Novel & Cerita When It Comes In Tagalog

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

Was bin ich? Kahit na di ko maintindihan ay agad kong binigkas na 'Feuer' kung sa Tagalog pa ay Apoy. Pag bigkas ko ah agad namang gumulong ang mga bato upang hindi na ito na ka harang pa. Habang papasok ako ay nakarinig akong nag uusap, sa salitang Latin.

Nagpakasal sila ni mama nung nakaraang buwan at ngayo'y legal na silang nagsasama sa isang bahay at kasama naman ako. Luckily, single yung stepdad ko bago sila kinasal ni mama. It means that I'm the only son nila. Kaya sobrang abundant ako sa mga binibigay ni papa. Papa ang tawag ko sa stepdad ko. Sobrang fluent ni papa sa pagsasalita ng tagalog compare sa akin. I was sent to a school na English speaking lang dito sa Davao and now, I'm struggling minsan magsalita ng Tagalog. "Cyrus! Wake up!" As my mommy trying to wake me up. Syempre hindi muna ako kunwari gumising.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Kakababa ko pa lang para sana mag-agahan pero mas mauuna yata ang sermon ko ngayon. "Your nothing without your surname, Mr. Dela Vega." Ang sakit-sakit marinig mula sa kanyang sariling ina ang mga katagang 'yon. Yumuko ako para itago ang matinding pagkapahiya at ang walang katumbas na pagkabigo.

Lumantad sa aming harapan ang mukha nito. Nakangiti habang ang kaniya namang bag ay sakbit-sakbit niya. "Hello! Hello! Hello! Na'late ba ako ng pagdating? Sorry sadya ko talagang magpaka'Filipino time. Naiinip na ba kayo?" May ngisi sa kaniyang labi nang tanungin ito. Napaismid na lamang ako sa tanong niya. Lumapit naman ako sa kaniyang tabi at iniangat ang aking kamay.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Talagang papanoorin mo sila habang naghahalikan? Dahil tapos na naman akong maghugas ay pumasok na ako sa kwarto ko na sakto namang pagtawag ni inay cellphone ko. "Hello inay" bati ko. "Kamusta ka dyan anak? Kailan ka dadalaw dito sa bahay? Miss na miss ka na namin" biglang tumulo ang luha ko sa sinabi niya. Miss na miss ko na rin sila.

mahinang bulong ng kanyang anak ngunit rinig naman ito ng lahat. She chuckled and replied, “They are using Tagalog, baby. It’s a language used by Filipino people.” “Is it in Europe?” “No.” Umiling siya rito. “It’s in Southeast Asia.” “Oh.” Napatango-tango ito. “Eat more vegies, okay?” aniya sa anak. Nakangiti namang tumango ang bata at nagsimula nang kumain.