When The Wind Blows の小説・ストーリー

Masayang panoorin ang marahang paglubog ng araw, kasabay ng malakas na hihip ng hangin na h*******k sa hilera ng puno mula sa malayo. Sinulyapan ko sina Porsche at Feli na panay ang kwentuhan sa tabi ko habang si Mayla ay may sariling mundo sa pagkain. Bumaba ang tingin ko sa spaghetti na nasa aking harapan at walang gana iyong tinusok-tusok ng tinidor. The wind whips smoothly through my ears and my skin cooled by the breeze. Bahagya kong hinawi ang buhok ko na hinipan ng hangin at pumaling ng tingin sa di kalayuan.

I heard him chuckled and say, “Just move and sway with the music, I will be your guide.” Sabi niya lang habang nakapako ang kanyang mga mata sa akin. I’d never gone with the wind, just let it flow let it take me where it wants to go. Till you open the door and there’s so much more, I’d never seen it before. I was trying to fly but I couldn’t find wings, but you came along and change everything.

I can feel the rough wind hitting me and blowing away the nearby plants and trees. Sinamantala ko ang pagkakataon. I traveled quickly at her back. I was about to hit her nape when a strong blast of fire welcomed me. Napaatras ako nang mabilis. Damn it. I underestimated her. Muli akong tumalon sa isang puno at nag-isip ng susunod na gagawin.

Ang kailangan na lang pakainin ay ang ibang mga aso. At walang ibang aso ang maglalakas-loob na galawin ang mangkok ni Black Wind. Maliban na lamang kung sawa na silang mabuhay. Mas pinagtuunan niya ng pansin ang mga tahol. Napansin niyang si Black Wind ang pinakamalakas tumahol. Matalas. Mabilis. At parang desperadong desperado. Biglang kumabog ang dibdib ni Ah Yao.

Hindi ko napigilang matawa. "Ano ba! Totoo naman, ang bango mo kasi." Napailing lang siya. "I don't think that's relevant." "E curious lang." "Focus, Windy." "Opo." "Listen carefully." Tumango ako at pilit nagseryoso pero ewan kung makakaya ko ba talaga. "The waltz follows a simple rhythm." Nagsimula siyang maglakad nang dahan-dahan. "One."

Ngayon ay nakaya pa niyang ikwento lahat ng pinagdaanan niya dito sa taong kaharap na sandali niya lang naman nakilala. Muling dumampi sa katawan nila ang mabigat na pag-ihip ng hangin at isinasayaw ang buhok habang nakaharap sila sa isa't isa at nagpapalitan ng titig sa mga mata. Tila nakikisama sa damdamin nila ang ihip ng hangin dahil sa tuwing nagtatagpo ang kanilang mata ay siya ring umiihip ang hangin na dumadampi sa kanilang balat.

Kaya naman ay nginitian ko sila. "O guardian of sky give me powers of these wind around me" at lumakas ang hangin sa paligid. Sumeryoso ako at lalong lumakas ang hangin sa paligid. Hmmm. "Heal me, o wind. Give me more Power and punish who is unfaithfull" at umulaw ang paligid ko at ang hangin ay nakisabay sa paggalaw ng normal na hangin. At huli.....

Baka sakaling may mas safe na lugar na pwede naming puntahan. "The wind is so refreshing. Isn't it?" Vani asks, open arms. His eyes are closed, smiling conspiratorially. Tiptoeing around the delicate sensibilities. The wind is eddied, swirled and ambient that lifts my hair into a dance. As I watch the strands at their confluence of tether and vortex, a sense of calmness comes.

“Bakit gising ka pa?” Hindi ito sumagot, sa halip ay naramdaman ko itong tumayo. Dinilat ko ang aking mga mata at huli na nang maramdaman ko ang pagyapos nito sa aking beywang. Bumilis ang pagpitik ng aking puso. I held his arms and was about to push them away when the wind blows and the scent of this silent intruder lingered through my nostrils. I stilled.