Waited Waited Novels & Stories

I focused doing jobs so that I can go back to the hospital early later afternoon. Napangiti ako habang tinitignan ang tambak na mga papeles na katatapos ko lang asikasuhin. I was packing my things to go out or a break when my phone beep. 09********* Can we go for a lunch? Kumunot ang aking noo. Who supposed to be this person? To: 09********* Who are you? I waited for the reply and sat on the swivel chair first. 09*********

VIP waiting room ng airport. Lumapit ang isang waiter at sinabi, "Mr. Montezides, tapos na po ang formalities. Maaari na po kayong sumakay." "Hmm." Mahinang sumagot si Marco, ang kanyang mga daliri ay mabilis na gumagalaw sa keyboard ng kanyang computer hanggang sa matapos niyang sagutin ang email bago isara ito. Nasa tabi lang nito si Carlos kaya nang isarado na ni Marco ang laptop at agad niya iyong kinuha at inilagay sa kanyang bag.

Mahigit limang oras na itong naghihintay sa labas. Mula nang makita nitong sinundo siya ng kanyang asawa na si Warren mula sa trabaho, tuluyang sumabog ang selos sa sistema nito. Kahit ang mga scheduled meetings niya sa gabi ay kinansela niya para lang pumunta rito at mag-abang. Gusto lang niyang malaman kung anong oras uuwi si Amanda at kung uuwi pa ba ito. Pero umabot ng mahigit limang oras ang paghihintay niya.

Masayang masaya ako na pinapapak ang Chicken Joy na magkabilaan ko pang hawak. Beep. One message received. [Kapag matapos ka na ay i-message mo pa rin ako. I'll wait for it, pagkatapos ay saka ako matutulog. Eat well, Darlene.]

sagot ko at tinaas ko ang kamay ko. Agad lumapit ang waiter at inabot sa aming dalawa ang menu nila. Nauna akong umorder sumunod si Val ng umalis ang babaeng waiter. “Sana may quality time din tayo, i know naman na hindi maganda ang simula pero i really want to work this marriage this time..” wika ni Val.

I will wait. The tickling seconds felt like a torture as I was waiting for him. Waiting is painful, but knowing who you waits isn't. It will be worth the wait. Kung siya lang naman ang hihintayin ko, I could wait forever. I have waited him for this long. Ito pa ba? I kept on texting and calling him pero ayan na naman siya, off ang phone. But then.... I was stood up again. Almost two hours has passed but there was no trace of him. Ayoko na talaga! Pangalawa na ito. Once is enough. Hindi pwedeng lagi niya akong gaganituhin. Tangina niya!

Pinagtatawanan nya ba ko? "What are you still waiting for? I already ordered our food." Cold na tanong ni asungot kay ateng waitress. Nagflip pa to ng hair saka nagpacute kay asungot. " ah yes sir. " kembot na umalis to sa harapan namin. Lumingon naman ako kay asungot na busy sa phone nya. " crush ka ata ni ateng waitress eh. Kanina pa nagpapacute. Saka grabe, kanina pa ko iniirapan!" Nakangusong sabi ko.

Mula sa gilid ng aking mga mata, nakita kong muling papalapit sa pwesto ko ang waiter na nag-asikaso sa akin kanina. Mabilis kong tiningnan ang aking wristwatch. It's already 8:45 p.m. at wala pa rin si Tyler. Dapat ay kanina pa siya narito dahil hindi naman ganoon kalayo ang opisina niya sa lugar na ito. "Ma'am, hindi pa po ba dumadating ang kasama niyo?" pag-usisa ng waited. Isang tipid na ngiti ang isinalubong ko sa kanya bago ako marahang umiling. "Baka... parating na rin siya ngayon, baka na-traffic lang sa daan."

“You’re still working?” Tumango ako. “Kailangan kong matapos ‘to ngayon. Ayokong magmukhang tamad sa unang araw ko. Saka ayaw kong isipin nila na ganda lang ang ambag ko sa kumpanya ng boyfriend ko.” Wade looked at me with a small smile on his lips for a moment, then, he checked his wristwatch. “Alright. I’ll wait for you. Dito lang ako sa tabi.”

Tumango naman siya at umalis na sa harapan ko. Ano ba problema niya at pinaghintay ako ng dalawang oras? May nangyari kaya sa kanya kaya hindi agad siya nakapunta? "I can wait for another two hours. Just for you, Honey. Maghihintay ako."