Waited Waited Novels & Stories

Mas mabuti pa kung sinabi niyang hindi na siya makakapunta kaysa pinaghintay niya ako ng matagal at hindi siya darating. I was in a sour mood until morning. I was earlier than usual. Inagahan ko ang pasok para hindi kami magkasabay. Kulang na lang ako ang magbukas ng school sa sobrang aga ko. I did some school works and slept in the library while waiting for my first class. Nakatanggap ako ng text mula kay Zephaniah. "Kelsey, nasaan ka? I waited for you. Pumunta pa ako sa bahay ninyo."

aniya saka sinimulang sumubo. Palihim namang natawa ang waiter dahil ibang pagod ang naglaro sa isipan nito!

But in the end, my finger tapped his name on my inbox. From Zy: Wednesday 1:07 AM Where are you 1:55 AM I’m sorry. 12:01 PM You’re mad. Let’s meet later. 5:26 PM Already at the condo. Will wait for you Napairap ako nang mabasa ang pinakabagong mensahe niya.

Isang oras na lang at maglu-lunch na ngunit marami pa itong ipriprint. Iniwan niya ang mga documents at tinawagan ang canteen ng kompanya. Ibinilin nito na bago mag alas dose kailangan nakaakyat na ang lunch ng amo niyang arogante. Napalunok siya nang tumunog ang telepono sa printing room. Nag-aalangan pa niya itong sagutin ngunit sa huli, namalayan na lamang niya na kausap ang kaniyang amo.

Pinilit kong makipagmatigasan dito ngunit hindi din nagtagal at ako na mismo ang sumuko. "Well I guess I don't have any choice but to wait, I waited for almost two years and it will not kill me to wait for few more days or weeks or even months ang mahalaga ay ang ngayon." seryoso kong sinabi dito at nang mahalata kong hindi ito kumportable ay ngumiti ako dito.

sagot ko. Nag-uusap kami tungkol sa mga plano naming bakasyon sa susunod na buwan nang lumapit ang isang waiter para kunin ang order namin. "Good evening, Ma'am, Sir. May I take your—" Napatigil ang waiter. Maging ako ay natigilan din. Ang boses na 'yun... ang tindig na 'yun. ​Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Si Marcus.

Waiting proved to be the hardest part. Nakakabagot na mag-isa siya sa bahay. Dalawang araw na nga simula nang umalis si Wade. Sa nagdaang mga araw, short text messages at isang mabilis na tawag pa lang talaga ang namagitan sa kanila. Kinuha niya ang phone at tsinek kung may message si Wade. Wala. Napasimangot siya.

Kitang-kita pa rin ang malawak na karagatan, pero biglang naningkit ang mga mata ko nang makita ang pamilyar na lalaki na naglalakad sa buhanginan. Si Janus. "Doll," napalingon ako nang tawagin ako ni Wayde. "We have to wait for 15 minutes. Okay lang ba ’yon sa’yo?" "O-Oo," sagot ko. Muli kong ibinalik ang tingin ko sa labas para kumpirmahin kung si Janus nga ang nakita ko kanina, pero wala na siya ro’n. Baka namamalik-mata lang ako.

KABANATA 56 “Hi ma’am, may hinihintay po ba kayo? Baka po may naka-reserve under their name po,” wika nung waiter na nakangiti. “Ah, oo pwede mo bang i-check kung may reservation si Sir Colton?” tanong ko sa waiter.

"Mamaya na lang ako o-order. May hinihintay pa 'ko, eh." Tumango at ngumiti naman ang waiter. "Water, Ma'am?" "Yes, please." I glanced on my wrist watch. It's 7:15 pm. 15 minutes na siyang late pero baka natraffic lang. I will just wait for him a little longer. Dumating ang waiter na may dalang tubig atsaka sinalin sa aking baso. I thanked him before he left my table.