Unwitting Novels & Stories

Natawa ako sa pagmumukha nila dahil mukhang hindi sila sanay na tumingin sa mga sawian sa inuman. Lilinga-linga sila sa paligid parang hinahanap 'yong magulang nila na iniwan sila sa grocery store at malapit ng magbayad. "Nagwawala siya. Hindi namin alam gagawin. Puro mura pa amp," agad na sabi sa akin ni Jack. "She's okay now. She's sleeping." Tinanguan ko si Viel. "I'm sorry, naabala pa ata kayo. Thank you for not leaving her alone."

Medyo napahiya ako sa sinabi niyang iyon at hindi nakatulong na naalala ko pa siyang sinabi na rin niya iyon kanina lamang habang kumakain kami ng agahan. Hindi pa naman ako ganoon katanda, pero bakit ang dali ko lang kung makalimot? Halos maiyak na lamang ako sa iniisip ko. Agad na akong pumasok sa backseat at doon ko rin nareyalisa na pinagbuksan pala ako ng pintuan ni Mikael. Pilit kong itinago ang aking munting ngiti dahil tumabi na rin siya sa akin ng upo. Naging tahimik lamang ang byahe at walang ni isa sa amin ang nagsalita. I wasn’t really a problem to me, because I don’t have much to say.

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

sigaw ni Roman bago inabot ang bote ng alak na nakapatong sa kanyang bedside table. Binuksan iyon ni Roman at deritsong tinungga. Humagod sa kanyang lalamunan ang nakakangilong init na dulot ng alak pero hindi niya iyon ininda. Sunod-sunod niyang tinungga ang bote at nang makaramdam ng pagkalasing ay walang pakialam na ibinato niya ang hawak sa pader.

kahit anong pilit kong alalahanin ay sigurado akong hindi ko siya kilala at never ko pang siyang nakita maliban ngayong araw. "I think he's a psycho!Im sure.Grabe ang lakas ng tama niy\a."tumayo ako at ibinalik sa dating pwesto ang aking upuan."Ano bang nagawa kong masama at binibigyan ako ni Lord ng mga ganitong pagsubok.Gusto ko lng nmang makapagtapos sa pag-aaral at maitago ang lihim kong pagkatao pero bakit may mga taong parang kulang sa aruga kong magpapansin"

sabay hagikgik ng tawa at hinampas pa ko sa likod "ArayY ko beshy naman masakit ah' at hinampas ko to ng unan at syang bawi nito na kumuha din ng unan. naghampasan kami habang tawa ng tawa. masaya na ang pakiramdam ko ngayon di gaya nung mga nakaraan. gusto ko nalang ng ganto na walang iniisip at walang nararamdamang sakit. minsan man ay naiisip ko padin si shey pero winawaglit ko agad to saking utak at humihinga nalang ng malalim.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 14 SHE FELT SUCH a sense of relief after she said everything she wanted to say to North. Tila malaking tinik ang natanggal sa dibdib niya matapos ang pag-uusap nila ni North. They both agreed to call off their wedding and she didn't feel any regret nor hatred about it. She felt satisfied and relief, in fact.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

Mukhang matagal pa silang matatapos kaya kinuha ko muna yung laptop ko at nanood ng Weathering With You. Pasulyap sulyap ako sakanila pero hindi naman nila ako pinapansin o tinatapunan ng tingin kasi busy sila sa paglalaro ng Jumbling Tower. Minsan ay tumatawa ako ng malakas para makuha ang atensyon nilang dalawa kahit ang totoo ay nakakaiyak naman talaga 'tong pinapanood ko.

Halos mapatalon ako sa tuwa nang umiikot iyon—an indication that it wasn’t locked! If my hunch is right, alas sais pa lang ng umaga kaya naman ramdam ko pa ang pagyakap ng malamig na hangin sa aking balat. I hugged myself as I walked around the unfamiliar house. I kept on reminding myself to stay alert. Kahit pa wala akong nakikitang banta sa bahay na ito, hindi pa rin ako puwedeng magpakampante. Marami nang namatay dahil sa maling akala.