Working Life Mga Nobela at Kwento

Lumapit ako sa kaniya at pinagmasdan nang maigi ang kaniyang mukha. “Huwag mo sasabihing sasamahan mo ako? Ayokong maabala ka, Jacob. We’re both running a company. We’re both busy.” “You’re right. Pero hindi porket marami kang trabaho ay makakalimutan mo nang asikasuhin ang sariling buhay mo. You have your own life too. Hindi lang dapat sa trabaho iikot ang mundo mo. Nagkakaintindihan ba tayo?”

"Pareho tayong pagod, Sammuel sana nagpahinga ka na lang sa apartment. Kaya ko namang magcommute pabalik sa apartment, eh." May trabaho din kasi si Sammuel. Ilang buwan na rin siyang nagtatrabaho sa isang construction company. Pinagsasabay din niya ang kanyang pag-aaral at ang trabaho. Minsa nga ay napapa absent siya sa klase niya para lang makapasok sa trabaho niya. Actually, dalawa ang trabaho niya kung sa weekdays ay construction worker siya sa weekends naman ay call center siya.

"Hindi ba at may pasok ka, anak? Bakit naririto ka pa?" "Nag-resign po ako, Nay. Pero nag-a-apply po ako ngayon ng bagong trabaho." "Nag-resign? Umalis ka talaga roon sa dati mong pinapasukan?" "Opo." Pare-pareho kaming mamamatay sa gutom kung mananatili ako sa kompanyang iyon. The company where I am formerly working is now in the verge of bankruptcy. They failed to gave their employee's salary. Kaya't nawalan ako ng dahilan para manatili sa kompanyang iyon. I can't stay and act like a good hero, working without salary.

Agad akong tumayo at nakikipag sukatan ng titig sa kanya, ngunit sa huli ay agad kong binawi ang tingin ko sa gawi nya. Akma akong magmamartsa papalabas ng kanyang opisina ng bigla akong mapatigil sa sinabi nya.. "You're hired!." Sigaw nito . Ipinagpatuloy ko ang pag hakbang papalabas ng opisina ng bigla ulit syang magsalita. "100,000 a month ang sweldo mo." Rinig kong dagdag nya. Napatigil ako na tila ba nanlambot sa sinabi nya..

"You're right sir. The big boss is really scary that's why no one contradicted him." ___________________________________________________________________________ Tahimik pa rin ang siyudad. Nagagawa pa rin ng mga mamamayan ang kanilang araw-araw na rutina. Pumasok sa trabaho, sa eskwela, sa mga mall, pagsakay ng pampublikong sasakyan, kumain sa mga restaurant at iba pa. Parang walang pinagbago. Bukas pa rin ang mga establisyemento at mga pamilihan.

May ilan ding pagod na pagod na tila diretsong galing sa trabaho. Napangiti ako. Marami pala silang katulad ni Mayee. Mga working students. Mga taong buong araw na nagtatrabaho bago pumasok sa klase. Hindi madali ang ginagawa nila. Hindi biro ang pagsabayin ang pagod sa trabaho at pag-aaral. Siguro pare-pareho silang may pangarap. Pare-pareho silang gustong baguhin ang takbo ng buhay nila.

Isang tipikal na corporate office. Mga empleyadong nagmamadali. May mga bitbit na laptop. May hawak na folders. May abalang nakikipag-usap sa telepono. Lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit. Kung naging normal lang ang buhay ko... Marahil ganito rin ang naging trabaho ko. Isang ordinaryong empleyado.

Mukha kasing gustong tuktukan ni Riza si Queenie pero wala lang itong magawa dahil hindi pwedeng ma-delay ang ginagawa ng mga ito. “Tama na iyan…” awat niya sa dalawa. “Hindi mo ba alam, Queenie? Sa mga palabas lang sa telebisyon o movies ‘yong mga corporates na walang ginagawa kundi mambabae o pumunta sa mga restaurants. Ang totoong mga nasa corporate ladder, iyan ‘yong mga halos nakatira na sa mga opisina dahil palaging may mga tinatapos na deadlines. Sumasakit na ang likod sa dami ng trabaho. At higit sa lahat, mas mataas na ang ratio ng caffeine sa dugo nila kaysa tubig. “

Ang ganitong mga bagay ay karaniwan sa bilog ng negosyo at industriya ng entertainment. Maraming mga milyonaryo ang karaniwang nagtatrabaho buong araw at gabi, at kadalasan, sila ay hiwalay sa kanilang mga asawa. Kaya naman, marami sa kanila ang naghahanap ng kapalit na kapareha habang nasa trabaho. Sa mundo ng negosyo, maraming mga boss ang karaniwang nakikipag-ugnayan sa kanilang mga subordinates.

Dahil sa totoo lang, wala namang nagrereklamo. Prangkahan na tayo. Kahit pa may bahid ng dugo ang pangalan nila, wala pa ring gustong lumaban. Bakit? Simple lang. Malaki ang pakinabang ng mundo sa kanila. Nagbibigay sila ng trabaho—at hindi lang basta trabaho, kundi matataas ang sahod, may magagandang benepisyo, at may seguridad na hindi basta-basta naibibigay ng ibang kompanya. Tinutulungan nila ang mga nasa laylayan. May mga proyekto sila para sa mahihirap, mga donasyong umaabot sa liblib na lugar, at higit sa lahat—malaki ang binabayaran nilang buwis.