Where The Stars Land นิยาย & เรื่องราว

Lahat ng tao abala at aliw na aliw sa acoustic version ng Lost stars na pinapatugtog ngayon ng isang banda. I swallowed hard as the cool breese of the night kissed my skin.

Chapter 174 ANG ikatlong gusali ng Star Building ay ang star residence ng Andromeda Performing Arts Company. Nasa isang mahalagang lugar ito at may mahigpit na seguridad. Ang buong gusali ay napapalibutan ng magagandang hardin, maraming mamahaling sasakyan ang makikita sa paligid at ang disenyo ng bawat gusali ay napakagarbo. Sinumang nakatira dito ay itinuturing itong isang karangalan.

I will not let my fear decide my future. Xian held my hand as we smiled at each other like there is no tomorrow. We watch the evening sky aglow with bright stars, sparkling beautifully until the night befalls us. — THE END —

The fireworks in different colors exploded, forming a starry night. The night sky has become more alive and richer in color than in mornings. Romance sparked in the road filled with red roses and candles, reminding me of the love that was long kept in silence. Kasabay nang pagkislap ng mga liwanag sa kalangitan ay ang pagtugtog ni Ismael sa gitara at ang pagsisimula ni Zeidan sa kanta. "This is a song called Rest Assured by Jeff Bermat." Panimula ni Zeidan habang nakatitig sa'kin.

na unti-unting humuhupa. Lumundag ang mga ilaw sa himpapawid, tila nagpipinta ng bagong kwento gamit ang mga bituin at usok. May mga fireworks na hugis Mickey ears, may hugis puso, at may mga sumasabog na parang confetti sa langit. Ang buong lugar ay napuno ng musika, instrumental version ng “When You Wish Upon a Star,” “Let It Go,” at “I See the Light.” Lahat ay sabay-sabay na humihinga ng malalim, sabay bitaw ng pagkamangha sa bawat pagsabog ng liwanag.

Shane Mysti Roquel (POV) ♪ Even if the stars and moon collide, I never want you back into my life, You can take your words and all your lies, Ooh ooh ooh... I really don't care Ooh ooh ooh... I really don't care ♪

Hindi siya pumiglas o nagulat, parang automatic alam niyang ako. “You disappeared,” sabi niya softly. No accusation. “I talked to Lolo,” sagot ko, nilagay ko ang baba ko sa ulo niya. Hindi ko sinabi kung ano, wala nang kailangan. She relaxed against my chest, hinawakan niya ang kamay ko sa bewang niya. “The stars here are different than in Celebes,” bulong niya. “More bright?” tanong ko. “More… defined. Like each one knows exactly where it's meant to be.”

"Wife? Diba I'm marrying you?" My heart skipped a beat. He's marrying me? I know that naman. Kaia! "No. After we get our divorce," I smiled forcefully at him. "After all of this is done, we can go on our separate ways." Sumandal ako sa bench at napatingala sa kalangitan. The stars seem to dance in the velvety darkness, each one telling a story of distant worlds and ancient luminosity. The moon casts a soft, silvery glow, adding depth to the celestial spectacle. The air is often crisp and still, allowing the brilliance of the stars to captivate the senses and inspire wonder in those who gaze upon this celestial masterpiece. I am at awe but somehow, my heart is contradicting.

Nasa may six floor iyon, dalawang palapag ang agwat mula rito. “Malapit lang sa exit stairs, pwede tayong mag-meet ng patago.” Hindi makapaniwala ang tingin niya sa akin. “Anong pinagsasasabi mo?” Pero halata sa mga mata na nahihiya siya. “Naalala ko kasi 'yung isa kong role noon. Secret office romance.” “Napanood ko 'yun. G-gusto mo bang gawin natin 'yun?”

Inubos kasi nito ang enerhiya sa pag-entertain kay Wade. Pagbukas niya ng pinto, sumalubong kaagad sa kanya ang dilim, ang malamig na simoy ng hangin at ang katahimikan ng paligid. Tanging mga ilaw na lang sa poste ng bakod nila ang nakasindi. “Ang damot naman ng mga stars.” Mabibilang lang sa daliri ang mga bituin na kumikislap sa madilim na langit. Gayunpa man, nakagagaang pa rin ng pakiramdam.