Walking With God Novels & Stories

tugon namin at nag umpisa ng maglakad nasa kalagitnaan na kami ng paglalakad ng makaramdam ako ng pagod kaya panandalian akong natigilin " sandali lang kapagod " hingal hingal na saad ko kay luna " anu kaba naman ang konti palang ng nilalakad natin pagod kana?" saad ni luna "pasanin kita para mabilis tayong makaakyat sa taas " prisinta ni sir Elton " no! its ok kailangan ko lang ng konting pahinga " ngiting saad ko "ang konti palang ng nilalakad pagod agad ? ganyan kaba talaga katamad mag lakad?" napakunot naman ang noo ko na napatingin kay Gideon nakatitig lang ito ng seryoso sakin mag uumpisa nanaman ang isang to tsk' " ohpsss mauuna nalang kami sa inyo sir Gideon ikaw ng bahala kay sabrin

Don't Mess With The Billionaire Chapter 17 "PAGOD KA NA BA?" Sumimangot si April nang mahina na namang binunggo ni Wolf ang kaliwang balikat niya. Her arms are folded against her chest. Damang-dama niya ang pagod sa bawat himaymay ng pagkatao niya. It was like she walked a couple of miles already. No water and probably no rest all troughout their endless walk. Her legs seemed to be numbing up.

I have to step up my plan. "God fully understands that we are not always strong all the time. That sometimes we feel bone-tired and weary, and all we can do is just rest on His protective and loving arms as He takes us through our journey of life with Him we are safe." Nangunot ang noo ko sa narinig. Lumabas ako ng kwarto at nakita si Elias na hawak ang cellphone habang nagmo-mop ng sahig. Ang lakas pa ng volume.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

I had already visited several buildings, but there were no signs of her. Where on earth could you be, babygirl? I’m tired already! I sat down on a bench in a secluded corner of the campus and rubbed my sore knees. I never thought souls like me could get exhausted too. I thought spirits could just float around. Why am I walking? I should study this for next time so I won’t have to endure this again.

At ang paglalakad-lakad ko ring 'to ay nakakatulong sa katawan ko para sumigla at manatiling malakas kahit paano. After thirty minutes of walking I reached the church. Hindi pa nagsisimula ang misa kaya naghanap muna ako ng mauupuan. Marami na ring mga tao dito sa loob at alam kong hindi magtatagal ay mag-uumpisa na ang misa. Pero bago pa ito magsimula ay dahan-dahan kong pinikit ang mga mata ko para magdasal ng tahimik. "Please, guide me, My Lord," I murmured before staring at the cross.

Besides, he moved so quietly. Nang maramdaman ni Gene ang mga titig niya'y pumihit ito paharap sa kaniya. His face, again, was blank. Tila ito nakatitig sa kawalan. Muli siyang humugot nang malalim na paghinga bago itinaas ang mukha at tahimik na itinuloy ang paghakbang. At dahil isang metro lang ang lapad ng pathwalk ay sinakop ni Gene ang daraanan niya, kaya upang makaiwas ay umalis siya sa pathwalk at sa mabuhanging bahagi siya naglakad. Patay-malisyang nilampasan niya si Gene; walang dahilan para huminto siya kaya nagpatuloy lang siya sa paghakbang.

Agad na itong naglakad paalis kasunod si Clarence. Namamawis ang kanyang mga kamay at hindi siya mapakali. Nawawala ang kanyang confidence dahil nasa harapan lang naman niya ang isa sa pinakasikat na tao na noon pa niya pinapangarap na mameet sa personal. But look at this now, he's walking with him in the same path and in the same line.

Oh My God! What time is it? Malelate na ko sa flight ko. Bulalas ni Alexa o Alexandria Nicole Mondragon ng magising siya hindi niya namalayan na may katabi pala siya. Muntik na siyang mapasigaw ng mapansin niyang hubo't hubad siya at may katabing lalaki sa kama. Dahan dahan siyang bumangon at hinanap ang mga damit niya at dali-daling lumabas ng silid na hindi man lang pinansin kung sino man ang lalaki.

“Ang alam ko lang ay marami tayong makukuhang benepisyo. Mukhang ang mga benepisyong iyon ay hindi magiging madaling makuha!” “Syempre. Hindi ito madaling makukuha!” Malungkot ang ekspresyon ni Yolanda. “Tara na. Kakaalis lang niya kagabi. Pareho tayong nasa true god status at mas matagal na tayong lumilipad kaysa sa kanya. Hindi niya kayang lumipad ng mahabang oras kaya kailangan niyang maglakad. Ang mga taong nasa semi-god status ay wala pang malakas na Chi sa katawan nila, kaya hindi nila pwedeng ubusin ito, para kung sakaling maharap sila sa panganib. Yun ang dahilan kung bakit maaabutan natin siya kapag lumipad tayo kaysa kung maglalakad lang tayo!”