When The Wind Blows の小説・ストーリー

Sobrang lakas ng sinasalubong naming hangin dahil sa bilis niyang magpatakbo. “Don't be afraid, Crystal. Let the wind brushes your skin and embrace you.” Nagsalubong ang kilay ko dahil sa narinig kong sambit ni Blade. “Sometimes, when no one is there for you, the wind will always come to comfort you. So don't avoid it and hide. It will never question your emotions.” Dinig na dinig ko ang mga salitang binanggit ni Blade kahit na malakas ang simoy ng hangin.

Ang bagay na ito ay halos kapareho ng pagpapalit ng inner force sa Chi, kaya likas niyang itinaas ang kanyang punyal upang harangan ito. Ang blokeng iyon ang nagligtas sa kanyang buhay! Dong! Isang malutong na tunog ang umalingawngaw. Ang wind blade ay tumama sa punyal, na nagresulta sa isang puwang sa gitna ng talim. Ang haba ng wind blade ay tumawid paitaas at agad na humiwa sa kanyang kanang itaas na braso. Poof! Tumalsik ang dugo.

And the car moved away just as I was about to reach it. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng kalsada. The wind blew, making me shiver a bit. Doon din mas pumait ang timpla ng pakiramdam ko. Kagagaling ko lang sa sama ng pakiramdam nitong umaga, parang bumabalik ulit.

It was replaced by the cacophony of deafening bangs, thuds; and even the disgusting screeches of their parent's endless quarrel of vague things. "Wind! Tara na sa kuwarto mo." Inisang-hakbang niya ang distansiya nila ng nakababatang kapatid na noo'y tulala lang sa harap ng pinto ng silid ng kanilang mga magulang. Their nonsense fights have been happening for quite some time now, and it's getting traumatic. But Rain can still endure things, pero kapag nakikita niya ang lungkot at takot sa mga mata ni Wind ay para bang natutupok din ang kalooban niya. "Malalim na ang gabi." "Ate, let's do something to stop them..."

Him being serious captivated half of my adoration. Nang mapansin niya ang matagal kong pagkakatitig ay bumaling na siya sa akin. “Why?” He asked. “I was asking you earlier if I could open the window too. You must’ve been too focused on your work the reason why you did not hear it,” I’ve stated without stuttering. “Yes, you can,” he said quickly and came back to his buttons. Smiling widely, the windows open automatically with his command. I wanted to touch the clouds so much because they look so fluffy, but my conscious mind keeps saying that it wasn’t because it is formed by water evaporating from the bottom. The wind is so cooler than the one on the land.

Napalingon naman sa kanila ang dalawa at nalaki ang mata nang makitang hinahabol sila ng amarok. "Takbo!" sigaw ni Gin nang malapit na sila. Agad na magsitakbuhan sila Kim. "Walanghiya! Makikita na nga lang namin kayo, may kasama pang Amarok." Reklamo ni Adrian habang tumatakbo. "Crystal, kaya mo pa bang umatake ng isang malakas na wind blade?" tanong ni Zarah. "Kaya ko pa naman, bakit?"

Naisipan kong maupo sa isang mahabang kahoy kung saan laging namamahinga ang mga tauhan. Pumikit ako't sinamyo ang amoy ng mga talulot ng bulaklak na sumasama sa hangin. I could feel the tenderness and the softness of the wind. It makes me feel more relax and calm. Nanatili akong nakapikit. Kung sana'y ganito na lang parati. Kung nanatili na lang sana akong bulag. Marahil sana ay hindi ko nakikita ang kung gaano kagulo ang mundo. At hindi ganoon kasakit tanggapin ang lahat.

Bakit biglang ganito? A sudden gust of wind rattled the windows, pulling me back to the present. The storm outside was fierce, heavy rain pounding the pavement and wind howling through the trees. Poppy was out there, somewhere, alone in this weather. Bakit siya umalis? Bakit ngayon pa kung kailan bumabagyo sa labas?

Lalo na kapag umiihip ang hangin, siguradong aabot nang milya-milya ang nalalaglag na cherry blossoms. May mga kahoy na plaka na may kasamang wind chimes na nakasabit sa mga sanga, parang mga wishing tree sa tourist spots. Kapag umiihip ang hangin, tumutunog ang mga wind chime at lumilikha ng napakagandang himig. Tumingin ako sa paligid ngunit hindi ko nakita ang matandang babae. Habang iaangat ko sana ang kamay ko para kumatok, narinig ko ang tunog ng xun mula sa likod ng bahay.

“You…” Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi para kalmahin ang aking sarili. Hindi ko alam na malakas pala ang hangin na dala ng bagyong Fox. Buong akala ko ay lamig lamang meron siya, may hangin din pala. Sabagay, tanging hangin lang naman galing sa blower ang mainit, e. Pero siya? Ipo-ipo yata.