Hiraeth Romane & Geschichten

Book 2: The Legacy Series: Rhevan Alaric AMARIE’S POV: Sa ikalawang araw namin sa Iceland, napagpasyahan naming pumunta sa Reynisfjara Black Sand Beach. Isang lugar na matagal ko nang nakikita sa mga litrato pero ngayon lang sa personal na makikita. Habang bumabaybay ang sasakyan sa kahabaan ng kalsada ay may kakaibang saya at excitement sa dibdib ko. Hindi ito ‘yong tipong adrenaline rush, kundi ‘yong tahimik na saya na parang may panibagong binubuksang pahina sa buhay mo. Isang pahinang alam mong babalikan mo sa iyong alaala.

CHAPTER 20 HALOS isubsob na niya ang mukha sa likod ni Didrey. Sa sobrang bilis kasi ng pagpapatakbo nito ay parang hinahabol na nila si Kamatayan. Gustuhin man niyang ipahinto ang motor dito ngunit hindi niya magawa. Natatakot kasi siyang baka mahulog siya sa motor sa kaunting kilos kaya mahigpit dhn ang pagkakahawak niya sa beywang nito.

Hira's words echoed loudly, her determination resonating throughout the area. Luxury's mother entered their car, her expression filled with anger, while Luxury looked at me with a mix of regret and longing. Her eyes fell to the ground, filled with remorse and despair. But even her tears couldn't erase the damage she had caused. "Is Lily's, okay?" Tanong ni Hira na may pag-aalala. Umiling ako dahil hindi ko alam kung okay lang ba si Lily. "I need to go," sabi ko at papasok na sana ng sasakyan nang pumasok ang dalawa.

Napangiti na lang ako at aaminin ko, may parte sa akin na umasang sana nga. "Anyway, let's go change the topic. Saan mo gustong mag-malling today?” RUAN'S P. O. V The lingering unease from Ariadne's spectral curse still clung to me, a cold weight on my chest even after my conversation with my Hope. The chilling prophecy of unending torment, the image of her dissolving form, haunted my thoughts. I needed to do something, anything, to alleviate the fear, to find a way to appease the restless spirit of my past.

Pagkatapos niyang matauhan, napansin niyang nakahiga na siya sa kama ni Hiraya. Medyo nataranta si Nexus nang maisip ito. Tatayo na sana siya, pero hindi niya alam kung may mahika ba ang kama ni Hiraya o kung ano, pero bigla siyang nakaramdam ng antok. Hindi niya ito naramdaman kapag sa sarili niyang kama siya nakahiga. Bagaman iba ang pakiramdam kaysa kapag katabi niya si Hiraya, mas mabuti pa rin ito kaysa hindi makatulog.

“After ng renovation ng bahay nina Lana.” Sandali akong natigilan sa pagkain pero agad rin akong kumilos para hindi iyon maging halata. Ramdam ki na naman ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Alam ko nang tatapusin niya muna ang renovation bago umalis, ang hindi ko lang inaasahan ay ang pagbanggit niya sa pangalan ko. Why does it sound so different? “Ay, hands on yarn? Pak na pak!” Tumatawang aniya na naman ni Grace. “Magtatagal ka pala rito kung ganon? Wala ka bang naiwan sa ibang bansa? Girlfriend or wife? Family mo?”

That’s why when I learned about— Huminga ako nang malalim at saka naisip ang mabilis kong paghusga na naging dahilan ng paghihiwalay namin. The past isn’t important anymore. I am here now to right my wrongs and I will win her back.

Hinanda niya ang sarili kung sakaling hindi maniwala si Levi. “Hindi ko alam kung maniniwala ka, pero, nahanap mo ako. Dumating ka doon sa Santa Catalina kung saan ako tinago ni Marga. I saw your spirit, watching over me. Sa tuwing bumubuhos ang ulan sa hatinggabi, dumarating ka. Nasa labas ka ng bahay, sa gitna ng ulan palagi ka lang nakatayo doon at binabantayan ako. Hindi ko alam kung paano nangyari pero nakita kita. Nakausap kita. Pinatuloy kita sa bahay. At kahit hindi kita maalala ng mga sandaling iyon. I fell in love with you for the second time. My mind may have forgotten, but my heart remembers.”

Halos hindi na maipinta ang aking mukha hanggang sa nararamdaman ko na bumibigat na ang aking mga talukap. Biglang lumakas ang hangin sa paligid at hindi ko na alam ang mga nangyayari ngunit bago pa ako tuluyang mawalan ng malay ay isang tinig ang narinig ko kasabay ng mahigpit na yakap nito sa akin.” “Oh Ghod! Angela, please don’t leave me…” umiiyak na wika ni Hareth habang mahigpit na yakap ang kanyang asawa.

Ang mga mata ng maliit na pulubi ay parang lila at itim na ubas, tumutulo at gumugulong, at pagkatapos ay sinabi: "Ang pangalan ko ay Harieth, matatawag mo akong Hariya, salamat sa pagkuha sa akin." "Sino ang nagdala sa iyo, walang lugar para sa iyo upang manirahan sa bahay, wala nang iba pa, dapat kang umalis nang mabilis." Si Ariel Montemayor ay nagpakita ng isang malakas na estado ng pagtanggi sa unang pagkakataon, hindi niya nais na ang isang maliit na duwende ay manirahan kasama si Esteban, kung hindi, isang bagay na hindi dapat mangyari sa kanilang dalawa nang maaga o huli, at si Ariel Montemayor ay magkakaroon ng walang pagkakataon sa lahat. After saying something to Harieth, Ariel Mo