay na kahinaan ay ‘yung takbuhan ang sakit at sumiksik sa tahanang hindi sa’yo.”

Na tila isang bulkan na sumabog dahil sa pinaparanas ng asawa. "Ohh shit!" Mura niya habang patuloy lamang ang asawa sa pagpapaligaya sa kanya. Hanggan naramdaman na niya unting-unti nito pinapasok ang sandata sa loob ng kaniyang bulaklak ramdam niya ang katigasan ng sandata nito

Pumatay ito ng ilang tao, subalit wala man lang nakitang badha ng konsensiya sa mga mata nito. Pinalaking may takot sa Taas si Lila. Ang pangaral ng kaniyang namayapang Tatay ay dapat matuto siyang magpahalaga sa kahit na sino o anong may buhay. Ang aral na nasa Banal na Kasulatan ay isang malaking pagkakasala sa batas at sa mata ng Diyos ang pagkitil ng buhay ng iba. Pero nasaksihan niya ang walang pag-aalinlangan na pamamaril ng Amo niya sa mga katunggali nito. “Miss Maid, will you please stop acting as if the people I killed are close to you?! Hindi mo naman kamag-anak ang mga iyon.”

determinadong sinabi ni Takuya, makikita na seryoso siya tungkol sa bagay na ito. Kung hindi niya ito gagawin ngayon, ang mga bloodsucker na ito ay magiging mga linta lamang sa Fareast Consortium hanggang sa bumalik ang pamilya sa kasalukuyang nalulungkot na kalagayan nito! Natutunan ito ni Takuya sa mahirap na paraan, at hindi niya pwedeng hayaan na maulit ang nakaraan!

What the hell? Natulala ako sa mga sinabi ni Lola. Napahawak ako sa d****b ko at pinakiramdaman ang tibok ng puso ko. "N-nasaan na po ang mga Agasier? May nabubuhay pa po bang Agasier?" nauutal kong saad. "Mayroon pang mga Agasier na natitira pero tahimik na ang mga 'to lalo pa't mahirap nalang sila kaya hindi na sila pa makakaganti.."saad ni Tita Ariela kaya napasinghap ako.