Where The Stars Land の小説・ストーリー

Mas nagulat nalang siya nang biglang dumilim ang paligid at agad nag flash ang isang holographic diagram sa kanilang harapan. "Maligayang pagdating sa Horseshoe Bay. Mararanasan mo sa mga oras na ito ang isa sa pinakamagandang beach sa buong mundo. Maaari mo nang ilatag ang iyong mga paa sa sahig," muling umusbong ang boses ng isang babae habang hindi naman makaimik itong si Feng dahil naguguluhan siya at walang kaalam-alam sa pangyayari. Nakuha rin niyang mapalunok dahil hindi man lang siya makapaniwala sa kanyang mga nakikita.

Sumama umano ang babae sa ibang lalaki at nanirahan sa ibang bansa. Samantala, habang abala ang lahat. Nag-iisang tumutungga si Luna sa hawak na can ng beer. Nasa likurang bahagi siya ng resort na kung saan tanaw niya ang malawak na bukirin at ang mga maliliit na ilaw mula sa mga bahay-bahay at building sa lungsod ng Antipolo. Dahil nasa bandang mataas na parte ang resort kaya maganda ang scenery sa gabi. Napatingala si Luna, parang sinasabayan siya ng mga bituin sa langit. Napansin niya ang iba't-ibang hugis na binubuo ng mga bituin. Sa sobrang pagkalibang niya sa maganda at preskong simoy ng hangin, hindi niya namalayan na nakaubos na pala siya nang apat na can ng beer.

--- Dahil may hawak siyang isang bagay. --- Isang maliit na papel. --- Ang parehong papel na lihim na ibinigay ni Claire ilang araw na ang nakalipas. --- Noong una ay hindi niya naintindihan ang nakasulat doon. --- Ngunit ngayon... Alam na niya. --- Paulit-ulit niyang binasa ang mensahe. --- "When you're afraid, follow the stars beneath the ground." --- Kakaibang clue.

Ang galing nya eh. And i also feel him, gusto ko di i-rewrite ang mga letseng bituin. Pero anong konek ba ng bituin sa destiny? Nevermind. Pinakinggan ko lang si Dawn dahil alam kong para sa akin ang kanta nya na 'to. What if we rewrite the stars? Say you were made to be mine Nothing could keep us apart You'd be the one I was meant to find It's up to you, and it's up to me No one can say what we get to be

“Come here, Sienna. Madami nang stars.” Naglakad ako palapit sa kanya. He was now sitting on a chair, his gaze fixed on the dark sky above. A soft smile formed on my lips when I noticed how the stars were scattered beautifully across the night sky. Now was the perfect time for stargazing. “Wow! Ang ganda. Dito lang yata sa bahay mo ang may mga stars eh.” “Yes. Pinalabas ko talaga sila para makita mo. Para hindi ka na malungkot.”

Mabuti na lang lumabas agad ako dahil nasa paanan na siya ng kama, inaabot ang toy na nahulog. “Come here, baby love...” Binuhat ko siya. Hinalikan at niyakap ng mahigpit. Hindi pa siya inaantok at mas lalo naman akong hindi dinadalaw ng antok kaya dinala ko siya sa veranda. “Can you see the stars? Baby, where's the stars?” I asked my daughter then she pointed on the dark sky with alot of stars.

Lumabas sina Alexander at Iris, magkahawak ang kamay. “Nandito na kaya sila?” tanong ni Iris. Luminga-linga si Alexander. “Nauna yata tayo, sweetheart,” bulong niya. Naupo sila sa tapat ng puntod ni Star. Ipinatong ni Iris ang bulaklak, habang nagsindi naman si Alexander ng kandila. Bahagya itong yumuko at tinitigan ang pangalan ni Star na nakaukit sa lapida. Marahan niya itong hinaplos.

Nakatingala lang kami sa langit, ang ganda ng mga star. Chloe’s POV Nasa labas lang kaming lahat at may kanya kanyang mundo. Magkasama si Xian at Erin habang nakatingin sa mga stars. Si Akira at Zero naman ay nasa isang sulok habang magkahawak ang kamay. Parang ang bilis ng pangyayari, sila na ba talaga? Hindi kasi halata. Parang iisang tao lang ang masaya sa relasyon nila.

Ang alon ay patuloy na humahampas, kasabay ng malamig na simoy ng hangin na may dalang alat ng dagat. Nakahiga sa banig sina Harmony, Darien, at Daria. Sa pag-angat ng tingin nila, bumungad ang napakaraming bituin, parang isang napakalaking painting na dahan-dahang bumubukas sa ilalim ng madilim na langit. “Mommy, ang ganda ng stars,” puno ng excitement ang boses ni Daria. “Oo,” sagot ni Harmony habang ginagawang unan ang kamay at nakangiting nakatingin sa langit.

"Madami din kasing stars sa Patar. Libre lang mag-stargazing sa gabi." I've been living in a place where the stars are visible at night. Madalas akong tumingin sa stars kapag gabi. Craig was right. Staring at the stars at night was therapeutic. "Caress…" Craig grabbed a can of Pringles from a basket near us. "You said hindi ka na nakain nito. But let's eat some for tonight? Or you want real food?"