Virtual Meaning Tagalog Novels & Stories

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

Seryoso ang mukha. "The natural way," diretsang anito na nakapagpasinghap sa kanya. Napamaang siya dito di makapaniwala sa mga lumalabas sa bibig nito. "No." Nagbawi siay ng tingin. "Mag-uundergo ka rin sa In vitro--"

"Can you just stop flirting at me? Hindi ka funny." "Sigurado kang hindi ka natutuwa?" Awtomatikong tumaas ang kilay ko nang magsalita siya ng Tagalog. He's still sounds awkward speaking it but he improved. "Hindi," sagot ko. He let out a soft chuckle. "Suit yourself, sweetheart."

Trust can't live in the same space as secrets and lies. Balang araw, may makakaalam din ng sekreto mo. Peke akong umubo bago tumingin kay Rian. "A-Ah, Tita Yerana. Pumasok po muna tayo," Alanganin siyang ngumiti.

Kung ano ang mali. "Alam mo 'yong pakiramdam na nasa amin nga siya pero 'yong puso at kaluluwa niya ay naiwan kay Tita Patricia? Baby, it hurts. Palagi ko silang naririnig na nag-aaway. Sobra sobra ang galit na naramdaman ko sa Mama mo noon pero nang malaman ko na siya ang nanay ng babaeng mahal na mahal ko ay umurong ang galit ko. Nalusaw na parang yelo. Naisip ko kasi na kapag nagalit ako sa Mama mo, para na rin akong nagalit sa'yo, at kahit kailan hindi ko kayang magalit sa'yo kasi mahal na mahal kita."

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

nakiusap siya sa akin at marahang naglakad na papalapit. Walong taon s'yang nanirahan sa ibang bansa kaya marahil hindi na siya sanay magsalita ng tagalog pero siguro naman naiintindihan niya pa rin kung tagalog ang sasabihin ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, wala na si mama at wala ka na ring babalikan pa, simula ng iwan mo kami kinalimutan ko nang may ama pa ako." matigas kong binitawan ang mga katagang iyon saka nagpasya na akong talikuran sila, patakbo ulit akong naglakad pabalik sa taas dahil ramdam ko ang pangingilid ng luha ko na hindi ko na makayang pigilan pa.

Paniguradong magiging impyerno ang buhay ko dito imbes na makapag-relax. ------ Maganda yung gising ko kaya maganda yung mood ko. Bumaba na ako papunta sa may kitchen. Paano kaya kung di ko nakilala si Vince. Ganito kayang klaseng buhay meron ako? "Ainah nandito ka para kalimutan yung pinsan mo, hindi para isipin siya". sigaw naman ng kalooban ko. Pagkapasok ko pa lang sa kusina, mukha agad ni Virus este ni Trojan ang sumalubong sa akin. Tiningnan niya lang ako kaya sinuklian ko rin siya ng tingin. Kumakain lang siya sa mesa. Napakagentleman niya talaga ni di man lang nag-aya.

nothing makes sense, akala ko kapag nakausap ko ito ay maliliwanagan na ako, pero sa nangyayari ay mas lalong gumugulo ang lahat. "I love your mother ever since we were kids, akala ko pagmamahal lang sa nakakabatang kapatid ang nararamdaman ko sa kanya, pero mali ako." I felt sick sa naging paliwanag nito, lalo na't magkapatid sila, he's sick.