When The Wind Blows Novels & Stories

Sinusulyapan ang nagkalat niyang mga tauhan. Humuhugot ng hangin.. The wind blows. Nakaramdam ng ginhawa ng umihip ito. "K-kailangan ko na s-sigurong umalis.." Mapait akong ngumiti. At muli pang inilibot ang paningin. Nagtagal sa ikalawang palapag ng bahay kung saan naroon ang silid ng mga bata. Pangungulilaan ko sila ng labis.

"Hwag kang mag-alala, magiging maayos rin ako." "Mr. Erwan, please alagaan mo ang kapatid ko." saad niya rito. Tumango tango ito. "Hwag kang mag-alala." The wind on the rooftop was very strong, and there was no other light except for those big characters flashing red. At sa sobrang lakas ng hangin, hindi niya marinig ang usapan mula roon. Kinagat niya ang kanyang labi at naglakad paunahan ng malayo.

Woah at naglakad ako patungo sa kaniya! Bumuga ako ang malakas na hangin. I'll be right here waiting for you. Tanging hangin na humahampas sa aking buhok. Parang animo'y nasa isang pelikula? Habang naglalakad ito ang kanyang paningin lamang ay nasa isang lalaki. Binuksan ang agwat sa pagitan nila. Magaling iyon, Zhanea. Ito ay tulad ng isang fairytale.

Sana rin ay tumigil na ang ulan at hangin para maayos siyang makalabas bukas. Sumilip muna siya sa bintana para tingnan ang kalagayan ng panahon. Nagulat siya nang hampasin ng hangin ang sliding window na buksan niya. Sumisipol ang hangin at malakas talaga ang ulan. Nasa gitna sila ng bukid kaya baka biglang liparin ng hangin ang bubong doon. Napasigaw na siya nang may humampas na sanga sa bintana. “Yna! Are you okay?! Open the door!”

The car's engine purred to life, an accompanying hum to the anticipation that filled the air. As they traveled through the bustling streets, the city's heartbeat resonated around them. Neon signs flickered like stars against the canvas of breaking dawn, while pedestrians hurried along the sidewalks, each with their own story etched in their expressions. The soft breeze that rustled through the trees carried a promise of a new day, a fresh page to be written.

Hindi pa kami nakakapagbihis dahil ilang minuto palang nang dumating kami. Hindi ko maiwasang mapatitig sa kaniya na nakatago ang multong ngiti sa labi nang magtagpo ang mata namin. I gasped as the cold wind embraced my body as soon as my hair got messy. Habang papalapit siya sa akin ay siya ring paglakas ng kabog ng dibdib ko. The calm waves of water, the relaxing wind make me realize deeply that we can not stop our heart from beating to the person who really owned it.