Ungrateful Quotes Novels & Stories

"Galit ka ba dahil mas nagawa ng nanay ko ang bagay na dapat ako ang gumawa noon pa lang?" Napatingin lang ako sa kaniya dahil hindi ko alam kung ano nga ba dapat ang maramdaman ko? I'm not mad dahil alam kong galit siya nang mga panahon na iyon. "I'm not mad. " Sagot ko at ngumiti ng maliit. "I'm still grateful dahil alam ko na tanggap si Zillion ng parents mo una pa lang." Sabi ko. "But."

Rinig kong saad ni mommy at bahagya naman akong nalungkot. Ang ungrateful ko bang tao? Sobrang daming tao na gustong magbuntis. Hindi ko naman sinabing ayaw ko. I just want it in the right time. Iyon bang wala ng mga problema. Iyon bang maayos na ang lahat.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Chapter 2 I remembered how ungrateful I am. Masyado kong binababa ang sarili ko noon. Labing-tatlong taong gulang pa lamang ako pero pakiramdam ko, ubos na ubos na ako. Na pasan-pasan ko ang mundo. Na magisa lamang ako. Na habang-buhay ako magiging miserable.

Sa pamilyang ito ay mukhang sa kaniya ko lang makikita ang inaasahan kong ugaling hindi ko gusto at hindi ko alam kung bakit naiintindihan ko pa rin iyon kahit na alam kong masakit ang mga binitiwan niyang salita. Normal lang ito, normal lang na isipin ng mga mayayamang katulad niya na pineperahan o ginagamit lang sila ng mga katulad ko. Hindi ko siya masisisi dahil hindi niya naman ako kilala. It just hurts me, that we have such a judgemental world. Malungkot akong ngumiti sa kaniya, "Wag kang mag-alala dahil wala naman akong balak na humingi ng kahit ano mula sa inyo. I'm grateful that my mother works for your family, I'm grateful that she works for a family like this. I'm grateful enough

“Pinagsisisihan mo ba na binigay mo sa kanya ang lawyers f*e mo? You ended up meeting an ungrateful person.” Mahinang natawa si Gabe, iniiling ang kanyang ulo. Wala siyang pinagsisisihan doon. Bukal sa loob niya ang magbigay. “I've met countless ungrateful people, Atticus, haven't I? Isa pa, hindi naman siya ang pinaka-ungrateful sa mga iyon.” Natahimik si Atticus na inisip na sa uri ng trabaho nito na matagal na, sanay na marahil ang babae.

“Alam niyo ba kung gaano kahirap ang aking naranasan? Simula noon ay na-realize ko na sobrang maling-mali ako. Araw-araw ay naiisip ko kayo, na kumusta na ba kayo at sana nasa mabuting kalagayan kayo. Hindi ko ginustong iwan kayo, Mom and Dad. Gusto ko lang naman magpakalayo-layo noon ng isang gabi lang. Ngunit mas maganda na siguro na nangyari ito sa akin, dahil na-realize ko kung gaano ako nagkamali sa inyo. Mahal na mahal niyo ako at ang iniisip niyo lang ang kapakanan ko, ni hindi man lang ako bumawi sa mga sakripisyo niyo sa akin…” Pinunasan ni Sapphire ang kan’yang mga luha at seryosong tumingin sa ama, “Dad, I am so sorry that I became an ungrateful child, noong pumunta rito si Ate ay

Sobrang hindi ko kaya. Ang dami ko pang gustong sabihin sakanya. Kasi kulang pa ang salitang MAHAL KITA para ipakita sakanya kung gaano ko nga siya ka mahal. Pati 'yong salitang Thank you kulang pa 'yon para ipakita kung gaano ako ka thankful sa lahat ng mga ginawa at tulong niya sakin no'ng mga panahong walang wala ako. Wala eh. Lahat 'yon hindi ko na masasabi kahit kelan.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

"Can't you just be thankful that you are alive right now?" Natigilan ako't napailing. I looked at him, in pain, in anger. "You think I am happy that you saved me? Because of you, I am living in hell now. Because of you, I am living miserably now. I should have just died that day, that way I won't have to struggle to live in this fucking cruel world." **