Venus Of Urbino の小説・ストーリー

Iisa lang ang ibig sabibin nito, "I'm a Virgin Mother at Eighteen."

Final Performance in the Shadows ​Sa kailaliman ng Bodega 7 sa Cavite Pier, ang amoy ng luma at kalawang na bakal ay humahalo sa nakasusulasok na amoy ng pulbura. Sa gitna ng malawak at madilim na espasyo, nakatali sa isang kalawanging upuang bakal si Mrs. Venus Sanchez. Ang kanyang dating eleganteng ayos bilang isang tanyag na pilantropo ay tuluyan nang naglaho; ang kanyang mamahaling damit ay punit-punit, ang kanyang buhok ay gulo-gulo, at may bakas ng tuyong dugo sa kanyang noo na bunga ng sapilitang pagdakip. Gayunpaman, sa kabila ng pisikal na paghihirap, ang kanyang mga mata ay nananatiling matatag—isang katangiang ipinamana niya sa kanyang anak na si Neptune.

Marahil walang pumupunta rito kaya napapabayaan ang kubo. "Wow, parang ang sarap namang magpahinga rito" usal nya ng makita ang loob ng kubo. May papag roon katapat ng bintana, may maliit na mesang kahoy at isang malaking bangko. Napangiti sya at kinunan ng larawan ang kubo. "Sino ka?!"

“Sige. Ano bang alaala ang inaalala mo?” “Yun nga eh. Hindi ko maalala ng malinaw.” “Alam mo kailangan na yata nating umuwi. Balak mo atang magkaloko-loko ang lahat ng arte natin dahil dyan sa pakiramdam mo.” “Pero…” angal ni Serena dahil gusto pa niya manatili… Ngunit itinaas na ni Venus ang braso niya at ipinakita sa kanya ang relo nito.

Hubad na hubad na si Venice sa ilalim niya — ang malambot na dibdib, ang makinis na tiyan, at ang basa na ngayong pagkababae. "Ang ganda mo pa rin... ang libog mo pa rin," bulong ni Romer bago sumubo ang isang u***g. Sinipsip nang malakas, dilaan, kinagat nang bahagya, at hinigop ulit. Ang isa niyang kamay ay nasa kabilang dibdib, pinipisil-pisil. Ang isa pang kamay ay bumaba, hinaplos ang basang puke ni Venice.

Nanlalaki ang mga mata ko habang patuloy na humahakbang ang aking mga paa palapit sa kanya. Kusang huminto ang aking mga paa nang nasa tapat na ako ng lalaki. Napansin kong guwapo ito. Makapal ang kilay, matangos na ilong ngunit at makinis na balat na sa sobrang kaputian ay para nang ibinabad sa suka. Ngunit kahit maputlang-maputla ang hitsura nito at medyo violet ang kulay ng mga labi ay hindi maikakailang guwapo ito. Mestizo ang anyo nito at hindi mukhang Pilipino. Bakit kaya siya nakahiga sa malamig na bato? Sino ang naglagay sa kanya diyan? Siya ba ang tumawag sa akin kanina?

Parang lalong nagtumindi ang pagnanais ni Joaquin na halikan ang mga labi ni Venus nang ikawit ng babae sa batok niya ang dalawang kamay nito habang ang mga kamay naman niya ay nasa maliit nitong baywang. Ilang sandaling nanatiling nakatitig lang sila sa isa't-isa hanggang sa marahil mangawit ang leeg ng dalaga sa pagtingala sa kaniya. Ibinaba nito ang ulo saka inilapat ng husto sa d****b niya ang pisngi nito. "Ang gwapo mo, saka ang bango-bango mo pa," ang narinig niyang ibinulong ni Venus saka pa sinundan ang sinabi ng isang mabining tawa.

"Puwede ba kitang maistorbo." Lumingon ang lalaki. Gwapo ito, ngunit tila walang buhay ang mukha. "Anong kailangan mo?" Ngumiti si Venus at lumapit sa lalaki. Hinawakan niya ang kamay nito at dahan-dahan na kinuha ang scalpel. Tinitigan iyon ni Venus habang may tumutulong dugo sa talim no'n "Puwede ba itong gamitin sa buntis?"

salita ko at tumingin kay sir Ven. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na umiwas ng tingin sa akin. Para siyang nahihiya. Sinuklay niya ang kanyang buhok patalikod gamit ang mga daliri. May nakita akong itim na nunal sa kanyang noo. Hindi mahahalata ito dahil sa buhok niya, pero tama nga ba ang nakita ko? “Venus is a goddess of beauty,” wika niya at umupo sa tabi ko. “Bagay sa kanya,” saad pa niya at tumingin sa baby ko na mahimbing na natutulog.

It has a five petal blue flower. Venice has a tattoo?