Ungrateful Quotes Novels & Stories

"HINDI ko alam kung ano ang una kong sasabihin ngayon dahil sa sunod-sunod na pangyayari. Kaya't pasensiya ka na, manager, kung halos wala akong masabi. Ganoon pa man ay maraming-maraming salamat dahil kahit matagal-tagal na akong hindi sumipot at nagpakita sa bar mo ay hindi mo pa rin ako nakalimutan. Ngunit heto ka ngayon at ikaw ang nagdala ng ikakalutas ng lahat. Thank you very much, boss manager." "Mom, Dad, wala akong ibang masabi kundi maraming salamat. Hindi ko na rin po isa-isahin ang dahilan kung bakit ako nagpapasalamat. Dahil mula noon hanggang sa kasalukuyan ay hindi n'yo ako pinabayaan. Kahit pa ilang beses ko na kayong sinuway."

“Pero sa tingin ko, hindi ko na ‘yon dapat inisip pa. No matter what I do, an ungrateful person like you won’t even appreciate it.” Napakurap ako habang nakatingin sa kan’ya. Nakaramdam ako ng munting kirot sa puso pero hindi ko alam kung bakit. Saan ako nasaktan? Dahil ba nakita kong parang nasaktan siya sa sinabi ko? ‘Di ba dapat ay wala naman akong pakialam doon?

nanlilisik ang mga matang turan ko. Hindi man lang siya natinag sa sinabi ko bagkus ay ngumisi pa siya at naglakad palapit sa ‘kin. “If you only knew what I did for you, I would say you are an ungrateful bitch. But since you didn’t, I guess I will just tolerate you,” pakli niya. Napakunot ang noo ko. “Anong pinagsasabi mo?” Pinag-krus niya ang mga braso sa tapat ng dibdib at matamis akong nginitian. “Nothing. But I will forgive you if you say thank you to me now,”

"Seryoso po ako." "Ako ba hindi?" Sarkastiko nitong tanong. "You know what, Nahara, you are such an ungrateful and hypocrite woman. I know you live a miserable life just by looking at you. You are an open book. But instead of thanking and appreciating my efforts in saving you, you are just throwing away the opportunities to live like it's just some random trash out there... Hindi ko alam kung maayos pa ba ang takbo ng utak mo o sadyang tanga ka lang!" Ilang beses siyang napakurap-kurap. "H-hindi mo naiintindihan ang punto ko. Gusto ko lang na iligtas ka bilang pasasalamat ko sa kabaitan mo-"

“Do you really think I could do that to someone like her who saved my son's life from death? Do you really think I no longer owe her any gratitude?” I scoffed. "You're capable of doing that, Dad. Kung may utang na loob ka sa kaniya, hindi mo 'ko pipilitin na umalis sa apartment niya," sambit ko, may bahid pa rin ng galit ang boses ko.

He looked at me wordlessly before letting out a quiet chuckle. "Why do you keep loving and trusting people just because they showed you kindness?" "It's not called loyalty." "It's stupidity." Tiningnan ko siya nang diretso. Hindi ko na hahayaang may humusga pa sa akin. Alam ko ang ipinaglalaban ko. Hindi ko kasalanan kung bakit ako ganito. "I'm just... grateful." "Grateful?" "Isn't that just foolishness?" "You gave the money to their business instead of using it to save your mom."

Mas pipiliin ko pang i-donate ang pera ko sa mga nangangailangan kaysa ibigay ‘yon sa sarili ko. I am not ungrateful for my life right now. I’m thankful, but sometimes I can’t help but think about the possibilities of my life if I wasn’t here. I mean—kung wala ba ‘ko dito, mararanasan ko pa rin ba ang mga naranasan ko noon?

Kung siya ang may ganitong kayaman at pamilya, sisiguraduhin niyang hindi magkukulang ang mga ito sa pagmamahal, but the sad thing is, she don't have neither of those. Umiling ang lolo nito, "You're ungrateful. I raised you with a golden spoon in your mouth, I sent you in the states to study in the most prestigious school, I gave you my fortune, what else do you want? Huh?! Simple lang ang hinihiling ko sa'yo, hindi mo pa magawa?!"

It's like I'm doing my best but no one sees it, but if I made a mistake they all see it. I sighed. Itinabi ko na ang cellphone ko at humiga na sa kama. This overthinking and self blame won't help me but I just seem to like doing it. I hope I can go where there's nothing like her. How can somebody don't appreciate the efforts you did? May bayad ba ang "thank you" at "sorry"? Hirap na hirap silang sabihin 'yon na parang krimen. Pumikit na ako at unti-unting nakatulog.

Napatawa ako nang mapakla sa sinabi nito. "Wow, ako pa talaga ang ungrateful? Sino ba sa atin ang nag-anak anak tapos iniwan lang sa Ina huh? Ang galing niyo nga eh tatawag lang kayo pag may isusumbat, Ni pangaga musta nga hindi niyo magawa." Mahaba kong paliwanag dito. "Pero wala ka sa mundong ito kundi dahil sa amin!"