Novel & Cerita Why Do We Cry

She said while crying, fuck! Lumapit ako sa kaniya at akmang pupunasan ko ang luha sa pisngi niya iniwas niya sa kamay ko ang mukha niya, damn! Seeing her cry feels like I'm in freaking hell! So hurt to see her crying in front of me and to think that I am a fucking reason why she is crying right now!

mayamaya'y sabi ni Kaia habang patuloy ang paghikbi habang nakatunghay sa kanya. Mabilis namang pinunasan ni Caelum ang mga luha ng nobya at saka hinalikan ito sa labi. "Then why are you crying, love?" "Hindi ba pwedeng sobrang saya ko lang? Isipin ko pa lang na makakasama na kita sa araw-araw, sobrang saya ko na..."

Dinig na dinig ko ang tibok ng puso niya habang hinahaplos ang aking likod. “Kung gusto mong umiyak... don’t be afraid to cry in front of me. Crying isn’t a sign of weakness. I cried in front of my mom, too—especially when I was disappointed or angry. Men don’t often cry, but I did. I’m not ashamed of it. I hope you won’t be ashamed either to cry in front of me. I’m here. I’ll be your shoulder to cry on.” Noong marinig ko ang mga salitang ’yon, hindi ko na napigilan ang hagulgol sa kanyang mga bisig. Mas lalo ko siyang niyakap.

Because she wanted to fire me? I don't know what came over me but I was on the edge of crying. "Are you gonna cry?" nantutudyo niyang tanong. Umiling ako, "H-hindi po." I stammered. She smiled, wickedly, at me, "Just you wait, I'll make you cry." sabi niya sa akin bago niya ako binunggo. Muntik pa nga akong matumba pero tinatagan ko ang tayo roon. Nakakahiya na nga sa harap ni Hendricks na hinihiya niya ako kaya't sobra na kung tutumba pa ako roon.

Ayokong makipag usap sa kanya. Hindi na ako makikipag usap sa babaeng to! Never again! "Why are you crying?" Ano daw? At bakit ako iiyak? Nabigla na lang din ako ng oo nga basa ang pisngi ko. What the heck? Napaluha ako ng dahil sa Creepy Girl na to?? Pinahid ko lang ang luha ko pero hindi pa din ako nagsalita. "Stop crying.. I won't escape." Shit! Iniisip niya bang siya ang dahilan ng pagluha ko?

Bakit ko ba iniiyakan ang mga taong wala naman pake sa akin. Tumingala ako para pigilan ang luha pero patuloy itong nagilid sa aking pisngi. Para itong gripo na ayaw paawat sa pagtulo. I'm not a cry baby. I shouldn't be crying. They don't deserve my tears. But the more I stopped it the more it keeps falling.

Is she cryin'? Fuck! Kaagad ko siyang niyakap ng mahigpit. It's my weakness. I don't want to see her or any woman crying. Parang pinipiga ang puso ko na iwan kapag nakakakita akong umiiyak lalo na't babae. Nasasaktan ako. Normal lang ba 'yon sa isang lalaki? Damn! "Mom. Please don't cry. Baka biglang pumasok dito si Dad at isipin no'n pinapaiyak kita."

Awtomatikong nangilid ang luha niya at biglang lumambot ang ekspresyon ng mukha na kanina'y nakangiti lamang. Niyakap niya ang anak ng mahigpit at sa unang pag kakatao'y naumid siya sa harap nito. Hindi niya alam ang sasabihin kaya naman buong puso niya nalang itong niyakap at hinalikan ang mga kamay. "Why are crying mom? i dont wanna see you crying anymore" Pinahid ng bata ang luha mula sa kanyang inang nakaluhod kapantay niya at ngumiti ng napakatamis dito.

“Ouch! What was that for?” “F-For not telling me that you are allergic to shrimp!” I frustratedly said while my tears continued to flow down my cheeks like waterfalls. I didn’t know that being frustrated this much can make me cry! “Hey, stop crying. I’m sorry, hmm? Kakabati lang kasi natin no’n kaya hindi ko sinabi sa ‘yo dahil baka ma-misunderstood mo,” paliwanag niya habang pinupunasan ang luha ko gamit ang palad niya.