Unwitting นิยาย & เรื่องราว

Buti na lang talaga at hindi pa siya nakakauwi sa kanila. Habang naghihintay kay Manong Jose ay naupo ako sa bench na nasa may parking area at habang nakaupo ay nagviview ako ng mga i* stories ng mga friend ko. Nadaanan ko ang i* story ni Kent Liam. It was the parking area of our university. Lumingon ako sa pali*id para hanapin siya. Pero hindi ko siya makita. Si*uro ay nakauwi na yun o kaya ay napadaan lang dito sa parking area. Tumayo ako at naglakad lakad baka sakaling makita ko siya.

Mukhang matagal pa silang matatapos kaya kinuha ko muna yung laptop ko at nanood ng Weathering With You. Pasulyap sulyap ako sakanila pero hindi naman nila ako pinapansin o tinatapunan ng tingin kasi busy sila sa paglalaro ng Jumbling Tower. Minsan ay tumatawa ako ng malakas para makuha ang atensyon nilang dalawa kahit ang totoo ay nakakaiyak naman talaga 'tong pinapanood ko.

Halos mapatalon ako sa tuwa nang umiikot iyon—an indication that it wasn’t locked! If my hunch is right, alas sais pa lang ng umaga kaya naman ramdam ko pa ang pagyakap ng malamig na hangin sa aking balat. I hugged myself as I walked around the unfamiliar house. I kept on reminding myself to stay alert. Kahit pa wala akong nakikitang banta sa bahay na ito, hindi pa rin ako puwedeng magpakampante. Marami nang namatay dahil sa maling akala.

“Walang hiya ka!!! Sinungaling ka!! Sa iyo ko binigay ang pagkatao ko pero ginamit mo lang ako? Sino bang nag-utos sa’yo na lapitan ako!? Ha! Wala kang sariling bait, Samuel!!” Paulit-ulit iyong nagbabalik sa isip ko. Napapsabunot ako sa buhok ko. Umaagos ang luha ko habang nagbabalik ang mga alala ni Samuel. ANG TANGA MO, AIA. NAGPAGAMIT KA NA NAMAN.

maalala ko nalang ang lahat ngayon? Ang hirap kasi magbitaw ng salita at kumilos nang malaya kapag wala kang kaalam alam tungkol sa tao...kapag wala kang matandaan na kahit ano tungkol sainyo... at hindi ako sigurado kung totoo ba ang nararamdaman at ipinapakita ko. Ano bang ikinakatakot ko? "Hmm..." umungol siya bago umusod at kumamot sa ulo. Unti-unti namang bumalik ang mapayapang tulog niyang mukha.

Lumunok ako at dahan dahan naglakad upang hindi makagawa ng ingay Para sa anak ko! Naglakad ako ng dahan dahan palapit sa doble door. Huminto ako sa hamba ng pintuan para mag tago. Tahimik ang buong bahay at wala akong naririnig na kahit anong ingay. Hinawakan ko ang doorknob ng pinto. Huminga muna ako ng malalim dahil sa kaba bago ko ito dahan dahan pinihit. Pumikit ako ng akala ko gagawa ito ng ingay pero salamat nalang at hindi.

Di pa ang tamang panahon para lumabas ang totoo lalo na wala pa sa recovery ang kumpanya at higit sa lahat, hindi pa nagigising si Athena mula sa coma. Mga ilang segundo nang lumipas wala akong naramdamang dumampi na labi sa akin. Sinubukan kong imulat ng kaunti ang mga mata. Nagulat akong nakatitig lang sa akin si kolokoy kaya mas lumakas ang heartbeat ko sa ganoong eksena namin. Narinig ko siyang ngumisi kaya umayos na lang din kaagad ako ng upo.

Pagkarinig ng mga yapak niyang palayo ay bumagsak ako sa kama, pinipigilan ang pagbuntong-hininga. "Unawain?" Paano ko uunawain ang isang bagay na hindi kailanman magiging tama? Walang paggalang si Dad sa alaala ni Mom. At si Marise? Walang konsensya. Wala siyang pakialam sa sakit na dinulot niya.

Binaliktad niya ang buong S City ngunit hindi talaga siya magawang makita. May malaking kaguluhan sa hierarchy ng mga Stewart. Si Uno ay nakaluhod sa lapag. Hindi niya alam na ang mga salita ay kayang pumatay, hindi niya alam na ang kanyang malinaw at/o pagpapahiwatig na pangungutya ay nasaktan ang babaeng iyon ng paulit ulit noon. Higit sa lahat, hindi niya alam, tulad ng lahat, ang kanyang kamangmangan ay binalot ang babaeng iyon ng hindi mabilang na nakakahiyang tawag. Ngayon, na ang babaeng iyon ay hindi na makita. Sa huli… siya ang pinaka inosente sa kanilang lahat!

Sinigurado muna niyang naka-activate ang security system ng bahay bago umalis. Tumigil siya malapit sa malaking pader. Ito ang nagsisilbing entrance sa UG na matatagpuan sa gitna ng kagubatan. Tanging mga miyembro lang ang nakakapasok sa loob. Mahigpit ang security ng UG kaya't hindi na rin kailangan ng gwardiya sa entrance. Natatanaw niya na maraming pumapasok sa loob, may mga grupo, duo at katulad niyang solo. Hindi siya makikisabay sa karamihan. Hinintay niyang maubos muna ang mga tao sa labas. Nananatili siyang nakadandal sa kanyang big bike.