Words For Peace Of Mind นิยาย & เรื่องราว

she sighed, "Papa, hindi ako naging mabuting tao. And I think, for the first time in my life, this is the only place that made me safe and comfortable. This is the only place I seem to feel at peace." "Naiintindihan ko naman kung bakit," her father held her head and let it lean in his shoulders, "But peace will not always mean happiness anak. Paminsan-minsan, kailangan nating dumaan sa iilang pagsubok upang maging masaya. Dahil kung lahat ng bagay sa mundo ay pwedeng makamit ng hindi natin pinaghihirapan, hapiness becomes trivial. A thing that people will not appreciate even when they already have it."

Para Naman akong nawalan ng tinik sa dibdib ng sinabi niya Yun napanatag Naman ako agad. " And I want a peace of mind, dito ko tatapusin sa gabing ito ang lahat ng mga iniisip kung Mali sa inyo and I hope Hindi niyo ako tatraydorin because my world is far from yours." Wika Naman Niya sakin. Ngumiti Naman ako at tumango tango sakaniya. " Naiintindahan kita sir, mahirap nga Ang buhay mo " wika ko Naman.

The villa’s deck was lit with hanging lanterns, the warm glow reflecting off the wine glasses. “Do you ever think,” Mariel started, staring at the horizon, “that maybe this is what we were fighting for all along? Just… peace.” Billie took a sip of wine before answering. “I used to think peace meant silence. No chaos, no ghosts. Pero ngayon…” “Ngayon?” “Peace means hearing your voice first thing in the morning.” Mariel smiled, her eyes glistening in the candlelight. “That’s cheesy, even for you.”

Of course, her doctor also recommended living a healthy lifestyle. Anger occurs by how we react and interpret situations. Lagi siyang pinapayuhang kumalma ng doctor niya at napakaimportante raw ng peace of mind. And getting peace of mind means settling things that bothers you. Let it be from the past, present, or your trepidation of the future. Kaya naman napag-isip-isip ni Heather na unti-unting kamtan ang peace of mind na iyon. Starting from the root of her anger. Ang dahilan kung bakit siya nagkaganito.

Na nagpadagundong sa dibdib ko. Kilala ko siya. Alam ko ang posibleng uwian nito kapag hindi ako naging matalino sa pagsagot sa kanya. Kailangan kong maging matapang, kailangan ko siyang mapapayag sa pag-alis ko. Mabawasan man lang ang bigat na dinadala ko. Huminga ako nang malalim bago magsalita, “Gusto ko ng peace of mind.” Tumingin ako ng diretso sa mga mata niya.

"Paano kapag walang peace of mind ang isang tao?" "Kapag hindi ka nagpatawad, walang peace of mind. Kapag nakasakit ka ng iba, walang peace of mind. Kapag hindi ka sumunod at nagtiwala sa Diyos, walang peace of mind. Ibig sabihin, kapag walang peace of mind, hindi will ni Lord." Kaya naman pala hanggang ngayon, wala ako no'n. Nakalulungkot lang pero ginusto ko, eh.

"Alam mo? Dito lang ako muling nakaranas ng peace of mind." “Pis op maynd?” “Peace of mind ay napayapa ang isipan ng isang tao. Isa iyon sa mga magagandang bagay na gustong-gusto maranasan ng isang tao.” Marahang tumango si Manuel. "Bakit mo naman nasabi na rito ka lang nakaranas ng sinasabi mong pis op maynd? Hindi ka ba nakaranas ng kapayapaan sa pinanggalingan mo?"

“Ang nararamdaman natin hindi yan humihingi ng permit.” Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon. Well, kung nanghihingi lang ng permit ang nararamdaman niya, hinding-hindi niya talaga papayagan eh. Ayaw na ayaw niyang makaramdam ng ganito. Gusto niya ng peace of mind. Pero paano siya makakakuha ng peace of mind kung ganito ang tumatakbo sa isip niya?

"Sabi ni papa, peace of mind ma'am e. Ang hirap naman kasi ibigay ng peace of mind sa lalaki lalo't iba iba tayo ng pananaw sa buhay. Sila lang ang makakapagsabi no'n dahil sila ang makakakita no'n." Hindi ako nakapagsalita. Si Sico ba, nahanap niya ang peace of mind kay Zeym kaya niya ito pinakasalan? "Ang dami mong sinasabi Michelle, magluto na nga lang tayo." Ang sabi ko. Ngumiti siya at tinuruan na niya ako gumawa ng lugaw. Peace of mind? Nakitaan kaya ako ng ganoon ni Sico? Agad akong umiling.. Anong peace of mind e ang gulo ng buhay ko.

Pero habang pinipigilan niya, tumulo pa rin ang isa, kasunod ang isa pa. Hindi ito luha ng sakit — hindi rin ng tuwa. Ito ‘yung luha na parang pagpapaalam sa lahat ng hindi nasabi, lahat ng hindi nangyari, lahat ng nasayang. Nang maramdaman niyang may dumaan na malamig na simoy ng hangin, saka lang siya napangiti, mahina, parang sa sarili lang. “Maybe this is what peace actually feels like,” mahina niyang sabi.