Ungrateful Quotes Novels & Stories

"You deserve it, honey. Alam ko kung gaano kahirap para sa iyo ang lahat nang nangyari at ngayon, deserve mo namang maramdaman ang sayang 'yan. Kapag masaya ka, masaya rin ako, masaya kaming lahat." Saglit siyang yumuko. Kapag naalala niya ang lahat hindi niya maiwasang malungkot dahil hindi naging madali sa kaniya ang lahat ng pinagdaanan niya dahil sa mga maling desisyon niya noon. "Thank you, Mom dahil hindi niyo ako iniwan through my ups and downs."

Monina Catherine. It is not happiness that makes us grateful, but the gratefulness that make us happy. // And I don't want the world to see me 'Cause I don't that they'd understand When everything's made to be broken I just want you to know who I am Don't let anyone steal your happiness, it was never theirs to take… Even death, Monina. I will always be grateful in this life to have you. Naalala ko ang kalokohan mo Monina. Kahit napakasimpleng bagay, talagang niyanig mo ang mundo ko. Tipong makulit na bata na…

Huminto saglit ang babae ngunit hindi siya nilingon. “You are unbelievably ungrateful.” Biglang natahimik muli ang paligid. Dahan-dahang humarap si Lianne sa kanya. At sa pagkakataong iyon ay ngumiti siya. Ngunit hindi iyon ang dating ngiti na puno ng lambing at paghanga para sa lalaki. “Ungrateful?” marahan niyang ulit. May bahagyang panunuya sa boses ngunit nananatiling kalmado.

"HINDI ko alam kung ano ang una kong sasabihin ngayon dahil sa sunod-sunod na pangyayari. Kaya't pasensiya ka na, manager, kung halos wala akong masabi. Ganoon pa man ay maraming-maraming salamat dahil kahit matagal-tagal na akong hindi sumipot at nagpakita sa bar mo ay hindi mo pa rin ako nakalimutan. Ngunit heto ka ngayon at ikaw ang nagdala ng ikakalutas ng lahat. Thank you very much, boss manager." "Mom, Dad, wala akong ibang masabi kundi maraming salamat. Hindi ko na rin po isa-isahin ang dahilan kung bakit ako nagpapasalamat. Dahil mula noon hanggang sa kasalukuyan ay hindi n'yo ako pinabayaan. Kahit pa ilang beses ko na kayong sinuway."

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Pero sa tingin ko, hindi ko na ‘yon dapat inisip pa. No matter what I do, an ungrateful person like you won’t even appreciate it.” Napakurap ako habang nakatingin sa kan’ya. Nakaramdam ako ng munting kirot sa puso pero hindi ko alam kung bakit. Saan ako nasaktan? Dahil ba nakita kong parang nasaktan siya sa sinabi ko? ‘Di ba dapat ay wala naman akong pakialam doon?

nanlilisik ang mga matang turan ko. Hindi man lang siya natinag sa sinabi ko bagkus ay ngumisi pa siya at naglakad palapit sa ‘kin. “If you only knew what I did for you, I would say you are an ungrateful bitch. But since you didn’t, I guess I will just tolerate you,” pakli niya. Napakunot ang noo ko. “Anong pinagsasabi mo?” Pinag-krus niya ang mga braso sa tapat ng dibdib at matamis akong nginitian. “Nothing. But I will forgive you if you say thank you to me now,”

"Seryoso po ako." "Ako ba hindi?" Sarkastiko nitong tanong. "You know what, Nahara, you are such an ungrateful and hypocrite woman. I know you live a miserable life just by looking at you. You are an open book. But instead of thanking and appreciating my efforts in saving you, you are just throwing away the opportunities to live like it's just some random trash out there... Hindi ko alam kung maayos pa ba ang takbo ng utak mo o sadyang tanga ka lang!" Ilang beses siyang napakurap-kurap. "H-hindi mo naiintindihan ang punto ko. Gusto ko lang na iligtas ka bilang pasasalamat ko sa kabaitan mo-"

“Do you really think I could do that to someone like her who saved my son's life from death? Do you really think I no longer owe her any gratitude?” I scoffed. "You're capable of doing that, Dad. Kung may utang na loob ka sa kaniya, hindi mo 'ko pipilitin na umalis sa apartment niya," sambit ko, may bahid pa rin ng galit ang boses ko.

Sa pamilyang ito ay mukhang sa kaniya ko lang makikita ang inaasahan kong ugaling hindi ko gusto at hindi ko alam kung bakit naiintindihan ko pa rin iyon kahit na alam kong masakit ang mga binitiwan niyang salita. Normal lang ito, normal lang na isipin ng mga mayayamang katulad niya na pineperahan o ginagamit lang sila ng mga katulad ko. Hindi ko siya masisisi dahil hindi niya naman ako kilala. It just hurts me, that we have such a judgemental world. Malungkot akong ngumiti sa kaniya, "Wag kang mag-alala dahil wala naman akong balak na humingi ng kahit ano mula sa inyo. I'm grateful that my mother works for your family, I'm grateful that she works for a family like this. I'm grateful enough