Why Am I So Ugly Novels & Stories

Ginagawa ko rin nang maayos ang pagpapanggap ko kung hindi ay buhay ko ang kapalit. Alam ko na kahit gaano ka-sweet pa ito sa unica hija niya ay may tinatago itong ugali na hindi magdadalawang-isip na kumitil ng buhay. Halos pinagpapasalamat ko pa nga dahil maliban sa ugali, pananalita at kung paano manamit ay wala na akong dapat pang baguhin pa sa sarili ko. Nakapagtataka lang dahil walang pinagbago 'yong itsura ko.

Nagtataka naman itong lumingon sa kaniya at hindi natuloy ang pagsubo ng hiniwang steak. "Woah, easy. Wala akong sinasabing ganun. Ang akin lang, hindi maganda para sa isang babae ang pumayat kasi baka pumapangit sila sa paningin ng ibang tao. Alam mo naman sa panahon ngayon, marami nang mapanghusga. I didn't say you're ugly." Hindi niya pa rin inalis ang tingin rito na parang hindi siya kumbinsido sa sinabi nito.

Nang makalabas siya ay nakagat ko ang ibabang labi at habang kumakain ay naluha ako, nasapo ko ang mukha sa sobrang pagkadismaya sa sarili. Bakit ba ako ganito? It's not like I want it pero I hate my mindset. It's better to keep on disappointing them so they won't expect anything from me, it's better to be crazy as fuck rather than being nice and then when you did something they would tell how disappointed they are from me.

Napanguso siya bago tuluyang pumasok sa shower at naligo. Nagbihis na siya ng panibagong damit papuntang boutique. She put a heavy make up today nang sa ganun, walang makahalata na may malaking eyebags siya. Even when she's heart broken, she still want to look pretty. Being ugly just because your hurt isn't on her list.

I ruined his life the moment I entered, so to redeem myself---I need to set him free and that was what hurts most. When you want to stay, but you can't kasi alam mong hindi naman talaga dapat ikaw 'yung nasa lugar kung nasaan ka ngayon. Mabilis akong umuwi at naligo, nilinis kong mabuti ang mukha ko at walang itinira na kahit anong bakas ng cosmetics. Ang ibang part nito ay nagkaroon ng pula, dahil sa reaction ng balat ko sa ibang nilagay ni Amanda.

May pilit na iniiwasan pero iyon at iyon pa rin ang ginagawa na nagpapalabas na pinagmumukha lang nating tanga ang sarili. I felt use, stupid and worthless just because of my own shallow mind.

Excited na bulalas ni bakla. Para itong naturukan nang pampabuhay ng dugo. Napangiti tuloy ako sa sinabi niya. "Then make me as ugly as can be, please," sabi ko na may ningning sa mga mata.

I don't even know why they hate me, I'm still trying to be nice with them kahit gano'n ang trato nila sa'kin. Is it because of my family? My appearance? My presence? My parents raised me well, I don't even curse, depende na lang kung inis na inis na talaga ako dahil napaka-impossible namang walang taong hindi nagmumura o nagsasabi ng masasamang salita sa loob nila. Ang pagiging inosente ko ay nag re-reflect rin sa aking mukha, I don't even know how to use tints, I only use powder.

I bet he is smiling dahil sa tono ng boses niya. "Ayoko," iling ko. "Why?" "My makeup is ruined. I don't want you to see me like this. I'm ugly." Your love is like the river That flows down through my veins I feel the chill inside "Maganda ka sa paningin ko, Arielle. Kahit saang anggulo. Let me see your face now. I want to see it." "You're not going to laugh at me?" paniniguro ko. "Why would I? You're my girlfriend."

Pinunasan ko ang salamin dahil baka namamalikmata lang ako ngunit matapos ng pagpupunas ay ganoon pa rin ang aking nakikita. Napakagat ako sa aking labi. Bakit ganito? Bakit ganito na ang aking mukha?! Hindi pwede!! Hindi ako pwedeng pumangiT!! Umiling iling ako. Kailangan kong gawan ng paraan ito. Hindi pwedeng mawala ng basta basta ang kagandahan ko. Dapat mapanatili ko ang aking bata at makinis na kutis!