Where Words Fail Music Speaks Mga Nobela at Kwento

he added, eyes locking onto mine, “kung sakaling hanapin mo ulit yung pakiramdam na ‘to… alam mo na kung saan ako hahanapin.” The music stopped. Applause erupted. But for a brief, terrifying, beautiful moment— it felt like he had already found me. We talked—about nothing and everything. About music. About embarrassing moments. About how bad the sound system was in the gym last year. I laughed—real laughter, the kind that comes from your stomach, not the forced kind. And I felt it again. That feeling. That terrifying, beautiful realization creeping in. I think I’m falling. The thought scared me.

Sandaling katahimikan. Naririnig ko ang musika sa paligid, pero parang lumalabo iyon. Parang kami lang ang naiwan sa loob ng isang mundong hindi tumatakbo nang tama. “Hindi kita kailangan,” sabi ko, pero hindi ganoon katibay ang boses ko gaya ng gusto ko. “Alam ko,” sagot niya agad. Mas lalo akong nainis doon.

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

Isa pa ay ano na lamang ang sasabihin ng mga magulang niya kapag nalaman ng mga ito ang naging set up nilang dalawa, pero kung sabagay, bakit pa nga ba naman niya kailangang sabihin pa sa mga ito ang tungkol sa naging set up nila. Dahil sa kaniyang pag- iisp at sa kaniyang pagod ay hindi na niya namalayang nakatulog na pala siya. —---------------------------- Pagmulat niya ng kaniyang mga mata ay rinig na rinig niya sa paligid ang malakas na musika. Napapikit siyang muli at pagkatapos ay tinakpan niya ang knaiyang mga tenga dahil naiingayan siya kahit na maganda naman yung kanta. Pakiramdam niya tuloy ay nagising siya dahil sa sobrang lakas na musika. Wala naman siyang ibang kasama doon kund

"First Mr. Vintage and No-Fun, year 2018 na tayo ngayon baka nakakalimutan mo. Kahit tambay sa kanto naka iphone na. Ever heard of Spotify?" "May FM 'yang Nokia 106 mo." "What? Napaka imposible mo talaga. I can't study hard kung walang music." Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa kanya. Sana malunod s'ya sa kape bukas ng umaga. "Paano mo maa-absorb ang mga binabasa mo kung maingay? I really don't get it. You need silence to concentrate." Shit. He's serious about this.

"Ma'am, mabuti pa po sabihan na atin ang organizer. Mapapahiya po tayo!" Hindi makapagsalita si Ma'am Villamor dahil na rin siguro sa stress. "You will, Azerielle. Magagawa mo dahil iyon ang gusto mo at ng mga magulang mo. Don't let him down. Your music gives color to everyone. Hayaan mong sa musika mo ihayag ang sakit na nararamdaman mo. Ibahagi mo sa iba and let your music reach them." I clenched my fist and looked up, thinking deeply.

And I don't want to hate you, I don't want to take you, but I don't want to be the one to cry. And I don't really matter to anyone anymore. But like a fool I keep losing my place and I keep seeing you walk through that door. Habang ninanamnam ko ang musika ay naalala ko ang nakaraan naming dalawa noon. Nakaraan na puno ng saya. Kung kailan una ko ring narinig ang magandang boses niya habang kumakanta. He was playing the piano while singing the beautiful but lonely lyrics in front of me.

I can't help but to admire Xyvier because of his passion in music. 'Cause I love her with all that I am And my voice shakes along with my hands 'Cause it's frightening to be swimming in this strange sea But I'd rather be here than on land Yes, she's all that I see and she's all that I need And I'm out of my league once again

Kaya iba na ang tunog. Umupo ako ulit sa piano bench pagkatapos na ma i tono ang piano. Pinindot ko ang piyesa. Nakapikit ang mata ko habang ang kamay ko magaan na pumipindot sa piyesa. Ibinuka ko ang bibig para simulan kantahin ang "My Valentines by Jim Brickman" If there were no words No way to speak I would still hear you If there were no tears No way to feel inside

Mayamaya'y sinandal ni Angelica ang ulo sa kanyang braso habang pinipindot ang ilang nota. "Tingnan mo naman, matagal-tagal ko na siyang hindi nakikitang ganito ka-relax. Talagang tinutulungan s'ya ng paino," komento niya habang hinihimas ang ulo ng anak. "May bagay sa music na hindi kayang sabihin gamit ang bibig. It's like... it speaks her language," ani Theodore, malambot ang mga mata nito habang pinagmamasdan sila.