Why Do My Eyes Hurt When I Move Them Mga Nobela at Kwento

Pero bubulagin pa ako nito! Pilit kong iminulat ang mga mata ko. Lahat ng nakikita ko ay malabo… ang mga anino ng mga kasama ko ay halos hindi ko na makilala. Hindi ko maaninag ang kulay ng mga damit nila. No matter how many times I tried to blink to bring back my clear vision, hindi pa rin bumabalik sa dati ang paningin ko. "Huwag kang gagalaw," sabi ng medic habang marahang ibinubuka ang mga talukap ng mata ko. "Your pupils are reacting, but your vision might stay blurred for a few days. No strain, no light exposure. Got it?”

Mga matitinkad rin na building ang kumukuha rin ng atensyon ko. Aksidente kong nakita ang reflection ko mula sa glass. Bahagya pa akong nagulat dahil nakita kong may tumutulo na palang mga luha. Basa na ang pisnge ko at halata sa mga mata ko ang sakit. Napamaang ako sa nakita. Hinaplos ko pa ito para siguradohin na hindi ako pinaglalaruan ng isip ko. "Why I am crying?" I murmured.

Matapos niyon ay unti-unti siyang nakakaramdam ng panghihina at pagbigat ng talukap ng kanyang mga mata. Sa kabila niyon, pilit niya pa ring hinahawi ang dalawang pilit na kumukuha sa kanya ngunit tinatraydor na si Liberty ng kanyang katawan. Naramdaman niya pa at naaninagan ang pagbibitbit ng mga ito sa kanya sa fire exit hanggang bumigat nang tuluyan ang kanyang mga mata at mawalan ng malay.

Bigla na lamang akong nagimbal ng naramdaman ko na tila may sagabal sa aking mata na medyo mahapdi at naging kulay pula ang aking paningin. Kahit masakit ang ulo ko ay nagawa kong haplusin ang mga mata ko at nahindik ako sa aking nakikita. May dugo ang kamay ako. Ang dugong iyon ay galing sa aking mga mata. Nagdurugo ang aking mga mata.

Yung mga mata niya. Yung hazel eyes na 'yon na parang laging nanghuhusga pero may tinatago ring sakit. Lalo na nung nagkatinginan kami sa labas ng ballroom-pakiramdam ko, may saglit na koneksyon na hindi ko maintindihan. And I hated it. Because it felt real.

Habang nag-iinspection sa gusaling binibuo, aksidenteng nahulugan ang kanyang mata ng isang lime. Binabalewala niya pa iyon noong una. Kasi parang alikabok lang naman iyon. He just rinse it with running water. Dumaan ang ilang minuto, doon na niya napansin na parang naging iritado ang mata niya. Pilit niya iyon binabalewala, hanggang sa napansin niya na parang nanlalabo ang kanyang mata. Kasabay niyon ay pag-init ng kanyang mata, na para bang sinisilaban na hindi niya maunawaan.

Hindi ko kayang buksan nang maayos ang mga mata ko dahil sa bigat no'n, so I decided to give it a rest for a while. Minasahe ko ang buong mukha ko. The puffiness of my eye was lessened after some minutes. I can finally open my eyes properly. Sinimulan ko ang pag-aayos ko ng sarili. Sinigurado ko na walang makakahalata ng pag-iyak ko kagabi. I don't want anyone to be worried, so I thought that this will be better for me — na sarilihin ang nangyari kagabi.

Dahil ang sakit na binibigay nito ay lubos talaga. Gusto kong tumakbo palayo, tumingin palayo, pero hindi ko magawa. Ang mga mata ko ay nakatitig sa kanila at kahit na gusto kong ilayo ang mga mata ko, ito ay parang nakaglue ang mga mata ko sa kanila. Sa eksenang puno ng pag ibig sa harap ko.

Parang nagbalik sa aking alaala kung paanong ang isang Juago’ng palangiti at palatawa’y unti-unting mababasag ang ekspresiyon sa mukha. My eyes just avoid his eyes when he glance at me. Damn. How can you look at someone while it seems like pain is also consuming you?

Kilalang-kilala ko na siya. Iniwas ko ang tingin ko sa side mirror ng kotse ko at tumingin sa unahan. Nasa kalsada na ako at nagmamaneho. Napatigil lang ako sa pagmamaneho nang nag Red Light ang street light. Naikuyom ko ang kamao ko sa manibela at tumingin sa salamin dito sa loob ng kotse. Ngayon ko lang napansin na namumula na ang dalawang mata ko. Dahil siguro sa pag-iyak. Umiiyak din kaming mga lalaki, lalo na kung hindi na talaga namin kaya ang sakit.