Work Travel Quotes Novels & Stories

Hindi siya lumingon nang magsalita. “Control your personal distractions.” Napakunot noo ko. “Excuse me?” “Work comes first.” malamig niyang sabi. “I don’t tolerate employees who mix personal matters with business.” Agad kong naisip ang foreigner kanina. “I wasn’t—” “Seven AM,” putol niya ulit. “Don’t be late.” At pagkatapos no’n, dire-diretso siyang naglakad palayo.

Pagpapaliwanag nya sa matanda habang kumakamot sa ulo. "Apo naman, wag mo masyado isubsob ang sarili mo sa trabaho. oo masaya ako at natupad mo ang mga pangarap mo pero bigyan mo rin naman ng time ang sarili mo, sige ka papanget ka nyan!" Biro ng lolo sakanya kaya napatawa sya ng malakas. "Lolo naman! Sige na po at pauwi na din ako sa Penthouse natin dito sa italy medyo nagugutom nadin kase ako". paalam nya sa donyo.

Tahimik ang paligid, at sa bawat hakbang namin, ramdam kong unti-unting nabubura ‘yung pagod ko sa buong araw. Habang naglalakad kami papunta sa restaurant sa kabilang kanto, bigla siyang nagsalita. “You’re different, you know that?” saad nito. Napatingin ako sakaniya. “Different?” kunot noo kong tanong. “Yeah. Most people at work… they try to impress. Pero ikaw, you just… do your job well. No noise, no bragging. That’s rare.” saad pa niya.

sagot ko sa kaniya. "Oh come on hon,,mas nakakapagod maging employee mo,ang daming kailangan gawin,ang daming utos,,kailangan naka ayos ang research,naka handa ang mga report,at maghanap ng investor,,meeting dito,,meeting doon...." Napa ngiti ako sa sinabi niya,,ngayon ko lang siya narinig na nag complain about work. "Sa tingin mo hon mas makakatulong kong bigyan natin sila ng Field trip,,just for one day,,pakiramdam ko kasi pagod na sila,,kailangan din nila mag enjoy." Suhesyon ko sa kaniya.

"Bihira akong pumunta sa mga business trip dahil ayaw ni Nanay at Tatay na mapagod ako. Nakikinig ako sa kanila noon, ngunit nagkaroon ako ng kaliwanagan. Paano ako maiiwasan ang mga nakakapagod na bahagi ng trabaho? Ako Hindi ko magagawa iyon para sa trabaho, at hindi ko rin ito magagawa sa pangkalahatan. Gusto kong sanayin ang aking sarili at para magawa iyon, kailangan kong lumabas sa comfort zone na itinayo ng ating mga magulang para sa akin."

“Wow, sana naiisip mo rin ‘yan kapag ilang araw kang hindi umuuwi dito at ni hindi mo man lang naalalang tawagan ako o kahit simpleng message man lang!” “If hindi man ako nakakauwi dito minsan, ibig sabihin ‘nun may mahalaga akong trabahong inaasikaso. Unlike you. Kapag umaalis ka, paniguradong walang kwenta ang pinag-gagawa mo.”

Chapter 75 Sino ba namang hindi bigyan ng reward kung ganito silang mag lambing, mawawala ang lahat na pagod pag sila ang sasalubong sa pag-uwi galing sa trabaho. "Ang sweet naman ng mga kambal at malambing," sabi ko sa kanilang dalawa. "By the way twins, I have a business trip to Italy tomorrow," dag-dag kung sabi.

“Yung sa pang travel nga kasi!” “Ahh…” “Kaso… mukhang hindi naman iyon matutupad, sa trabaho ko ngayon, napakalabo.” Napawi ang ngiti sa mga labi ko nang sabihin niya iyon. “Bakit naman? Kaya yan, pwede kitang tulungan…” “Eh, parang sayang lang din effort.”

How could she say no sa dad nya? Habang naglalakad sila palabas ng opisina, walang tigil si Rita sa kakasalita. “Hoy,” sabi nito, medyo natatawa pero may halong sermon. “Huwag kang magtrabaho na parang workaholic.. Hindi ka robot. Walang katapusan ang trabaho sa mundong ’to, at hindi mo kailangang patayin ang sarili mo sa kakatrabaho.”

"Challenges are just opportunities to prove ourselves." Sa gitna ng lahat ng trabaho, hindi ko nakalimutan ang halaga ng lupa. Madalas akong maglakad-lakad sa umaga, pinakikiramdaman ang lugar. Ang mga tanawin ay nagbibigay sa akin ng lakas ng loob—ang mga bundok sa malayo, ang tahimik na paligid at ang simoy ng hangin na parang nagsasabing nasa tamang landas ako.