Novel & Cerita With All Due Respect

“Every time you remind me na bayad ako, ano ‘yon?” Hindi siya agad sumagot. “Heaven, I don’t know how to be gentle.” “Hindi ko hinihingi ang gentleness mo,” sagot ko. “Respeto lang.” Lumapit siya pa lalo. “You have my respect.” “Then don’t talk to me like I’m nothing again. Ako ang kasama mo hanggang sa matapos ang kontrata natin,” sabi ko. Huminga siya nang malalim. “I’m trying.”

sigaw niya "Mas matanda pa rin ako sayo! Rumespeto ka naman" Biglang nag-init ang dugo ko sa sinabi nito. How can he talk about of respect when he's not respecting me? "Respeto?" tumawa ako sa inis "Alam mo pala yung salitang yun?" "Huwag na huwag kang magbabanggit ng pagrespeto dahil ikaw mismo ang tumanggal ng respeto ko!" sigaw ko sa kaniya "Hindi mo man lang ako nirespeto bilang kapatid mo o bilang babae man lang!"

“I pay you to win. Not to gamble with my money like some drunk in a casino.” May mahina akong narinig na parang singhap mula sa gilid ng mesa — isang babaeng board member na halatang na-offend. “Mr. Deveraux,” mahinang sabi niya, “with all due respect—” “Careful.” Hindi niya ito tiningnan. Basta lang binitiwan ang salita na parang kutsilyo. “Respect is earned. And right now, I see nothing here that deserves mine.”

At sa isang iglap, alam kong maaari kong gamitin iyon. Ngumisi si Wade, mabagal pero puno ng iritasyon. “Respeto? Hindi basta-basta ibinibigay ang respeto, Zaid. Alam mo ’yan. Sa mundong ginagalawan natin, ang respeto ay para lang sa may kapangyarihan - sa mas mataas ang antas, sa mas may kontrol. And clearly…” Tumigil siya saglit, itinaas ang kilay habang nakatingin sa kapatid, “That’s me.” Kita ko ang bahagyang panginginig ng mga kamay ni Zaid, pero hindi siya umatras.

“Malay mo baka sakaling… kahit peke sa simula, pwede ring maging totoo sa hinaharap.” “Walang tayo sa hinaharap. Sa panaginip mo lang mangyayari ‘yan. I respect women kahit pa hindi karespe-respeto. Iyon lang ang meron sa loob ng relasyon natin. Hindi kita mahal, hindi kita pinagkakatiwalaan. But I respect you as a person.” “Ay, huwag mo akong respuhin, daddy! Type ko ang maginoo pero medyo bastos.”

Thank you. ******

Hindi naman lahat ng boss ay tutulungan ang kanilang mga empleyado. Tiningnan niya si Ian. “Lagi ka ba ganito ka-ingat sa mga babae?” Tapat si Ian. “Lahat ng lalaki ay dapat respetuhin ang mga babae.” Magkaiba ang respeto at pag-aalaga. Respeto sa lahat ng babae at pag-aalaga sa lahat ng babae, ang nauna ay tungkol sa pangangaral at ang sumunod ay maaaring magdulot ng maling pagkakaunawa.

Mula pagkabata ay ngayon ko pa lamang ito napagbuhatan ng kamay, “Alam mo ba talaga ang salitang respeto?” Nanginginig ko nakuyom ang palad na ginamit sa pagsampal. Habang si Jason ay nakatingin lamang ng masama sa akin, “Wala ka alam sa tunay na kahulugan ng respeto dahil hindi mo kami tutuhugin magpinsan kung alam mo ‘yon. Kaya lang naman ako naparito ay para sabihin sa ‘yo na nasa hospital si Cara at nakunan dahil sa kakahintay kagabi sa ‘yo!”

“I know. I won’t do anything you’ll regret tomorrow.” Ang simpleng pangungusap na iyon ang tuluyang nagpahina sa tuhod ko. Hindi dahil sa pagnanasa, kundi dahil sa respeto. Dahil sa paraan ng paghawak niya sa akin na parang ako ang pinakamahalagang bagay sa silid na iyon.

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”