Until We Meet Again Meaning Novels & Stories

Sobrang lakas ng kabog ng puso ko, parang kahit anong oras ay aatakihin ako tuwing nandito siya—kasama ko. Halos makalimutan ko nang huminga dahil nakatingin pa rin siya sa akin. Nakahinga lang ako nang maluwag nang tinalikuran na niya ako at humarap sa salamin para tingnan ang sarili niya. “I’ll be back when the meetings are done,” he told me. And hope. Umasa naman sa muling pagkakataon. Kasi alam ko naman na hindi niya ako bibiguin dahil siya ang nagsabi.

“Kung sakali mang maalala mo ang nakaraan mong buhay, sana h’wag mo akong kalimutan.” “Never gonna happen, Angel.” Tipid siyang ngumiti rito. “You were with me when I needed someone the most. Hinding-hindi kita kakalimutan.” That made her friend smile. “Aba! Dapat lang! I couldn’t wait to meet your old friends once you recall them. I’m sure they’re waiting for you to come home to them. They’d be glad to see you again.” She looked at Angel’s eyes and smiled. “I am too. I’d be glad too.”

“Masaya akong nakilala ka, Ave. Sana ay magkita tayong muli.” Ngumiti lang ako at tinanguan siya. Bahagya akong yumuko bilang paggalang bago pumasok ng kotse at umalis. Sumulyap ako sa sideview mirror at nakita siyang nakatayo pa rin kung saan ko siya iniwan. “Sana ay magkita tayo muli.” Narinig ko ang boses niya sa isipan. Bumitaw ng malungkot na ngiti ang labi ko. He wanted us to meet again when I literally said farewell... Ave.

I began. "Let's bend our strengths together as ones." Tahimik lamang silang nakikinig sa mga sinasabi ko. "If we bends our strengths together as ones. We will successful. The impossible will be possible." Everyone claps their hands slightly. "Hindi ko kakayanin ito kung wala kayo." And they nods. Ilang minuto pa bago natapos ang meeting namin. Nagkamay kaming lahat matapos ang meeting with pictorial.

Hindi na daw siya dadalaw kay King dahil kailangan niya na din daw bumalik agad sa kampo nila. "So paano? Till we meet again?" Nginitian niya pa ako. "Kahit 'wag na tayo mag kita ulit, Ethan, okay lang." Seryosong sabi ko. Agad na dumaloy ang pagtataka sa mukha niya. "I-I thought we're okay?"

Kunot ang noo ko bago lumapit sa kanya at nameywang. Tatlong linggo na pala ang nakakaraan mula ng huling beses na magkita kami o mas tamang sabihin ng sapilitan siyang sumama sa akin. "Wow, we meet again." Walang kalatoy-latoy na bati ko dito. "Yeah, what an unlucky day." Tumirik ang mata ko dahil sa sagot nito. Minsan iisipin ko hindi na bata ang kaharap ko dahil sa paraan ng pananalita niya.

Tumawa siya ng mahina, parang nababaliw sa sariling salita pero naiintindihan ko ang ibig niyang sabihin. Bumuga siya ng hangin bago muling nagpatuloy sa pagsasalita, “our first met is really an odd one, akala ko hindi na kita makikita ulit but I think destiny let us meet once again and I’m genuinely thankful for it. Sobrang saya ko dahil sa mga nangyari meron akong ikaw ngayon, hindi lang ikaw kundi pati ang anak natin.” Tumingin siya kay Daniel na pinanunuod lang siya ng tamihik sa gilid bitbit pa rin ang unan.

“Babe, I'm in the middle of a meeting. I promise uuwi ako kaagad after nito.” “Uuwi ka ngayon, o hindi mo na kami makikita ng anak mo?”

Pagmulat ko ng aking mga mata ay nakita ko siyang kumakaway sa amin hanggang sa tuluyan na siyang mawala sa paningin namin. "Sana all may iniwan na halik sa noo," asar sa akin ng mga kaibigan niya. Natatawang napailing-iling na lang ako bago tinignan ulit ang dinaanan niya. Until we meet again, Amadeus. You've been a good friend to me and I'm thankful of that.

“See you in a couple of hours then.” Hindi na hinintay ng antipatikong ito ang sagot at kapagdakang pinutol na ang linya. Agad naman akong bumalik sa ginagawa ko at kailangan ko pang magbihis para sa ime-meet ko mamaya. I let out a deep sigh, “here we go again, mababalahura na naman ang pag katao mo girl, endure it okay? For your family, always remember, para to sa pamilya mo”.