Vanished Into The Night Mga Nobela at Kwento

Ngunit habang tahimik siyang kumakain, hindi niya napansin ang malamig na tingin ni Wade sa TV screen sa sulok ng dining hall. May breaking news. 'Isang van ang nahulog sa bangin kagabi ngunit walang nakitang bangkay.' Unti-unting dumilim ang ekspresyon ni Wade at nang magtama ang tingin nila ni Blane, pareho nilang naintindihan ang ibig sabihin noon. Hindi pa tapos ang lahat, nasa panganib pa rin si Melissa.

Nagtagis ang mga bagang nito at biglang niyapos ako nito na tila itinatago ako sa mata ng karamihan. "All of you, get lost." Mahinahon na saad ni Vander. "Yes, master." Magsabay na saad ng mga estudyante at parang mga zombie itong naglakad paalis. Para silang nahipnotismo. Ginamitan sila ng abilidad ni Vander? Ang tanging natira na lamang ay ako, si Vander, si Haze at Bree na ngayon ay umiiyak. Yakap ito ni Haze ngayon habang si Vander naman ay parang walang balak na bitawan ako.

Nanatili siyang nakatitig dito. “Good night, Demani…” he said before sleeping on the other side, turning his back on her. Hindi siya sumagot at nahiga na rin patalikod kay Van. Inabot niya ang lamp sa bahagi niya, pinatay iyon saka ipinikit ang mga mata. Makalipas ang ilang sandali, nang hindi pa rin siya dalawin ng antok, ay muli siyang nagmulat at nakipagtitigan sa madilim na kisame. Gusto na rin niyang magpahinga at nakararamdam na siya ng sakit sa ulo, subalit hindi pa rin niya maramdaman ang antok.

Tumihaya siya ng higa at pinatong ang isang braso sa noo. “Gising ka na ba?” muli niyang narinig ang boses ng babae. Nanatili naman siya sa ganoong posisyon. Naramdaman niya ang pagbaba ng kama sa gilid niya. “Lumipat ka na sa higaan mo kung gusto mo pang matulog. Liligpitin ko na ’yan,” saad ni Dawn habang nagpapanggap pa rin siyang tulog. Narinig ni Vander ang pagsasalansan nito ng unan. Inalis niya ang braso sa noo at ginawa iyong unan pero unti-unti na niyang iminulat ang mga mata.

Patango tangong saad ni tito. Hindi ko na ito sinagot pa at sumakay nalang ako sa sasakyan. Tinignan ko naman ang wrist watch ko at eksaktong mag aalas siyete na ng gabi. Pagkarating namin sa labas ng school ay agad na akong bumaba, pagkababa ko ay tumingala ako sa taas ng napakalaking gate ng school na papasukan ko. "Night Academy" basa ko sa nakasulat sa taas ng gate dahil may ilaw na sumusuporta dito.

This is my memorable nigh with him and I will treasure it forever. At dahil late na rin naisipan na naming tumayo at pumasok sa'kaniya, kaniya naming tent. "Good night! Van," wika nito. "Good night Caleb," sagot ko. Nag ngitian lang kami at sabay nang pumasok sa loob..

Hindi siya makapaniwala na may ganitong klaseng panganib na umabot sa kanyang harapan, at hindi pa rin niya alam kung ano ang mga intensyon ng mga taong nasa likod ng van. Ang babae ay hindi pa rin tumitigil sa paghikbi, at ramdam ni Jasmine ang buong kabang na nagmumula sa kanyang katawan. Sinubukan niyang magpakalma, pero ang puso niya ay patuloy na dumadagundong, hindi alam kung ano ang susunod na mangyayari. Habang binabaybay nila ang madilim na kalsada, hindi maalis sa kanyang isipan ang tanong kung ano ba talaga ang mga taong nasa puting van. Bakit nila tinutugis ang babaeng ito? Anong dahilan ang mayroon sila para gawin ito? Mabilis ang kanilang pagtakbo, at tanging ang tunog ng makin

Ang huling alaala niya sa akin ay halik sa noo, at ngiting puno ng pag-ibig… ngayon baka takot at taksil na mga mukha na lang ang nasa paligid niya. Lumapit sa akin ang isang mangingisdang taga-barangay. “Sir… may nakita po akong itim na van kahapon, bandang alas-tres ng hapon. May sakay na babae. Parang umiiyak, at may kasamang babae na naka-itim at may tattoo sa leeg…” “Tattoo?” “Opo. Bulaklak na pula.” Veronica. Kilala ko 'yung marka na 'yon. Isa ‘yon sa mga pinamunuan kong operations dati sa underworld—ang pulang bulaklak ng Las Rosas Negras.

Sa isang malakas na hatak ay pumutok ang mga butones, nagkalas ang buong harapan ng damit. “Tonight,” mariin sabi ni Vincent na nagliliyab ang mga mata..“Ipapakita ko sa’yo kung ano ang itsura kapag nagwawala talaga ako.”

No footsteps walking away, no shadow sliding into the dark, no sound of movement. He simply vanished as if he was never there at all. But when we looked closely at the glass, there were three wet marks left behind — exactly the shape of his fingers, pressed from the outside. Even though nothing was standing there anymore, the marks stayed, glistening faintly for a long time before slowly fading away. Clint collapsed back against the couch, his whole body shaking uncontrollably, sweat damp on his forehead and his breath still coming in uneven bursts.