Novel & Cerita When One Door Closes A Window Opens Quote

Habang nagsisimulang bumukas ang gate ng mansyon, narinig ko ang isang salitang hindi ko inaasahan mula kay Victoria. “Close the doors.” Hindi para protektahan kami. Kundi para pigilan ang paglabas namin.

Ngunit ang bagay na mas lalong kinakatakutan ko ay kung paano ang bagay na matatagpuan ko ngayong araw na ito, ganun rin kabilis na mawawala. "Hindi na lang sana ako nagtungo rito." The fact that I'm aware of anything that will happen. Pero, nandito parin ako sinusubukang baguhin ang bagay na matagal nang nakatadhana sa akin. Iyon ang kanina ko pa binubulong sa sarili ko. When one door of happiness closes, another opens, but often we look so long at the closed door that we do not see the one that has been opened for us. —

Or for leaving me last night? My eyes widened when the doors open. Oh-My-God!

Hindi ako nangahas na magsalita o tumingin sa kaniya. Maya‑maya ay nag-ayos na rin siyang umalis para umuwi. Kinuha niya ang kaniyang coat at mga gamit. Bago siya tuluyang lumabas ay bigla siyang huminto at dahan‑dahang lumingon sa akin gamit ang kaniyang seryosong tingin. “If you can’t handle this job, the door is always open. After all, walking away has always been your specialty.”

May malaking ngiti sa mga labi niya habang binabanggit iyon. “Why I'm telling this to all of you? I want you to realize that you should never lose hope and surrender. What I'm trying to say is... If there are no doors available, build the door for yourself. Convince yourself that you can do it. Turn your can't into can.” I was trapped with her words. If there are no doors available, build the door for yourself and turn your can't into can. Her words lingered in my head. Nagtaas ng kamay ang kaklase ko. “Miss!”

Galit na galit akong kinalampag ang pintuan. "Open this damn door!"

Kasunod noon ang isang galit na boses na hinding-hindi ko mapagkakamalan. “Open the door!”

Lumapit ako sa pinto para buksan kung sino 'yong nag do-door bell pero laking gulat ko pag bukas ko ng pinto ay siya agad ang bumungad sakin. "Zaid?"

Naabutan kong hawak pa rin ni Moiselle ang door knob sabay ngisi sa akin, yung ngising may sasabihin or gagawin siyang kalokohan. "Ang pag-ibig ay parang pinto, hindi mo malalaman kung sino ang kumakatok kung hindi mo ito bubuksan. Lumabas ka at harapin ang katotohanan. Kung hindi, mas lalakas ang katok at masasaktan ka sa sobrang ingay nito o 'di kaya'y biglang mawala ng katok upang makaramdam ka ng pagsisisi. At mapapasabi ka na lang na sana binuksan ko na lang iyon bago huli na ang lahat," aniya at lumabas na. Iniwan naman niya akong nakatulala sa pintuan.