When The Right Time Comes Novels & Stories

Binuksan niya ang electronic calendar sa tablet. "Starting tomorrow, ikaw na ang bahala sa breakfast, lunch, dinner, schedule coordination, wardrobe preparations, banquet arrangements, at lahat ng personal matters ni Mr. Hawthorne." Huminto siya sandali. Pagkatapos ay tumingin sa oras. "May lakad ako ng six." "Bibigyan kita ng isang oras." "Kapag hindi ka dumating, hindi mo makukuha ang susi." Bahagyang ngumiti si Jam.

Sa kanyang isipan, nakaplano na ang lahat: hihintayin niya ang tamang pagkakataon, ang panahon kung kailan maayos na ang lahat. Habang nagmamaneho pauwi, sinulyapan niya ang kahon na nakalagay sa upuan sa tabi niya. "Soon," bulong niya. "When the time is right, Dianne. I’ll make sure it’s perfect for you."

Naging napakabilis ng pangyayari sa buhay ni Pris. Naniniwala sya na ito na ang oras para sa kanya, sabi nga nila 'in God's perfect time '. Baka ito na yon, nahihiya nyang inabot ang kanyang mga gamit sa driver na pinadala ng kanyang amo.

Mukhang nahanap ko na ang right time para sa pagpasok ko sa west wing. Nagningning ang mga mata ko. Hindi ko dapat sayangin ang pagkakataon. Kaagad akong lumingon sa kanya. "Sige, take your time. Kung male-late ka pala ng uwi. Ba't 'di ka na lang mag-hotel at bukas ka na lang umuwi?" Nagsalubong naman ang kilay nito. Mataman itong tumitig sa akin na para bang tinatantya ako.

Siguro nga, mali ang panahon na nagkakilala kami. My love for him is right... but our time and fate are wrong. I love the right person in a wrong time... -AndyThoughts-

Pero dahil iba ngayon, gusto ko nang umuwi at itulog lahat ng gumugulo sa isipan ko. Kung pwede ko lang sanang itigil ang oras, gagawin ko. Huwag lang magbago ang lahat. Dito ako masaya, eh. Kaso hindi naman pwedeng puro sarili ko lang ang iisipin ko. "When there's an opportunity to grow, grab it. You'll never know how valuable it is, until you let it slip in your hands," huli kong sabi bago tumakbo papunta sa jeep na nakahinto sa kanto.

Who's always been transparent with his actions and words. At nagpapasalamat ako na nangyari ito. Maaaring tinanggihan niya ako, ngunit pakiramdam ko ay sulit ang nangyari sa amin. At malinaw na sa'kin na pareho kaming hindi handa na pumasok sa isang relasyon. Sometimes, the things we wanted so bad are not really for us. It shouldn't be forced, because everything has its right timing. Katulad ng nangyari sa amin ni Elijah. I want him but it's not the right time for us. And now that we're adults, maybe we can make this relationship work.

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

"Good morning din ho!" "Kumain na po kayo?" Agad naman siyang tumango. He was smiling. "Oo naman chef! Syempre baka magalit ka ho. Na malabo namang mangyari." Tumawa ako dahil sa sinabi niya. Hindi ko talaga nakakalimutang ipaalala sa kanila na kumain sa tamang oras. I would really feel guilty if they forgot to eat just because they were working too hard.

"Hindi ba puwede iyon?" Napakagat labi ako. "May karapatan pa rin naman tayo sumaya. Tao lang din tayo. Kung ano man ang nagawa natin pareho natin silang haharapin kapag handa ka na. Kapag tama na ang oras. Kapag tama na ang panahon." "Kailan ba magiging tama ang panahon para sa atin? Para harapin sila?"