Unang Luha Novels & Stories

Yumuko ako at naramdaman ko ang namumuong luha sa mga mata ko. "Darating siya." Pabulong kong sambit sa sarili ko. Tumingila ako at sinalo ng palad ko ang unti-unting pagpatak ng ulan hanggang sa lumakas ito. Umagos ang mainit kong luha kasabay ng pag-agos ng tubig ng ulan sa aking pisngi. Ramdam ko ang pinaghalong init at lamig sa aking mukha. "Darating siya." Nanghihina kong sambit habang yakap ang aking maleta.

Hindi na siya lumaban. Isang luha ang bumagsak sa likod ng kamay ni Shawn. Para bang napaso siya, kaya bumagsak ang kanyang tingin sa sariling kamay at nakita ang malinaw na luha doon—parang bigla siyang natauhan. Nang muli niyang tingnan si Ruby, nakasandal ito sa kanyang mga bisig, ang mga mata'y malungkot at walang sigla. Patuloy rin ang pagpatak ng luha mula sa magaganda nitong mata.

Ang mga luha ay walang preno na umagos sa kanyang mga pisngi. Ang sakit ni Bunbun ay ang uri ng kondisyon na pinakabawal makaranas ng matinding gulat o takot; dahil sa oras na mabulabog ang sistema nito, ang lahat ng naging pagod at gamutan sa loob ng maraming taon ay tuluyan nang mabubura nang walang pasubali. Mariing pinagdikit ni Lia ang kanyang mga nanginginig na palad, palihim na nag-aalay ng isang tahimik na panalangin sa langit, na sana ay iligtas ang buhay ng kanyang anak.

Isang matinding pait ang biglang umapaw sa kanyang lalamunan, nagpahapdi sa kanyang mga mata. Nanginig ang mahahabang pilikmata ni Luna, at mabilis na pumatak ang mga luha sa kanyang namumulang pisngi na parang naputol na kuwintas. Agad niyang ibinaba ang kanyang ulo, habang ang nanginginig niyang mga daliri ay nagmamadaling nagpupunas ng mukha.

Nakita n'ya ang paglandas ng luha sa pisngi ni Autumn at doon lang s'ya nagising at nataohan bigla. "Oh shit! I'm sorry baby, I'm sorry. Please don't cry, I'm sorry, nagulat lang ako, I'm sorry," hindi magkandauga na paghingi n'ya ng paumanhin rito at pinaulanan ito ng halik sa buong mukha at labi. "M-Masakit Brook," "Yeah I know! It is your first time baby at normal talaga na masakit ito pero maya-maya lang ay mawawala na iyan and I will make sure na masasarapan ka na," alo n'ya sa dalaga.

Ang red wine ay tumulo sa dingding na parang dugo, ang mantsa ay kumalat nang dahan-dahan na parang sugat na hindi na maghihilom. Si Pia ay tumayo nang nanginginig, ang mga kamay ay nakakuyom nang mahigpit, ang mga kuko ay nakabaon sa palad niya hanggang dumugo. Ang mga luha ay tumulo nang malakas, halo-halo ang galit, sakit, at kawalan ng pag-asa. “Hindi ko matanggap...” Hagulgol niya, ang tinig ay basag. “Hindi ko matanggap na nanalo ka, Lorie! Hindi ko matanggap na nawala ang asawa ko, ang anak ko, ang lahat dahil sa’yo!”

Lewis POV Marahan at palihim kong pinunasan ang luha na sandaling tumakas sa aking mata. Pilit akong lumingon sa aking tabi upang hindi makita ni Angel ang pag-iyak ko. Hindi maikakaila na labis talaga akong naapektuhan ng kanyang pangungulila at hindi ko alam na ganoon ito kasakit. Isang buntonghininga ang aking ginawa, saka muling humarap kay Angel na ngayon ay muling yumuko.

Tanong Luha. Iyon ang aking nakita sa matandang babaeng kaharap ko ngayon. Pagkagulat, pagkalito, lungkot, at tila hindi pa makapaniwala sa nalaman. Umalingawngaw ang tunog mula sa nabasag na tasa na naroon na sa marmol na sahig. Maya-maya'y narinig ko na ang mga yabag.

Bigla kong naalala ang nakaraan. Para akong muling binuhusan ng kumukulong tubig. May kung anong humihila sa puso ko pababa hanggang sa halos hindi na ako makahinga. Unti-unting nanghina ang mga tuhod ko. Napaluhod na lang ako sa malamig na sahig habang pilit kong inaayos ang paghinga ko. Hindi ko namalayang tumulo na pala ang unang luha.

Nanatili akong nakapikit pero ang mga luha ko ay patuloy sa pagtulo at tumama na lamang ito sa unan. F*CK!