Unrestricted In Tagalog Novels & Stories

Sigurado ako pati sa pinas ay marami ding gustong kumuha saiyo. Lalo na ung mga mayayaman businessman. Paano Kung may kukuha saiyo at sa Pilipinas Ang gagawing advertisement. Ano? sa pinas? Pero ayaw ko munang umuwi nang pinas mama kat. Alam Kong ayaw mo pang umuwi sa pilipinas. Pero paano Kung nangyari iyon? Hindi ko alam mama kat Kung Kaya ko nang harapin si papa. Lalo na si eman.

Biglang tumahimik ana kapaligiran nang mangibabaw ang boses ng naturang huwes. "Good day, everyone. We are gathered here today to witness the union of Mr. Miguel Javier Mortiz and Ms. Gabriella Marie Joson in lawful marriage under the laws of the Republic of the Philippines." pagsisimula nito at tinapunan ng tingin ang dalawang ikakasal na nasa harapan nito. Marriage is a special contract of permanent union between a man and a woman, entered into in accordance with law, for the establishment of conjugal and family life.

Ganoon na ba talaga ang galit at poot na nararamdaman niya sa'kin? A- akala ko'y unti unti na iyong nabubura. Lalo pa't kagabi ay may pinagsaluhan kami. Nanlumo ako,alam kong parusa lamang iyon. Walang ibig sabihin ang nangyari kagabi. WALA. "Clean that mess and leave!". Bahagya pa akong napalundag ng muli itong sumigaw. Dali dali kong pinulot ang mga bubog na nagmula sa basag na platito at baso. Kumuha na rin ako ng basahan upang malinis at tuyuin ang basang sahig na galing sa nagapong tsaa.

I remember how simple and happy my life with my Mom, I am not expecting this would happen to us. Nangilid ang aking luha sa isiping gagawa ako ng masama sa walang kamalay malay na lalaki, but for my mother's freedom... gagawin ko. Hindi ko alam paano ako makikipagsapalaran sa mga mayayaman, panigurado rin ay kailangan kong magsalita ng Ingles sakanila. Napatingin ako sa ganda ng paligid, it looks peaceful and relaxing. Makikita mo ang lupain ng De Marquez at ang dagat na malapit sa maraming puno na pagmamay-ari rin nila. Laking pasasalamat ko na mayroon paring magandang tambayan sa Mansion at dito nga sa terrace ng kuwarto.

desperado kong sagot habang pinapanood siyang umupo sa gilid ng kama, nakaharap sa akin. "Kung ganoon, bakit ganyan ang mukha mo? Bakit mukhang hindi ka sigurado?" tanong niya, itinatagilid ang ulo na parang sinusuri ang bawat bahagi ng pagkatao ko. "M-miss ko lang siya... and I don't know what else to do without him. Hindi mo maiintindihan yung pakiramdam na yon kasi mukhang wala ka namang minamahal at pinapahalagahan."

paliwanag niya sa akin. Natahimik ako sandali at nag-isip dahil sa kabilang banda ay may point ang sinabi niya. Hindi ko nga pala dapat isipin ang sasabihin ng iba sa akin dahil wala naman silang naging ambag sa buhay ko. Napahugot ako nang malalim na hininga bago tumango at sumagot sa kaniya. "You're right, Eunice. Bakit ko nga ba i-stress-in ang sarili ko sa mga bagay na 'yan. I'll just go with the flow na lang kung ano ang mangyayari," sagot ko sa kaniya.

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Tila nakahanap ako ng nag-iisang kakampi mula sa milyon-milyong kaaway. "Thank you, Papa," sabi ko na may ngiti sa labi. Nang mahimasmasan na kami pareho ay saka pa lang ako nagtanong. "Papa, paano natin gagawin iyon? Na manganganak ako na hindi malalaman ng mga tao." "I have an idea. You cannot go abroad dahil mahirap kung makita ka sa airport lalo na ngayon na hindi mo sinipot ang contract signing. Kailangan ay maging maingat tayo sa bawat galaw natin."

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.