With Honors Quotes For Students Mga Nobela at Kwento

His tired eyes and half-smile spoke volumes, but he remained tight-lipped about the situation. Hindi ko na sya kinulit pa dahil mukhang ayaw nya rin pag usapan. The awarding ceremony started with a short message from the head teacher, followed by the announcing of the honorable students. It started from the GAS strand, the students who got honors were given a certificate and a medal. "Sure ka, okay ka lang?" Muli kong tanong kay Ross dahil sa sunod-sunod nyang pag hinga ng malalim. "I'm fine, don't worry about me." He said, shaking his head.

"Maraming salamat, sa lahat ng aking guro, mga kaklase, kaibigan at naging pamilya dito sa paaralan. kayo ang naging lakas at kahinaan ko upang maipagpatuloy ko ang paglalakbay at pag tupad sa aking mga pangarap. Lahat tayo ay may pangarap, at ang araw na ito ay isa sa ating mga pangarap. Pagtatapos man ito sa isang chapter ng buhay natin pero simula pa lang ito sa patuloy nating pakikilaban sa malawak na mundo." "Maya, congratulations sa iyo sa pagiging Highest honors mo, pero salamat dahil mas pinili mong ako ang mag- speech dito sa stage kaysa ikaw. Nagawa natin bestfriend, lahat at marami pa pero kapit lang, walang bibitaw." "Sa Mommy ko na nagtaguyod sa akin, ikaw po ang mundo ko, ikaw

"Paano po kung hindi na po ako with honor?" Huminga ako ng malalim. "Anak, magpahinga ka muna. Nakausap ko na rin naman ang teacher mo. At saka huwag kang mag-alala, may honor ka man o wala ikaw pa rin ang pinaka the best para sa akin." Hinalikan ko ang kaniyang noo. "Ang gusto ko lang ngayon ay mag enjoy ka, okay?" "Pero Moma, ginagawa mo lahat para sa akin, syempre gagawin ko rin lahat para sa iyo."

“Kung hindi nila ipaghihiganti ang kanilang guro, mga tao pa ba sila?!” “Sa kabilang banda, wala kang respeto para kahit kanino!” “Hindi mo ba alam kung paano maging mabait sa mga estudyanteng ito na sinusubukan na ipaghiganti ang kanilang guro?! Ito ay code of honor!” Si Scarlett at ilang iba pang babaeng kasama niya ay sumigaw kay Harvey. ‘Iniisip niya na kaya niyang gawin kahit anong gusto niya dahil lang siya ay mas malakas? Bulag ba siya sa mga gawain ng mundo?’

Imposible. Buong graduation ceremony ay iyon ang nasa isip ko. Ilang beses pa akong lumingon, nagbabakasaling naroon nga siya subalit bigo ako. Natapos ang lahat at nagbigay ng speech ang mga nakakuha ng latin honors sa bawat kurso kabilang ako.

Humugot ako ng malalim na hininga. "Magandang hapon sa ating lahat. Lalong lalo na sa ating kagalang galang na principal.Sa mga guro na walang sawang nagtuturo at gumagabay sa ating mga kaalaman. Sa mga studyanteng naririto na nandito na sa masasabi nating "Finale" ng ating paglalakbay o "Final Destination." Mapait akong ngumit.

Tuloy tuloy na tanong ng binata. "Hindi ako nagsabi ng totoo. Malapit na ang entrance exams, iyon ang ginamit kong excuse para makapagfocus sa pag-aaral." Naisip agad ni Hector ang hindi magandang record ng dalaga sa paaralan. Nagdalawang isip pa siya bago nagsalita. "Kahit matagal naman na akong tapos, may naaalala pa naman ako sa mga napag-aralan ko ng highschool. If you encountered questions you don't know, don't hesitate to ask me, kahit anong subject pa iyan."

Inayos ko ang suot kong itim na salamin sa mga mata. Tumawa siya ng pagak at inilagay sa palad ko ang puting sobre. "Oo, hija. Maswerte ka at naabutan mo ito. This is the first time na magbibigay ang school ng cash reward for latin honors sa law department. Congratulations, hija!" Natulala ako at ngayon lang ako nakahawak nang ganito kalaking halaga. Mangiyak-ngiyak ako habang nagpapasalamat sa kila Dean. Mabilis kong ipinasok iyon sa bag ko.

I continued my speech na hindi ko alam kung saan tutungo. “Yes! No more exams and quizzes! Yes! Makakatulong na tayo sa mga magulang natin. Yes! Simula na para bumawi sa lahat ng hirap at pagsisikap na dinanas ng mga magulang natin habang tayo, maghapon na nakaupo sa loob ng classroom at natututo. All those hardships, sufferings, and sacrifices our family made were worth it in the end. As my speech ended, all the graduates stood up, threw their cups in the air, and shouted, “Yes!”

Mabuti na lang at hindi ako naglinis ng paa! Magmula rin ng araw na iyon ay nag-iba ang pakikitungo ng iilang estudyante sa amin---ay hindi pala talaga nag-iiba. Bumabait lang sila kapag kasama namin si Fifth Honor. Grabe, ang saya palang may tagapag-tanggol, 'no? Siya na ang hero ko. Naks naman.