Unwitting Novels & Stories

bigla siyang tumayo at nag-iwan ng pera. “Let’s go, Aia. Gusto ko muna mag-unwind. Punta tayo sa bar diyan. Masarap daw mag-mix ng alcohol yung bartender diyan.” hinawakan nito ang kamay ko at bigla akong nailang, hindi ko mabawi yung kamay ko.

maalala ko nalang ang lahat ngayon? Ang hirap kasi magbitaw ng salita at kumilos nang malaya kapag wala kang kaalam alam tungkol sa tao...kapag wala kang matandaan na kahit ano tungkol sainyo... at hindi ako sigurado kung totoo ba ang nararamdaman at ipinapakita ko. Ano bang ikinakatakot ko? "Hmm..." umungol siya bago umusod at kumamot sa ulo. Unti-unti namang bumalik ang mapayapang tulog niyang mukha.

Lumunok ako at dahan dahan naglakad upang hindi makagawa ng ingay Para sa anak ko! Naglakad ako ng dahan dahan palapit sa doble door. Huminto ako sa hamba ng pintuan para mag tago. Tahimik ang buong bahay at wala akong naririnig na kahit anong ingay. Hinawakan ko ang doorknob ng pinto. Huminga muna ako ng malalim dahil sa kaba bago ko ito dahan dahan pinihit. Pumikit ako ng akala ko gagawa ito ng ingay pero salamat nalang at hindi.

Di pa ang tamang panahon para lumabas ang totoo lalo na wala pa sa recovery ang kumpanya at higit sa lahat, hindi pa nagigising si Athena mula sa coma. Mga ilang segundo nang lumipas wala akong naramdamang dumampi na labi sa akin. Sinubukan kong imulat ng kaunti ang mga mata. Nagulat akong nakatitig lang sa akin si kolokoy kaya mas lumakas ang heartbeat ko sa ganoong eksena namin. Narinig ko siyang ngumisi kaya umayos na lang din kaagad ako ng upo.

Pagkarinig ng mga yapak niyang palayo ay bumagsak ako sa kama, pinipigilan ang pagbuntong-hininga. "Unawain?" Paano ko uunawain ang isang bagay na hindi kailanman magiging tama? Walang paggalang si Dad sa alaala ni Mom. At si Marise? Walang konsensya. Wala siyang pakialam sa sakit na dinulot niya.

Binaliktad niya ang buong S City ngunit hindi talaga siya magawang makita. May malaking kaguluhan sa hierarchy ng mga Stewart. Si Uno ay nakaluhod sa lapag. Hindi niya alam na ang mga salita ay kayang pumatay, hindi niya alam na ang kanyang malinaw at/o pagpapahiwatig na pangungutya ay nasaktan ang babaeng iyon ng paulit ulit noon. Higit sa lahat, hindi niya alam, tulad ng lahat, ang kanyang kamangmangan ay binalot ang babaeng iyon ng hindi mabilang na nakakahiyang tawag. Ngayon, na ang babaeng iyon ay hindi na makita. Sa huli… siya ang pinaka inosente sa kanilang lahat!

Sinigurado muna niyang naka-activate ang security system ng bahay bago umalis. Tumigil siya malapit sa malaking pader. Ito ang nagsisilbing entrance sa UG na matatagpuan sa gitna ng kagubatan. Tanging mga miyembro lang ang nakakapasok sa loob. Mahigpit ang security ng UG kaya't hindi na rin kailangan ng gwardiya sa entrance. Natatanaw niya na maraming pumapasok sa loob, may mga grupo, duo at katulad niyang solo. Hindi siya makikisabay sa karamihan. Hinintay niyang maubos muna ang mga tao sa labas. Nananatili siyang nakadandal sa kanyang big bike.

May bigla ba namang nambibigla. Aligaga akong mag-review sa upuan ko. Halos nakayuko na nga ako. Nananakit na 'yong batok ko. I heard my classmates enter the room one by one. But I didn't mind looking up to check kasi hindi dapat ako nagsasayang ng segundo. Every second counts here. Dapat ay maipasok ko sa utak ko lahat ng necessary information.

🔞 SPG ALERT ‼️TYPOS ERROR AHEAD Ang lakas ng hangin na nagmumula sa bintilador ko, pero init na init ang pakiramdam ko. Naisip ko na kailangan ko ng mangumpisal dahil sa kasalanan na tumutubo sa kaisipan ko. Napahilamos ako ng mukha dahil sa kung anu-ano nalang ang naiisip kong malalaswang senaryo.