Ungrateful Quotes Novels & Stories

mahabang sabi n'ya. Nagpahid naman ito ng pisngi dahil hindi maampat ang pagtulo ng luha nito. " I'm so grateful for you every second. I'm grateful that we met. I'm grateful that somehow in this crazy universe with infinite possibilities, destiny paved the way so we could see each other at the right time, at the right place in the right moment. So many things could have happened to keep us from existing together. Yet we met and started something so beautiful. I'm grateful for us and I never want to let you go."

Napagtanto ko na ang pag-iisip sa kung ano ang maaaring mangyari ay makakabawas lamang sa kagandahan ng kung ano ang mayroon ako. One evening, as the sun painted the sky with hues of orange and gold, I turned to Sheena, my heart overflowing with gratitude. "Thank you for never giving up on us, Sheena," I whispered, my voice filled with genuine affection. "You've shown me a love that I never thought possible, and I am forever grateful for the journey we've taken together."

"Galit ka ba dahil mas nagawa ng nanay ko ang bagay na dapat ako ang gumawa noon pa lang?" Napatingin lang ako sa kaniya dahil hindi ko alam kung ano nga ba dapat ang maramdaman ko? I'm not mad dahil alam kong galit siya nang mga panahon na iyon. "I'm not mad. " Sagot ko at ngumiti ng maliit. "I'm still grateful dahil alam ko na tanggap si Zillion ng parents mo una pa lang." Sabi ko. "But."

Rinig kong saad ni mommy at bahagya naman akong nalungkot. Ang ungrateful ko bang tao? Sobrang daming tao na gustong magbuntis. Hindi ko naman sinabing ayaw ko. I just want it in the right time. Iyon bang wala ng mga problema. Iyon bang maayos na ang lahat.

“Pinagsisisihan mo ba na binigay mo sa kanya ang lawyers f*e mo? You ended up meeting an ungrateful person.” Mahinang natawa si Gabe, iniiling ang kanyang ulo. Wala siyang pinagsisisihan doon. Bukal sa loob niya ang magbigay. “I've met countless ungrateful people, Atticus, haven't I? Isa pa, hindi naman siya ang pinaka-ungrateful sa mga iyon.” Natahimik si Atticus na inisip na sa uri ng trabaho nito na matagal na, sanay na marahil ang babae.

tanong nito. Napatingin siya rito. "Bakit...bakit naman ako magagalit?" "I did a lot to you. Most of them are unforgivable," pag-amin nito. Nagpunas siya nang luha at mapait na tumawa. "Alin ba ang unforgivable doon? Iyong sinampal mo ako sa harap ng maraming tao? Iyong tinawag mo akong mang-aagaw? Iyong ni-frame ako kaya ako nakulong?" Ngumiti siya rito. "That's forgivable, wala kang pinatay sa pamilya ko, wala kang pinarusahan, tinanggalan ng karapatang mamuhay nang maayos, so wala kang nagawang unforgivable things to me." Piniga niya nang marahan ang kamay nito. "Just forget it."

“Alam niyo ba kung gaano kahirap ang aking naranasan? Simula noon ay na-realize ko na sobrang maling-mali ako. Araw-araw ay naiisip ko kayo, na kumusta na ba kayo at sana nasa mabuting kalagayan kayo. Hindi ko ginustong iwan kayo, Mom and Dad. Gusto ko lang naman magpakalayo-layo noon ng isang gabi lang. Ngunit mas maganda na siguro na nangyari ito sa akin, dahil na-realize ko kung gaano ako nagkamali sa inyo. Mahal na mahal niyo ako at ang iniisip niyo lang ang kapakanan ko, ni hindi man lang ako bumawi sa mga sakripisyo niyo sa akin…” Pinunasan ni Sapphire ang kan’yang mga luha at seryosong tumingin sa ama, “Dad, I am so sorry that I became an ungrateful child, noong pumunta rito si Ate ay

Dapat akong magpasalamat sa kanya dahil umabot ako sa ganitong taon. Nakakaunang ngumiti ako sa matanda. Ngumuko rin ako tanda ng pag galang at sa nanginginig na boses ay nagawa kong magsalita habang nakayuko. "I'm sorry to hear that, Sir. I'm really grateful on what you did. H-hindi po biro ang b-binabayaran niyo rito. Thank you is not enough but I really really am thankful to you, Sir. " Huminga siya ng malalim, tila hirap ding magsalita ang matanda.

Sobrang hindi ko kaya. Ang dami ko pang gustong sabihin sakanya. Kasi kulang pa ang salitang MAHAL KITA para ipakita sakanya kung gaano ko nga siya ka mahal. Pati 'yong salitang Thank you kulang pa 'yon para ipakita kung gaano ako ka thankful sa lahat ng mga ginawa at tulong niya sakin no'ng mga panahong walang wala ako. Wala eh. Lahat 'yon hindi ko na masasabi kahit kelan.

It's like I'm doing my best but no one sees it, but if I made a mistake they all see it. I sighed. Itinabi ko na ang cellphone ko at humiga na sa kama. This overthinking and self blame won't help me but I just seem to like doing it. I hope I can go where there's nothing like her. How can somebody don't appreciate the efforts you did? May bayad ba ang "thank you" at "sorry"? Hirap na hirap silang sabihin 'yon na parang krimen. Pumikit na ako at unti-unting nakatulog.