Why Do My Eyes Hurt When I Move Them นิยาย & เรื่องราว

I grab onto my chest when a stabbing pain makes my heart beat rapidly. This is not normal. What is going on with me? I tried to open my eyes but when I try to, everything was going around and it's too bright. It is midnight but why is my vision bright? "Ahh!" I groaned in pain. Napahiga ako sa sakit. Wala na akong pake kung saan ako napahiga dahil hindi na halos makagalaw ang buong katawan ko. I opened my eyes and stared at the moon, laying there helpless.

Ang kanyang mukha ay nakadikit sa kama at halos nakasubsob na. Dahan-dahan siyang gumalaw. Napakasakit, para bang may pinupunit sa loob niya. Ang mga mata niya ay nagtubig dahil sa sakit hanggang sa mas naging mabilis pa ang paggalaw niya. Napaigik siya, habang tumatagal ay nababawasan ng sakit at napapalitan ng hindi niya mabigyang pangalan na sensasyon. Binabalot ang buong pagkatao niya.

I closed my eyes when I felt pain from the sweat creeping from my head. "Och!" hindi ko na napigilang sabihin nang mag-circulate iyong hapdi sa buong eyeball ko. Sobrang hapdi! Ngayon ko lang nalaman na ganito pala ang epekto ng pawis kapag napunta sa mata.

Naalimpungatan ako dahil sa ingay na narinig. Pag mulat ko ng aking mga mata ay siyang pag sakit ng aking ulo ko. Ipinikit ko muna ang aking mata at saka iminulat muli nabawasan naman ang sakit ng aking ulo sa ginawa.

Nasstress siyang tinitingnan ang sarili niya sa salamin. Nagtungo siya sa kusina niya para manguha ng ice cube. Sinubukan niyang idampi ito sa mga eye bugs niya for 10 minutes pero hindi pa rin nawala ang pamamaga. Nabawasan man pero hindi nawala, kitang kita pa rin ang pamamaga ng mga mata niya. Iniisip niya kung papasok ba siya o hindi pero iniisip niya naman ang mga pasyente niya.

Umupo na sya ng maayos at muling binuhay ang sasakyan. "Your eyes are swollen. We need to get to the nearest hospital—just in case there’s still a piece of that contact lens stuck in there," he said, his brows drawn tight in concern, worry etched across his face. Wala sa sariling napahawak ako sa aking mga mata at pinikit pikit pa. Kaya pala parang masakit parin kapag pinipikit pikit ang mga ito. ayoko talaga mag contact lens dahil sa mga ganitong insidente.

Nanginginig na napahawak siya sa kanyang sintido at mariing ipinikit ang mga mata, umaasang mawawala ang sakit kung hindi siya gagalaw. Ngunit sa halip na humupa, sinundan ito ng isang nakapangingilabot at matinis na pag-ugong sa loob ng kanyang tainga. Nang pilit niyang imulat ang kanyang mga mata, napansin niyang nagdodoble ang mga letra sa kontratang nasa kanyang harapan. Ang malinaw na paningin niya ay unti-unting lumabo. Nagsimulang umikot ang buong opisina na parang isang mabilis na *carousel*.

takang-taka ito sa kanya. “Oo, papunta na ‘ko sana ro’n, pinikit ko lang ang mga mata ko. Masakit eh, parang nanlalabo,” pagdadahilan nya. Totoo namang nanlalabo at mabigat ang mga mata nya ngayon sa pag-iyak nya kanina.

Randam ko ang pagkakawala ng manhid at medyo nabubuksan ko na ang talukap ng aking mga mata. Magulo ang kwarto dahil tuwing gagalaw ako ay nagiging masaya sila na parang isang achievement ang nagagawa ko. Lumipas ang isang oras ay tuluyan ng bumukas ang aking talukap. Malabo at nasisilaw ako sa ilaw kaya napapikit ako ulit. I tried to open my eyes again pero ilang ulit iyon naipipikit. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na walang malay para hindi masanay ang mga mata ko sa ilaw. Pero unti-unting nakaka-adjust na ang aking mga mata.

Sa tagal ba naman kasi ng iyak ko, malamang ay mamamaga talaga ang talukap ng aking mga mata. Ramdam ko nga ang pamamanhid kanina, dahil nilalamig na talaga ang aking mga talukap. Kaya lang ay hindi ko naman matigil-tigil, dahil ayaw ko nga namang mugto talaga ang aking mga mata kinaumagahan. Effective rin naman ang cold compress kung tutuusin. Kaya walang problema sa akin, kahit na medyo mahirap ang proseso.