Valiente Novels & Stories

อันดาพูดขึ้นเพราะสีหน้าและสายตาของเหนือเวหามันปิดไม่มิดเลย “ฉันแพ้” เกมส์นี้เหนือเวหาแพ้เพราะตอนนี้แต้มในมือของอันดาคือห้าและเหนือเวหามีแต้มแค่สาม ร่างกายที่แสนกำยำลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกจนตอนนี้ทั้งร่างกายของเหนือเวหาเหลือเพียงอันอันเดอร์แว ร์แบบทรั้งคส์ที่เหมือนกางเกงเต็มตัว

คำถามแรกที่คุณจันทร์ถามฉัน “เออ...ก็ดีค่ะ คุณวิรุตเป็นคนใจดีค่ะ” “ใช่ เขาเป็นคนใจดี ” “🙂” “รู้ไหมเขาพอใจเธอมาโมราห์ เขาชมเธอไม่หยุด”

สีแดง ลักษณะคล้ายมวลกล้ามเนื้อที่ไม่ปะติดปะต่อกัน โดยมีแมงมุมอารักขายังคอยต่อโซ่อยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่าวิญญาณจะถูกตัดแขนขาสักกี่ครั้ง โซ่หนาใหญ่ก็ต่อกลับอย่างเดิม ยังพยายามปกป้องเจ้าแมงมุมทั้งสองตัวและโซ่พันธนาการอย่างเต็มใจ ถึงหวาดกลัวจนตัวสั่น ส่งเสียงกรีดร้อ งเพราะความเจ็บปวดทรมาน แต่ว่าเธอกล้าหาญ อย่างที่แม่เขาบอกไม่มีผิดว่าไม่ควรทำสัญญาด้วยเพราะอะไร

เขาหยุดคำพูดไปชั่วครู่และเหยียดยิ้มร้ายที่กลบความมีเสน่ห์น่าหลงใหลไปสิ้น “ฮอลลี่เสนอตัวนอนกับผู้จัดการของผม จนเขายินยอมปล่อยกู้ให้แม่ของคุณถึงสิบล้านดอลล่าห์ ทีนี้รู้รึยังว่าแม่ของคุณน่ะร้ายกาจขนาดไหน!” บทที่ 3

宋惜惜眸色一冷，“易将军，慎言！” 宋惜惜这忽然板起脸来，倒是叫易昉怔了怔。 宋惜惜清丽绝世的面容上，充满厉色，“不是人人都有将军这种驰骋沙场的勇气与本事，非将军这般的人，难道就都是惺惺作态的？”

เธอกรีดร้องสั่นกลัวคนตรงหน้า แต่ก็ไม่สามารถลุกเดินหนีไปได้ ร่างของเธอมันชาและแข็งทื่อไปกับเตียงจนไม่อาจขยับเคลื่อนไหวได้ตามใจคิด แม้อยากหนีแต่ก็ไม่รู้จะหนีไปจากโลกมายาที่บุรุษตรงหน้าสร้างขึ้นได้ไหม และเธอก็ได้มองสำรวจใบหน้าหล่อเข้มทรงเสน่ห์และตัวตนที่แท้จริงของเขาแ ล้วก็คิดตามคำพูดของเขา ทุกอย่างมันไม่ใช่เรื่องโกหกหรือฝัน มันคือความจริง เขาคือ ‘เวตาล’ เหมือนกับนิทานและรูปที่เคยเห็นตามหนังสือ แต่ก็ไม่อยากเชื่อว่าโลกนี้จะมีเวตาลจริงๆ “บอกฉันสิว่ามันไม่จริง” เธอถามเขาเสียงสั่นหลังจากกรีดร้องเสียงดังและควบคุมสติตัวเองได้แล้ว

คำว่าไม่ไหว กระตุ้นให้นายเดชาสะบัดนิ้วเต็มแรงจนโหนกสวาทของเธอสั่นระริก เสียงดังจ๊อกๆๆๆต่อเนื่อง “โอ๊ยไม่ไหวลุงเดช...อื้อ...ไม่ไหว” เนินอูมขนาดเต็มฝ่ามือขยายพองตัวขึ้นพร้อมกับบีบรัดแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำทะลักออกมาจนเต็มร่องและฝ่ามือของชายแก่ จนไรขนฉ่ำชุ่มไปด้วยน ้ำแห่งกามใคร่

มินิสเกิร์ตสีขาวสั้นเหนือเข่าโชว์ขาเรียวสวยรับกับรองเท้าส้นสูง ยิ่งทำให้ดูดีมากขึ้น ในมือถือกระเป๋าแบรน์เนมใบหรู “ซื้อเสร็จหรือยัง” “พนักงานไปดูให้อยู่ รอหน่อยไม่ได้หรือไงแค่นี้ทำเป็นรอไม่ได้” “รอได้พี่สาวทั้งคน”

จ้องมองหน้าชายหนุ่ม "ใช่ ต่อให้มีอะไรมาขัดขวางโอมก็จะหมั้นกับแก้มให้จนได้" "ดูโอมจะมั่นใจในตัวเองมากเลย" ดิ้นจะออกจากร่างหนา

ชายหนุ่มขบกรามแน่น ยิ่งได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้นหลุดออกจากปากเธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหจนทนไม่ไหวขึ้นมา กำลังจะถูกข่มขืนแท้ๆ ยังเรียกมันว่าพี่ไม่ขาดปาก ทีกับเขาด่าเลวทรามสารพัด นัยน์ตาคมเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธขณะมองคนตรงหน้าที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่า สงสาร ฝ่ามือกอบกุมท่อนเอ็นที่แข็งขยายใหญ่ชัดรูดขึ้นลงช้าๆ ขณะที่สายตาก็จดจ้องร่องสวาทแดงก่ำ รู้ทั้งรู้ว่าถ้าสอดใส่เข้าไปโดยปราศจากน้ำหล่อลื่นช่วยนำทางอาจทำให้เธอเจ็บ เอวสอบขยับดันส่วนหัวบานหยักเข้าไปในช่องทางคับแคบ กระแทกเข้าไปแรงๆไม่กี่ทีก็เข้าไปจนสุดลำเอ็น