Vampire Rosario の小説・ストーリー

Isang simpleng mangingisda na ang tanging pangarap ay ang magkaroon ng masaganang huli para sa kaniyang pamilya, ngayon ay pilit kong idinadamay sa isang madilim at magulong mundong hindi niya kailanman maiintindihan. "Rosa..." pabulong kong tinawag ang sarili kong pangalan, umaasang ang pagiging ordinaryong babae rito sa Casiguran ay sapat na para burahin ang pagiging Rosita ko sa Maynila. Ngunit ang mga salita ni Vito kahapon ay tila isang malaking sampal na nagpagising sa akin mula sa isang magandang panaginip. Paano ako magiging si Rosa kung ang bawat gabi ko ay pinupuno pa rin ng anino ng isang Alexander Zaviere? Paano ko sasabihin kay Kiko na ang lalakeng tinutukoy ni Vito ay hindi lan

gamit ang malimig nitong boses at tumingin sa Luna at Alpha "Those vampires who was killed..." Simula ng Alpha at tumingin kay Vlasis. "...are not your comrades, Mr. Blood." Kumunot ang noo ni Vlasis sa narinig. "Those are rogue vampires. Mga bagong silang na mga bampira na dating mga tao." Sabad ng Luna. "Kilala ang mga bampira ng Azaleus na hindi namamatay sa simpleng pag pugot lamang ng ulo."

seryosong sambit ng pinakamataas na council pagkalapit nito kay Rosie. Walang imik na sumang-ayon si Rosie lalo na't may ideya na siya sa sasabihin ng council. Tanging pagngiti lang naman ng lola nito ang pinakita niya sa dalaga bago sila lahat lumisan sa Hell's gate. May inatasan pa ang lola ni Rosie na ilang royal blood vampires na maiwan muna para masigurong magiging maayos ang lahat. Paraan na rin nila ito upang bantayan pansamantala ang gate habang ito ay unti-unting inaayos ang sarili.

Mas manipis, mas mabilis. "Drones," mura ni Dante. "Aling Rosa, patayin niyo lahat ng apoy! Ngayon din!" Mabilis na kumilos si Aling Rosa. Lumabas siya at sumigaw ng mga code na tila naiintindihan ng buong kampo. Sa loob ng ilang segundo, ang mga sulo at campfire na nagbibigay ng liwanag sa baryo ay isa-isang namatay. Binalot kami ng ganap na kadiliman.

Kasi nga, kapag nakipaglapit ka sa mga walang kwentang lalaki, ikaw din ang malulungkot. “Oo, mabait sa akin si Vicento, at gusto ko rin siya,” sabi ko habang nakangiti. Pagharap ko, nakita kong pumipitas ng rosas si Denver. Tinamaan ng tinik ang palad niya at dumaloy ang dugo mula sa daliri niya. Walang reaksyon — nakatitig lang siya sa akin na parang walang nararamdaman.

ani pa ni Rosie sabay tapon ng isang bungkos ng isang daang libong piso sa harap ng lalaki. Kilala ni Rosie ang Zarayah Del Valle na iyon sa pangalan at mukha. Nang marinig sa ama ang mga bali-balita tungkol sa mga naghahanap dito ay agad na gumawa ng aksyon. Kung hindi kayang palayasin ni Carcel ang babaeng yun pwes, siya ang gagawa. "Keep your mouth shut, okay? Alam mo na siguro ang mangyayari kapag magsalita ka," kausap pa niya sa lalaki bago umalis ng may matagumpay na ngiti.

Napanguso ako, “I’m here for a meeting.” “With who?” I rolled my eyes, “with Ms. Villamoneva. See that woman in front of me,” itinuro ko pa si Rhoana na naiirita pa rin sa katabi niya ngayon. Tinaasan ko siya ng kilay. “And why in this place?” His eyes were as cold as ice. “Can’t we choose a place to meet? Masama ba ‘yon?” I said in an almost slurred voice. I’m not drunk, but I drank almost ten shots. Medyo malakas ang tama ng alak sa akin.

The little boy is so handsome with his green eyes just like her mother. Kumatok ng tatlong beses si Rosita sa silid ng kanyang amo. Maya-maya pa'y bumukas iyon at iniluwa si Señor Roberto. "Anong kailangan mo?" "Señor Roberto. May bisita po kayo at nasa ibaba naghihintay." Nangunot ang noo ni Roberto sa narinig. Who could be his visitor at this hour? "Who is it? At anong kailangan niya?"

Tila hinampas ng maso ang kanyang dibdib habang nakatitig sa nakatagilid na mukha ng batang babae. “Oh, my!” Ito ang naibulalas ni Rosario habang ang kanyang paningin ay nagsisimula ng lumabo dahil namumuong mga luha. Hindi siya makapaniwala na narito ngayon sa mansion ng mga Aragon ang batang ilang araw ng laman ng kanyang isipan. Bakas sa mukha ng Ginang ang labis na kasiyahan. “K-Kolly…” naluluhang sambit ni Rosario habang ang lahat ay nakapako ang tingin sa batang nagdadrive ng kanyang laruang sasakyan.

Inayos nya ang buhok nito na nakakalat sa magandang mukha nito. "Sorry baby... hindi ko napigilan ang sarii ko. I've been dreaming of this for a long time.... and when I finally have a chance to take it, kaya hindi ko na napigilan." Lihim cyang napangiti cya ng makita ang dugo sa kobre kama. Hindi umimik si Rosie... nanatili lang itong humihikbi. Hindi nya naman pinagsisihan iyon... hindi nya kailanman pagsisihan ang ganoon kasarap na kaganapan! Rosie is finally his!