When The Right Time Comes Novels & Stories

Ang isang maliit na pagkakamali ay puwede nang magbago ng lahat. Ngunit may paniniwala ako: lahat ay maayos kung gagawin ko ang tama sa tamang oras. Ang Javier ay hindi ko kailangang mahalin; kailangan ko lamang ang tamang timing, ang tamang hakbang, at ang tamang diskarte.

Hindi agad sumagot si Elena sa email kinabukasan. Hindi dahil sa pag-aalinlangan, kundi dahil alam niyang ang tunay na kapangyarihan ay nasa kakayahang pumili ng tamang oras. Habang nagtitimpla siya ng kape sa kusina, sumisilip ang araw sa pagitan ng mga gusali, banayad ngunit determinado—parang paalala na ang mga bagay na tumatagal ay hindi kailanman minamadali.

m, some of them ay medyo may tama na. I patiently waited at the corner. At nang dumating na ang 10:30 p.m, halos lahat sakanila ay may mga tama na. Lalo ring kumakapal ang tao dito. And I know, that's the great time to escape.

“Kaya niyong halukayin ang buong sistema kung gugustuhin niyo.” “Hindi lahat ng laban ay pwedeng sugurin agad,” sagot niya, kalmado pero mabigat. “May mga laban na kailangan mong hintayin ang tamang oras.” Napatawa ako. Mapait. “Tamang oras?” ulit ko. “Habang sinisira ang pangalan ng papa ko? Habang kinamumuhian ko ang sarili kong pinanggalingan?”

Mananahimik na sana ako pero may muli na namang pumasok sa isip ko. “Eh… paano? I mean, gahol ka na sa oras. You said na seven p.m. ang simula ng party, ‘di ba? Ano’ng oras na, o. Bibiyahe pa tayo. Hindi natin alam kung ano’ng oras na tayo makakarating doon ‘tapos magbibihis ka pa once we get there. Kung bakit kasi nag gym ka pa alam mo namang may occasion kang kailangan attend-an. O kahit sana man lang, inagahan mong pumunta at umalis sa gym na iyon.” pagsesermon ko.

Hindi ako nagtatampo, ngunit di ko maiwasan na mapaisip ng iba dahil dito. "I will tell you...when the right time comes." Mahinang saad niya sa akin at inilapag ang baso sa lamesang katabi niya. Sa tamang oras? When will that be? It really doesn't matter. Kakalimutan ko na lang ang kaalamanan na ito dahil hindi ito mahalaga. "Okay." It's never been okay. Pero dahil wala na akong ibang masabi bukod doon ay iyon na ang lumabas sa bibig ko. Sometimes, 'okay' is just a filler to end a conversation or argument.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

I learned how to love someone selflessly. Maybe it's the right decision at the wrong time and also wrong at the right time. I had to leave him to save him. And that was right on time, I know I saved him, I was right on time. What's wrong about what I did is that I left him at the very wrong time, at the time when he needed me the most.

“To make what one was mine.” Kumunot ang noo nito at umatras ng bahagya. “What are you talking about?” Kung tumitiyempo siyang humanap ng tamang oras upang maghiganti sa pinsan. Ito na ang oras na iyon. She will took this as her chance. Susunggaban niya na ang pagkakataon.

Sa loob ng kanyang isipan, tahimik na nag-uumapaw ang mga plano. Sige, magdiwang kayo sa tagumpay niyo ngayon, bulong niya sa sarili. Pero oras lang ang kalaban ninyo. Kapag dumating ang tamang panahon, kayo mismo ang maglalantad ng kasakiman niyo. At sa araw na iyon... ako mismo ang magtatagumpay at hindi ang April o ang anak ng babaeng iyon!”