Unang Luha Novels & Stories

Aurora's Point of View Nang makalayo siya ay agad kong sinalubong ang tingin niya. Pulang-pula ang kaniyang mga mata, ilong at pisngi. Basang-basa rin ang mukha niya dahil sa pag-iyak. Marahan kong pinalis ang mga luhang iyon habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko. I could cry for them, I can accept any kind of pain for them, lahat kakayanin ko para lang hindi ko sila makitang umiyak.

Callieyah Gabrielle Suarez POV Habol ang hiningang pumasok ako sa banyo at mabilis na isinarado ang p***o. Ang kanina ko pang mga luha na pinipigilan kong kumawala sa harap ni Lluna ay tuluyan nang nag-unahan sa pagdaloy sa nag-iinit kong mga pisngi. Sobrang bigat ng bawat paghinga ko. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon, at tanging pag-iyak na lang na walang tunog ang naging tugon ng sarili ko para gumaan ang pakiramdam.

Mukhang magbabadya ang ulan. Si Juago ang unang bumasag ng katahimikan naming dalawa. “You like me,” he said na para bang siguradong-sigurado siya roon. Napaawang ang labi ko roon. Hindi ko alam kung bakit bigla na lang bumuhos ang luha mula sa aking mga mata. Agad napaawang ang labi ni Juago at agad siyang nataranta habang nakatingin sa akin.

' hindi nya napigilang ibulong sa sarili. Hanggang sa matapos ang hapunan nanatiling tahimik at walang kibo si Angela. Aaminin nyang hindi nya napaghandaan ang mga bagay na iyon. Ang tanging alam lang niya gusto na nyang mabaon sa limot ang mga nangyari sa kanya. Ang akala nya, unti unti ng nahilom ang sugat na iyon. Pero ngayon heto at sariwang sariwa pa rin sa kanya. Hindi nya namalayang tumulo ang luha nya.

Ang isang luha ay nauwi sa mahihinang paghikbi. I try to cover my mouth using my hand to stop myself from crying. Alam kong niloloko ko lang ang sarili ko. Kahit na anong gawin ko, hindi tigil ang pag-iyak ko dahil alam kong nasasaktan ako. And it hurts like hell!

Patuloy naman sa pagtulo ang luha sa aking mga mata. "Soryy, nawala ako sa sarili ko. Hindi ko naisip na first time mo pala! Sorry Sweetheart! Kaunting tiis lang at mawawala din ang sakit. Ganito talaga ang proseso kapag first time." malambing niyang sambit sa akin at siya pa mismo ang nagpunas ng luha sa aking mga mata. Para namang gusto ko tuloy siyang sabunutan. May prose-proseso pa siyang nalalaman. Pinagbigyan na nga pero hindi naman nagdadahan-dahan. Kung maka-kadyot akala mo wala nang bukas.

seryoso kong wika Mas lalo namang nag-uunahan sa pagpatak ng luha sa kanyang mga mata. "Hindi na kita mahal. Hindi na kita gusto...bakit napakahirap para sa iyo na maintindihan ang bagay na iyan?" umiiyak niyang wika. Ang mga katagang iyon ay parang isang matalim ng punyal na unti-unting humihiwa sa puso ko Tulala akong napatitig sa kanya

Tango lamang ang tugon ni Nelson na may pasimpleng punas na naman sa mga luha. Gusto kong sabihin sa kan'ya na okay lang na umiyak. Hindi kabawasan sa pagiging lalaki ang magpakita ng luha. Hindi iyon nagpapakita ng kahinaan. Patunay lamang iyon na tao ka. Normal na makaramdam ng lungkot.

unti-unti siyang ngumiti. When I took a step, biglang nag-iba ang paligid. Ang mga tao ay nagkagulo. May nagsigawan. May nag-aaway, may nag-iyakan habang may binubogbog. Naghalo ang kaguluhan, ang lakas ng tibok ng puso ko dahil sa kaba. Bigla ring sumakit ang pisngi ko, nakaramdam rin ako ng likido na umaagos mula sa gilid ng aking ulo. Hinawakan ko ito, ramdam ko ang pagka-basa ng aking palad. Marahan kong tinignan ang aking kamay na nanginginig. Laking gulat ko nang makita ko ang kulay pulang likido, dumudugo ang ulo ko!

Pinunasan niya muna ang kanyang luha bago siya nag - reply. [Na - miss na rin po kita, Lolo.]