Walking With God Mga Nobela at Kwento

Bakit kasi ang galawgaw ko? Mas nauna siyang naglakad sa akin. Madilim pa rin ang ekspresyon niya at wala pa ring imik. Sanay naman akong tahimik siya pero parang may iba kasi ngayon. . . parang may mali. Hanggang makapasok kami sa opisina niya ay tahimik na rin siya. Well, lagi naman talaga siyang tahimik pero may iba kasi talaga sa kaniya ngayon. He's so quiet, I mean super.

Kaya habang naglalakad, tahimik niyang isinasaulo ang bawat liko ng daan, bawat malaking puno, kakaibang bato, at bawat palatandaang maaaring makatulong kung sakaling kailanganin nilang tumakas. Samantala, walang tigil sa pakikipagkuwentuhan si Christian sa lalaki, na para bang matagal na silang magkakilala. Makalipas ang halos kalahating oras na paglalakad, biglang bumagal ang hakbang ng kanilang kasama, at doon nila nakita ang isang pulang bahay na nakatayo sa gitna ng malawak na bakanteng lote.

Mas naging matatag ang pananampalataya niya sa diyos sa pagbibigay nito ng ikalawang buhay. Kasalukuyan siyang naglalakad sa gilid ng kalsada, dala niya ang isang kumpol ng bulaklak para sa pasasalamat mamaya. Suot niya ang simpleng bestida at ang kaniyang manipis na sandals. Simpleng-simple lang ang porma niya sa oras na iyon, sa kabilang kamay niya naman ay hawak niya ang payong. May kalahating oras pa naman bago magsimula ang misa, at hindi naman kalayuan ang simbahan doon sa Samal.

Pagod na pagod na si Jenny habang naglalakad sa madilim na kalsada. Alas-dose na ng gabi, wala na halos masakyan, kaya pinili niyang maglakad na lamang pauwi. Malapit-lapit na rin naman sa kanyang apartment, pero ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang, hindi lang sa katawan kundi lalo na sa puso.

'' Nabuhayan siya ng loob nang huminto si Noel at lumingon. "Walking on this beautiful path alone is lonely. Maganda pa rin talaga na may kasama." Inilahad ulit nito ang kamay kahit na medyo may distansiya na sa dalaga. "Care to accompany me in this lifetime? Ipinapangako ko, hindi ka masasaktan. I will make sure that you will be living a life next to heaven."

A/N: I love the music of Goblin and I think this is perfect for this moment. Napalingon ako ng niyugyog ako ni Misha. May itinuturo ito kaya sinundan ko naman ang itinuturo nito. The music is playing and a saw five people walking towards us. I could not see them clearly dahil nasisilaw ako sa liwanag ng papataas na araw. Their pace is not that fast, like they are walking in a cat walk.

Sabi ko sa kanya. Ilang sandali pa ay nakarating na kami sa cemetery. Mabuti na lamang at pinayagan pa kami ng guard na pumasok sa loob. Nakasunod sa akin si Yu-jun habang naglalakad kami papunta sa puntod ni Elizabeth. Habang naglalakad kami ay napatingala ako nang biglang malakas na kumulog at may kasamang pagkidlat. Wala ring bituin sa langit at madilim ang kalangitan. Napatingin ako kay Yu-jun.

Hindi ko na siya nahatid sa kanila dahil mukhang nauna na itong umuwi. I was walking towards the school's parking lot when I noticed a girl trembling in fear and crying beside her car, it was Eden. I approached her to check what was going on but when she saw me, she immediately leaned to me crying. I was shock at the moment and tried to move away pero mas lalo itong napayakap sa'kin. Naawa ako sa kaniya kaya hinayaan ko nalang siyang umiyak sa balikat ko hanggang sa tumahan na ito.

Pero nag uusap pa naman kami, about work nga lang. "Ano ba kasi yun?" Wika ko at kinulikot ang tenga. Nasa script to okay! Bumuntong hininga siya at umiling. "Wala naman, gusto ko lang sana sabay tayo sa paglalakad," may ngiti ang labi niya at para bang kumikinang ang mata. "Fine," naituran ko nalamang at nagpatuloy sa pag lakakad.

na ginawa nila tuwing 20 taon, hindi na kailangan ng War God Shrine na mag-alala sa mga magnanakaw ng Divine Path. Sa halip— kumita pa sila nang malaki. At dahil doon, labis silang natuwa sa naging resulta. 📜 Ang Divine Path — Isang Daang Salita Ang Divine Path ay binubuo lamang ng 100 salita. Maikli, pero bawat salita ay parang palaisipang walang sagot. Kakaunti lang ang tunay na nakakaunawa.