Why Do My Eyes Hurt When I Move Them นิยาย & เรื่องราว

down there. Minulat ko ang mga mata ko at napamura na lang sa isip ko nang maramdaman ang sakit doon dahil sa bahagyang paggalaw ko. Napansin ko ang matigas na brasong nakapulupot sa bewang ko, dahil doon ay lumingon ako sa kanang bahagi ko. Sumalubong sa akin ang nakangising lalaki na dahilan kung bakit hindi yata ako makakalakad nang maayos ngayong araw.

ALIYAH'S POV Matayog ang sikat ng araw nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. My eyes are too heavy that opening them feels difficult. Ramdam ko ang mga munting mga sinag ng araw sa mga ito kaya't umikot ako ng posisyon. "Ouch..." I groaned as I felt the throbbing pain in my head. Kumurap-kurap pa ako at saka hinawakan ang ulo ko.

Isang bahid ng kalungkutan ang lumalabas mula sa kanyang mata. Nagngitngit ang mga ngipin ni Jane ng malakas. Natural lang, ang taong sensitibo tulad niya ay malinaw na naramdaman ang sakit at panghihinayang sa kanyang mata… Ano ang problema sa sakit at pagsisisi sa kanyang mata? Itong lahat ay dahil sa kanya? Hindi, hindi, hindi.

Nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatama na mukha ko. Unti-unti kong binuksan ang mga mata ko pero muli akong napapikit. Tirik na tirik na ang araw. Ibig sabihin tanghali na kaya napabuklos ako ng bangon napangiwi ako nang biglang sumakit ang pagitan ng mga hita ko dahil sa biglang paggalaw ko. Nasapo ko rin ang ulo ko na medyo pumipintig.

Nakaramdam ako ng bahagyang pag galaw sa tabi ko kaya naalimpungatan na rin ako kaso gagalaw pa lang sana ako eh nakaramdam na ako ng matinding pagsakit ng ibaba ko. Napangiwi ako at dahan-dahan na lang idinilat ang mga mata.

-Norman- Habang pauwi sa bahay, my vision turned blurry. Ayaw tumigil ang mga mata ko sa pamumuo ng mga luha. Maya’t maya din ang pagtulo ng mga ito, at mayat maya din ang pagpunas ko gamit ang likod ng kamay, hanggang sa hindi ko na kinaya.

Ramdam ko pa rin ang sakit ng pang-upo ko at kahit hindi ko tingnan ‘yon ay alam kong may pasa na roon. I sigh as I walked like a baby towards the door. Dahan-dahan ko itong binuksan pero nakababa lang ang tingin ko dahil ayokong makita niya ang pamamaga ng mata ko. Dumiretso rin kaagad ang tingin ko sa braso niyang may benda. Hindi pa rin magaling ang sugat niya doon. Hanggang sa may iniabot ito sa akin. A cold compress.

Unti unti kong inimulat ang aking mga mata at napa upo galing sa pagkakahiga. Ang sakit ng buong katawan ko, marahil sa pag bagsak ko ito sa bisikleta, tuluyan ko nang minulat ang aking mga mata. Pakiramdam ko galing sa ako mahabang pagtulog, sa tuluyang pagmulat ng aking mata unang bumungad sa akin ay ang kakaibang silid. Napa kurap ako ng ilang beses, hindi ba nasa tulay lang ako kanina? May tumulong ba sa akin upang dalhin ako sa hospital? Klarong klaro sa isipan ko ang huling nangyari sa akin.

Pati ang makapal nitong kilay at pilikmata, mas nadepina ang mukha nito. "Stop checking my face." Tumikhim siya at napapahiyang umayos sa pagkakayuko. "Nagkaroon ng burning sensation ang pupil mo kaya malabo ang paningin mo. Kailangan ng operahan. An injury to the eye can cause lasting damage, especially if left eye untreated." Marami pa siyang sinabi rito. Gladly, his eyes can be fix again through surgery. "How long should I need to take a rest after treatment and operation?"

Oh no! Napasinghap ang mga kaklaseng nakakita. Umamba akong tatayo upang tulungan siya ngunit nagsimulang humapdi ang mga mata ko. For some reason, my eyes suddenly became itchy and stingy. Napakurap-kurap ako, naluluha at hindi na maidilat nang maayos ang mga mata. I stood up. I tried rubbing my eyes to get off something in them but it just worsened. I started to cry and wail in pain. May mga lumapit sa akin ngunit hindi ko makilala dahil abala sa sariling pagkapuhing!