Waited Waited 소설 & 이야기

Kitang-kita pa rin ang malawak na karagatan, pero biglang naningkit ang mga mata ko nang makita ang pamilyar na lalaki na naglalakad sa buhanginan. Si Janus. "Doll," napalingon ako nang tawagin ako ni Wayde. "We have to wait for 15 minutes. Okay lang ba ’yon sa’yo?" "O-Oo," sagot ko. Muli kong ibinalik ang tingin ko sa labas para kumpirmahin kung si Janus nga ang nakita ko kanina, pero wala na siya ro’n. Baka namamalik-mata lang ako.

KABANATA 56 “Hi ma’am, may hinihintay po ba kayo? Baka po may naka-reserve under their name po,” wika nung waiter na nakangiti. “Ah, oo pwede mo bang i-check kung may reservation si Sir Colton?” tanong ko sa waiter.

"Mamaya na lang ako o-order. May hinihintay pa 'ko, eh." Tumango at ngumiti naman ang waiter. "Water, Ma'am?" "Yes, please." I glanced on my wrist watch. It's 7:15 pm. 15 minutes na siyang late pero baka natraffic lang. I will just wait for him a little longer. Dumating ang waiter na may dalang tubig atsaka sinalin sa aking baso. I thanked him before he left my table.

I focused doing jobs so that I can go back to the hospital early later afternoon. Napangiti ako habang tinitignan ang tambak na mga papeles na katatapos ko lang asikasuhin. I was packing my things to go out or a break when my phone beep. 09********* Can we go for a lunch? Kumunot ang aking noo. Who supposed to be this person? To: 09********* Who are you? I waited for the reply and sat on the swivel chair first. 09*********

“Weekday nga pala ngayon, ‘no? Masaya siguro rito kapag weekends.” “Ah oo, may banda rito kapag weekends, pero meron din yan mamaya. Kung mahihintay mo pa,” sinenyasan nya ang waiter at may ibinulong sya rito tapos nagbaling sya ulit sa akin. “Gusto mo bang hintayin? In thirty minutes.”

saad ng waitress at pagkatapos ay umalis na rin. "CHEERS!" "CHEERS!" nag-cheers pa ang dalawa bago simsimin ang baso na puno ng alak. Hindi naman napahiya ang waitress sa dalawa at nagustuhan nito ang binigay niyang alak. Itinaas ni Adrian ang kaliwa niyang kamay upang tawagin ang waitress kanina at humingi pa ng tag-isa.

VIP waiting room ng airport. Lumapit ang isang waiter at sinabi, "Mr. Montezides, tapos na po ang formalities. Maaari na po kayong sumakay." "Hmm." Mahinang sumagot si Marco, ang kanyang mga daliri ay mabilis na gumagalaw sa keyboard ng kanyang computer hanggang sa matapos niyang sagutin ang email bago isara ito. Nasa tabi lang nito si Carlos kaya nang isarado na ni Marco ang laptop at agad niya iyong kinuha at inilagay sa kanyang bag.

Mahina siyang napabuntong-hininga bago muling nagsalita. “Sir Jonathan, umuwi na po kayo. Pag umaga na tatawagan ko si Warren para siya na ang magbantay sa akin. Don’t worry.” Tahimik lang siyang tinitigan ni Jonathan sa loob ng ilang segundo. Pagkatapos ay dahan-dahan itong muling umupo sa sofa sa tabi ng kama niya. “Then I’ll wait until tomorrow morning.” Nanlaki ang mga mata ni Amanda.

Mula sa gilid ng aking mga mata, nakita kong muling papalapit sa pwesto ko ang waiter na nag-asikaso sa akin kanina. Mabilis kong tiningnan ang aking wristwatch. It's already 8:45 p.m. at wala pa rin si Tyler. Dapat ay kanina pa siya narito dahil hindi naman ganoon kalayo ang opisina niya sa lugar na ito. "Ma'am, hindi pa po ba dumadating ang kasama niyo?" pag-usisa ng waited. Isang tipid na ngiti ang isinalubong ko sa kanya bago ako marahang umiling. "Baka... parating na rin siya ngayon, baka na-traffic lang sa daan."

“You’re still working?” Tumango ako. “Kailangan kong matapos ‘to ngayon. Ayokong magmukhang tamad sa unang araw ko. Saka ayaw kong isipin nila na ganda lang ang ambag ko sa kumpanya ng boyfriend ko.” Wade looked at me with a small smile on his lips for a moment, then, he checked his wristwatch. “Alright. I’ll wait for you. Dito lang ako sa tabi.”