Words For Peace Of Mind นิยาย & เรื่องราว

"Sa totoo lang ay nabibigla ako sa mga sinasabi mo ngayon sa akin. Hindi ko inaasahan na sasabihin mo ang mga 'yan sa akin, eh." Isabel sighed deeply. "Maging ako'y nabibigla rin sa naiisip ko na 'yon na lumayo na lang sa kanya pero 'yon ang nakikita ko na paraan para magkaroon man lang ng katahimikan ang isip ko sa problemang kinahaharap ko. Hindi ko man masolusyunan ngayon ay magkaroon lang ako ng peace of mind ay sapat na siguro para mawala kahit papaano ang bigat sa dibdib ko. Kung mananatili ako sa tabi ni Callix na boyfriend ko ay baka hindi ko na lang kayanin ang lahat at sumuko na ako sa problemang 'to. All I want is to have a peace of mind for the meantime," paliwanag pa ni Isabel k

Aapela pa sana ako nang humalakhak at kinikilig na sa gitna namin si Akihiro. Hinayaan ko lang ang dalawa. Sa loob ng ilang taon ngayon nalang din ako nakaramdam ng ganitong pakiramdam bago matulog. Kumportable, walang iniisip at payapa. Sa sobrang gaan sa pakiramdam, agad akong hinila ng antok. This is what I really need... For the past exhausting weeks, this is the kind of rest that even sleep cannot change. Finding inner peace is about being able to breathe without feeling nervous, angry, unhappy, or depressed. Inner serenity is achieved by concentrating your attention on matters over which you have control. Discipline is required to focus on what we can control, and worrying about the re

"Hindi naman siguro ako ganoon kapangit based on your assessment?" Napatingin siya ulit sa gawi ni Adam nang marinig niya ang sinabi nitong iyon. Napataas ang mga kilay niya. Naka-concentrate ito sa pagmamaneho pero nararamdaman pa nitong nakatitig siya rito? "Give me peace of mind, please!" "Okay, I'm sorry," para namang batang masunurin si Adam. "Just talk to me if you want to," dagdag pa nito.

Wala naman akong kasalanan kung tutuusin, pinaubaya ko na nga lang sa kanila ang stuff toy na iyon. “Peace be with you-" hindi ko alam kung matatawa ba ako sa sitwasyon ko ngayon, eh paano kasi ang tanging laman ng isip ko ay walang iba kundi ang mga bata na ito habang nagsasalita ang pari sa unahan. “Peace nanay-" wika ko kay nanay at ngumiti rin sa unahan na may tatlong nakaupo roon na tumalikod para batiin kami. “Peace-"

"Huwag mo nang isipin ang bagay na yan ngayon dahil gagawin ko ang lahat ng gusto mo, basta magpalakas ka lang at huwag mo kaming iiwan dito." A peaceful, genuine smile instantly broke across Lolo Gary’s pale face when he heard my words of confirmation, and his erratic breathing finally started to slow down into a normal rhythm. The medical monitors began to emit a more stable and reassuring sound, signaling that the immediate danger had passed because his mind was finally at peace.

Nakaramdam ako ng labis na inis pero wala lang akong sinabi. I am not settling for less. Ito ang hinahanap ko noon. The peacefulness. No sparks and everything but peacefulness. Walang takot na pwedeng sumira. Walang takot na baka pwedeng may humadlang. Walang takot na may umagaw. Just peacefulness, and calm.

tanong niya. Huminga ako nang malalim. “He makes everything feel… calm,” sabi ko, dahan-dahan, hinahanap ang tamang salita, “like I don’t have to fight for anything, like I don’t have to prove anything, like… I can just exist.” Ngumiti si Lora, maliit lang pero sincere. “That’s peace,” sabi niya. “Or maybe I’m just tired,” sagot ko agad, mabilis, na para bang tinatanggihan ko ang idea na iyon.

Pero totoo. Iba nga siguro talaga ang nagagawa ng pagpapatawad. Hindi para sa taong humingi, kundi para sa taong nagpatawad. Iba ang nagagawa ng peace of mind. Parang biglang luminaw ang paligid. Parang kahit traffic, kahit pagod, kahit lahat—may sense na. Parang ang lahat ng nasa harapan mo, kaya mo nang harapin.

After everything that happened—lahat ng gulo, lahat ng away, lahat ng luha—I think I can finally breathe. The morning sun feels soft, parang gentle reminder na okay na talaga ang lahat. I even smile habang naglalakad papunta sa kotse, feeling that rare peace I haven’t felt in months. Walang threat, walang shadow sa likod ko. Just silence. Pero minsan, kinakabahan ako sa katahimikan na nararanasan ko.

aniya. “Almost,” I replied, gently stroking my belly. “Pero may kulang. Hindi ko alam kung ano.” Mataman niya akong tinitigan. “Siguro kulang ito ng kung ano talaga ang gusto mong ipinta.” Napakunot ang noo ko. “And what’s that?” “Peace,” mahinahon niyang sagot.