Novel & Cerita Unbothered Quotes

he said. Umupo ako. Pilit kong pinanatiling steady ang boses ko habang sinasagot ang mga tanong niya tungkol sa past work experience. Pero habang nagsasalita ako, ramdam ko 'yung mga mata niya sa leeg ko. Parang sinusukat niya kung anong klaseng babae ako. "You're too composed," he said all of a sudden. "Excuse me?" "That's not a compliment," he added, voice low and slow. "People who are too composed often break the loudest."

--- Natawa ako. "Maybe because you're not annoying today." --- Napahawak siya sa dibdib niya na parang nasaktan. --- "That hurts, Trouble." --- "Good." --- At pareho kaming natawa. --- Hindi ko na maalala kung kailan ako huling tumawa nang ganito. Yung walang iniisip. Walang sakit. Walang takot. --- At nakakagulat dahil siya ang dahilan.

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

Serious! Ang sarap nyang hawakan sa mukha gamit itong dalawa kong kamay na may glue! "It's not okay, isn't rude bothering someone who's busy?" Seryosong tanong nito. "Di sorry!" Mataray kung sabi. Bothering, tsk! Ano bang ginawa ko? ____

reklamo ni Manuela sa kaniyang isipan. "Disregard everything you see and hear. Pay no attention to your surroundings." sambit na ani ni Uno. "Sa tingin mo ganun kadali 'yun? Okay lang sana kung bulag at bingi ako puwede pa, pero hindi eh! Hindi ba sa kanila uso ang kuwarto?"

Minsan lang naman kasi kami nag-uusap, at heto siya kinakamusta ako, kaya hindi ko mapigilang mapangiti sa kanya. “Ayos lang, masaya?” Do I still need to lie? I mean, it’s been a year, hindi pa rin ba ako masaya? “Don’t force yourself to be happy, ate. Darating din ang araw na magiging tunay kang masaya. It’s okay not to be okay; hindi naman kaagad nawawala ang sugat ng kahapon. Basta ba huwag mo lang pababayaan ang sarili mo,” wika ni Atticus tsaka ito tumayo at tinapik ako, bago niya akong iwanan muling mag-isa.

Mas napa overthink lang din tuloy ako! “Nevermind… if you're not comfortable talking about it, I won't push it through. I won't pressure you. Gosh! You're just making everything complicated…” I said, disappointed. Saka pabalang na tumungo ng pinto at padabog iyong isinara. I think I have to go outside right now. I have to feel some fresh air… everything is stressing me out. Ugh!

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Umabot siya sa kabila ng mesa at hinawakan ang aking kamay, pinisil ito nang banayad upang makuha ang aking buong atensyon. “Anya, listen to me,” sabi niya, ang kaniyang boses ay may halong lambing na palaging nagpapalambot sa tuhod ko. “It’s completely okay. You don’t have to feel bad at all.” “Pero kasi—”

Agad siyang nakaramdam ng kaba kaya napasabunot siya bigla sa kan'yang buhok. "The number you have dialed is currently unattended or out of coverage area—" "Fvck!" Mura ni Luther nang hindi na niya ito ma-contact. Napahilot siya sa sintido. [Baby, I'm sorry don't get mad okay? I won't let them get near me like ever. Answer my calls please?] Hindi na magawang magsaya pa ni Luther, kaya kahit hindi pa tapos ang after party ay umalis na siya ng club. Habang papalabas ay hindi na maipinta ang kan'yang mukha.