What If Tagalog Mga Nobela at Kwento

Dama ko ang kalayaan na halos apat na buwang nakatago sa ilalim ng kadiliman. Hindi ako nangahas na buksan ang aking mga mata. Takot ako na makita ang malupit na realidad. Nanginginig ang aking mga kalamnan. Malakas ang bundol ng aking dibdib kung bakit ay wala akong mahanap ang rason. "Dalhin n;yo ang salamin dito," sabi ulit ng babae na may langkap na kasabikan. Ilang segundo ang nakalipas may narinig akong lagitgit na animoy may kinaladkad na mabigat na bagay. Alinlangan kong tinikop ang aking mga palad.

what the fuck is wrong with these two? Wala akong nagawa kung hindi sumunod na lamang sa paghiga at walang imik na tumabi sa kanya sa kama, at dahil nakatalikod siya sa gawi ko ay sa anak ko na lamang ako humarap, bahala siya jan ang hirap niyang basahin sa totoo lang.

"Anong ginagawa n'yo d'yan?" May isang malaking boses na nagsalita at mabilis nitong nakuha ang atensyon ko, mga Guerrero! Napaatras ako dahil hindi ko sukat akalaing na mabilis silang makakarating dito sakay ang kanikanilang kabayo. Katulad din sila ng Guerrero ng mga taga-Rialacande pero sila ay may malagintong kulay ng mga s*****a at isang logo na ngayon ko lamang nakita.

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

"Ano po ang ibig niyong sabihin?" Natawa si General Agustin sa mga pumapasok na ideya sa kaniyang isipan. "Pinaglololoko yata tayo ng mga halimaw na ito..." Tila nawala na siya sa kaniyang sarili. Nakatulala siya sa kawalan habang may nakakatakot na ngisi sa labi. "Akala niyo ba habang buhay kayong makapagtatago sa akin?"

"Tatayo ka lang ba riyan?" Pumikit ako nang mariin at tinalikuran siya. Nahihiya pa rin ako! Kung hindi niya napansin iyon ay baka hanggang ngayon ay naglalakad pa rin ako at walang kamalay malay na may tagos na pala ako! "Nahihiya ka ba?" "Sinong hindi mahihiya?! N-nakita mong... Oh my goodness!" "Tss. As if naman ikaw lang 'yong babaeng nireregla sa mundo. May kapatid din akong babae kaya huwag ka na mahiya sa 'kin."

) Napalingon ako sa tinitignan kong babae at nawala na siya kasama ng mga babaeng kausap niya. Paano ko kaya siya makikita ulit? Keith, parehas pa kami ng pangalan. "Anong nangyari sa'yo?" tanong ni Jung sa akin at isa sa barkada ko. "Oo nga, natulala ka na akala namin napa-ano ka na!" sita naman ni Kim sa akin inakbayan nila ako. Silang dalawa ang halos kausap ko dahil, gumagamit kami ng salitang Tagalog.

Parang naramdaman kaagad ni Miguel ang emosyon ng dalaga kaya nag-alala ito. "Please, honey... stop your tears from crying. Ang layo mo sa akin ngayon para yakapin kita at aluin." pakiusap ni Miguel. "Promise... after the event, I'll find ways to be with you, just don't cry. Please?" nag-alala ang boses nito sa kabilang linya.

Kabaliwan. Napag usapan na ang kasal namin kaya bakit pa kami magpretend ng ganito? Kung pwede namang maghintay nalang kami sa kasal. Malalaman din ng lahat kaya bakit pa kailangan ng ganito. Sayang ang oras ko. “May gagawin ka?” tanong niya nang paalis na kami. “Of course as always,” sagot ko. “I see,” aniya. Saka pumasok na sa kotse niya but, bumaba siya ulit. “You want to join…” hindi na niya tinapos dahil kita niyang wala akong interes.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"