Waited Waited 소설 & 이야기

sagot ko. Nag-uusap kami tungkol sa mga plano naming bakasyon sa susunod na buwan nang lumapit ang isang waiter para kunin ang order namin. "Good evening, Ma'am, Sir. May I take your—" Napatigil ang waiter. Maging ako ay natigilan din. Ang boses na 'yun... ang tindig na 'yun. ​Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Si Marcus.

Marahil dahil sa atmosphere, ang lalaking karaniwang malamig at malayo ay tila hindi ganoon kalamig ngayon. Mahina siyang tumawa. “May naghihintay sa akin.” Sinundan ng waiter ang tingin niya at agad na naunawaan. “Ay, iyong mesa po ba? Sinabi ng wife ninyo na hihintayin ka raw muna niya bago magsimula kumain. Ise-serve ko na po ba ang natitirang dishes?” Bahagyang natigilan si Lucas sa tawag ng waiter sa kaniya.

aniya saka sinimulang sumubo. Palihim namang natawa ang waiter dahil ibang pagod ang naglaro sa isipan nito!

Pagkatapos ay pinindot niya ang button para tumawag ng serbisyo. Kapag ang mga malalaking personalidad na gaya nila ay nag-uusap ng mga seryosong bagay, madalas hindi nararapat na may tagasilbi sa loob ng silid. Kaya naman, naghihintay lang ang waiter sa labas at papasok lamang kapag narinig na ang tunog mula sa service call. Pero ngayon, naroon ang waitress sa loob ng silid, na may tahimik na pahintulot ni Sandro.

But in the end, my finger tapped his name on my inbox. From Zy: Wednesday 1:07 AM Where are you 1:55 AM I’m sorry. 12:01 PM You’re mad. Let’s meet later. 5:26 PM Already at the condo. Will wait for you Napairap ako nang mabasa ang pinakabagong mensahe niya.

I waited for her to respond but only the sound of her heels was only I heard before she slammed the door of my office. Napailing ako at tinawagan si Radion at sumagot naman ito. I told him to meet me in the club at exactly 7pm sharp. Niluwagan ko ang suot kong kurbata at mariing isinandal ang ulo sa aking swivel chair. ** Tatiana's POV

Pinilit kong makipagmatigasan dito ngunit hindi din nagtagal at ako na mismo ang sumuko. "Well I guess I don't have any choice but to wait, I waited for almost two years and it will not kill me to wait for few more days or weeks or even months ang mahalaga ay ang ngayon." seryoso kong sinabi dito at nang mahalata kong hindi ito kumportable ay ngumiti ako dito.

Sabi na ngang magsasawa dun yun eh. “Ano tara na?” aya ko sa kanila dahil kanina pa kami nakaupo dito sa bench pero hindi ko alam kung sino pa ang hinihintay nila. “Hindi pa ba kayo uuwi?” tanong ko nanaman pero hindi nila ako sinasagot. Ano bang meron? May hinihintay pa ba kami dito? Si Kendrick at Chase kanina pa lingon ng lingon sa gate ito namang si Gavin kung ano ano ang pinipindot sa cell phone habang nakakunot ang noo. Ito namang mga babae hindi ako pinapasin. King ina, anong trip ng mga to? “Kung ayaw niyo pa umuwi, mauna na ako.” saad ko at aakmang tatayo na sana ng bigla akong pigilan ni Charlotte. “Wait lang hehehehe.” Anas niya. Ano bang problema ng mga taong to.

Waiting proved to be the hardest part. Nakakabagot na mag-isa siya sa bahay. Dalawang araw na nga simula nang umalis si Wade. Sa nagdaang mga araw, short text messages at isang mabilis na tawag pa lang talaga ang namagitan sa kanila. Kinuha niya ang phone at tsinek kung may message si Wade. Wala. Napasimangot siya.

Ngiting saad ni Director Rivas at tiningnan ang amo. "Sandali, may hinihintay pa tayo." Itinaas ni Shiro Fulvuente ang kamay at tiningnan ang relo niya "Aakyat lang ako saglit para sunduin siya, maghintay lang kayo." dagdag pa nito. Pagkatapos sabihin iyon ay naglakad na ito papaalis na siya. Reeve didn’t want to overthink it — but it was obvious. The “one more person” they were waiting for… was Honey Warrez.