Unfriendly Novels & Stories

panunumbat ko sa kanya. "Did I?" Bulong niya na panay pa din ang siksik sa leeg ko Goosebumps Sheyt! "Kailangan ko pa bang ulit ulitin na nakipaglandian ka----" "I'm not flirting. I am just being extra friendly to someone who is extra attractive" Friendly ? Kelan pa naging friendly ang isang fvckboy? "Ah ganun?." Aakmang tatayo na sana ako nang bigla niya ulit akong niyakap, kaya napabalik ako sa kama.

Siguro nga, siya ang kabayaran sa mga pagkakamali ng ama niya sa kanyang ina kaya't kahit gusto niya, hindi niya makakasama habambuhay ang kanyang pinakamamahal. Ibig man niyang sisihin pa si Franco ay wala na rin naman siyang magagawa. Gayunman, hindi na niya mapapatawad pa ang dating bestfriend dahil ito ang dahilan kung bakit siya sobrang naghihirap ngayon at hindi iyon dapat ipinararanas ng bestfriend sa kanyang matalik na kaibigan. Lalo tuloy siyang nakaramdam ng inggit kay Mark Wayne dahil may bestfriend itong gaya ni Jillian.

Hindi ko mapigilang mapangiti. Sir Troy's really nice. Hindi ko akalaing magiging komportable ako sa kanya. He has this personality na hindi ko inakalang taglay niya pala. He's fun and he smiles a lot. Nahawa na nga ata ako sa pagiging palangiti niya. Narinig kong bumusina si Sir. I couldn't help but chuckle saka bumusina na rin. And I left the place with a smile.

Alam kng may pagtingin siya sa akin pero hindi si Leroy ang tinitibok ng puso ko kahit kababata ko siya ay wala akong ibang nararamdaman sa kanya bukod sa pagiging isang kaibigan lamang. "Nangliligaw siya sayo?" tanong niya muli sa akin at tumango na lang ako. Hindi na ako nagsalita dahil iba na ang awra ng kanyang mukha. Naiintindihan ko naman ang naging reaksyon niya dahil kagaya ko, alam niyang ang isang kagaya ni Joaquin ay hindi magkakagusto sa isang kagaya ko. "Kita mo, pati si Leroy ay hindi nagustuhan ang pangliligaw ni Joaquin sayo," sabi ni Nanay pagkaalis ni Harold. Hindi na ako kinibo ng aking kaibigan simula ng ihatid niya kami.

Kapag tinatanong ko naman siya kung bakit hindi na siya natutulog sa kwarto namin, hindi siya kumikibo. Hindi na kami nagkakausap ng maayos. Kung sakali mang magkausap kami, puro mga importanteng bagay lang. Everytime I try to talk to her, palagi na lang siyang galit. Minsan, kahit wala naman akong ginagawa, galit pa rin siya. Sheʼs too mad at me sa puntong pakiramdam ko, pati paghinga ko na lang, kagagalitan niya. Mireille changed so much. She drastically changed to the point that it feels like—itʼs not her anymore. She became distant. She became cold. She started treating me like I am not existing.

Wala na akong nagawa nang kumapit ito sa braso ko at hinila papunta sa upuan naminh dalawa na magkatabi. I don’t make friends, maliban kay Dustan ay wala na akong ibang kaibigan at wala na akong balak pa. But this girl, she’s so persistent. Kahit na harap harapan kong sinabing ayaw ko sakaniya, na ayaw ko siyang maging kaibigan ay hindi pa rin siya nagpatinag.

Now, I’m gonna tutor these students with this jerk! Kung hindi lang sana ako nagpadala sa galit ay wala sana ako rito. I just bought myself a one-way ticket to the guidance office, by having a cat fight with Anastasia. Sino ba naman ang hindi magagalit kung mapagbintangan at pasaringang ‘malandi’ ang bestfriend mo kahit wala naman talaga pruweba.

Suhestiyon niya. “Fck! Kung sana gano’n lang kadali ang lahat but Aperins’ firm reputation in business world would help our firm to become more profitable once our businesses merged. Dad’s just after that bullshit and nothing else!” His sympathy would go for his nerveless friend.

Pero si Ate Sol, simpleng bagay lang pero proud na proud na sila. I'm not jealous of her. Of course ,I am! Hindi nga lang yung parang gusto ko kung anong meron siya ay dapat meron din ako. Alam kung hindi rin maganda ang pinagdaanan ni Ate Sole, but she have her friends and family to support her. Unlike me... Yes I have friends and family pero iba parin naman iyong tunay na pamilya. I never felt unwanted in the Savillan's pero iba parin talaga iyong proud talaga sila, hindi yung proud sila kasi kailangan.

Walang mga estudyante sa paligid dahil oras iyon ng klase. “Malayo na tayo sa room natin, pwede mo na akong sampalin dito.” Untag ni Angela sa kanya, kaya tumigil siya sa paglalakad at humarap dito. Malapit na sila sa hardin at walang ibang tao roon. Medyo may kalayuan din ng kaunti sa ibang classroom kaya kung magsakitan man sila ay hindi agad sila mapapapansin. At nais niyang doon sila mag-usap para sa mga unexpected turns na pwedeng mangyari habang sila ay nag-uusap, understanding her anger towards her friend before but now her most hated enemy, talagang hindi niya kayang mapigilan ang sarili na masaktan ito kung saka-sakalı.