Working Life Novels & Stories

Baka gusto lang talaga nito bigyan ng buong pamilya si Kai kaya…kaya. Naputol ang pagmo-monologue niya nang itinuwid nito ang pagkakakunot ng kanyang noo. “Hon, hindi ito tungkol sa pagtitiwala. Para ito sa katahimikan ko. Buong buhay ko, ay nagtatrabaho ako. Kahit maliit lang ang sahod, ay ayos lang. Kasi bukod sa binubuhay ako ng sahod na iyon, binibigyan din ako ng peace of mind. Kampante ako kapag may trabaho ako, kapag may sarili akong pera.”

Sunod-sunod na lumabas sa screen ang mga impormasyon na gusto n'yang malaman. Binasa n'ya iyon ng maigi at pinag-aralan. Aalis na s'ya at magpakalayo-layo ngunit hindi ibig sabihin na titigil na s'ya sa kan'yang trabaho. Magtatrabaho pa rin s'ya at kasama na ito sa kan'yang pagbabagong buhay. Kung noon ay pawang mga buhay ang kinikitil n'ya, ngayon naman ay sasalba s'ya ng mga buhay ng mga deserving na mga tao.

Pagkatapos ng programa ay nagkaroon ng kaunting salu-salo, saktong dumating iyong mga magulang namin na mukhang nasisiyahan naman sa masayang pangitain sa loob ng opisina. "Ganito pala kayo sa opisina, ang saya." Rinig kong sabi ng mommy ni Aldrich habang nakatingin sa mga empleyado naming nagkakatuwaan habang ninanamnam nila ang kaunting handa na nakalapag sa mesa. "We just let them feel the happiness despite of tons of workloads running here. Worklife balance at its finest," saad ni daddy. Pagkatapos kong makihalubilo sa mga empleyado ay nilapitan ko sila.

Bulongan nang apat na empleyadong nag kukumpolan kahit na oras nang trabaho. Masamang tingin ang ipinupukol nila kay Azariah habang pinag bubulongan nila ito nang kong ano-ano lang. Habang si Azariah naman ay abala sa kaniyang ginagawa, chine check nitong lahat ang schedule nang meeting nang kaniyang boss at ang iba pang mga papeles na kailangan niyang isaayos. Busy ito sa kaniyang ginagawa at walang pakialam sa kaniyang paligid.

Hindi siya mabubuhay ng walang kasamang kasambahay sa bahay nila. Para tuloy akong guardian angel ni Corvus na nanunuod sa mga galaw at ginagawa niya ngayon. Now I can say that people’s lives are not equal. I still thank the Lord because I experienced living with good sleep every day, eating delicious food. I experienced having a good job, living in big houses, and traveling to different parts of the world. Itong si Corvus, parang hanggang ngayon ay inaabot pa rin ang mga pangarap niya sa buhay niya. At sa nakikita ko, parang matatagalan pa bago niya maabot ang mga gusto niyang maabot sa buhay niya. Hindi naman sa tutol ako sa pagiging gym instructor niya. Okay naman ang kinikita niya roon,

Ang struggle ko sa trabaho sa ilalim niya ay hindi na lamang tungkol sa professional na aspeto; ito’y naging daan upang muling harapin ang nakaraan, tanggapin ang kasalukuyan, at maramdaman ang unti-unting pagkakaintindihan sa pagitan namin. Hindi madali. Hindi rin ito magiging mabilis. Ngunit sa bawat araw na nagdadaan, natututo akong maging matatag. Natututo akong kilalanin ang kanya, pati ang sarili ko, sa gitna ng corporate na mundo, sa gitna ng katahimikan, at sa gitna ng damdaming hindi kailanman naipapahayag nang malakas.

Hindi rin niya ibinabahagi ang kanyang araw-araw na buhay. Wala namang kapansin-pansin sa kanyang pang-araw-araw. Nagtatrabaho siya nang part-time sa aklatan, sa coffee shop, sa sushi restaurant. Karaniwan at salat ang kanyang buhay, kumikita lamang ng halos walong daang piso sa isang araw. Ano ba ang isang daang piso sa paningin ng isang batang panginoong mayaman tulad niya?

Sa pangalawang araw ko ay sinubukan kong maging normal ang trabaho ko kahit alam kong hindi iyon legal. Hindi normal na tarabho. At paniguradong hindi lahat ng nandito ay gusto ang ganitong trabaho.

she smiled. "How 'bout you? How's work?" tanong ko para magtuloy-tuloy 'yung usapan namin ni Elizabeth. "It's hectic as usual, thanks for asking. All I do is paper work here and paper work there! The commander won't even let me rest even for a second. I only get to rest when it's his day-off or something. It's a good thing I enjoy work so much or I would've turned into a grumpy old lady." Natawa ako ng mahina dahil sa sinabi niya dahil tama nga naman. Ang stressful naman kasi ng mga gawain dito sa Onic. Ang dami-dami pa niyang kuwinento tungkol sa kanyang sarili. I'm enjoying Elizabeth's tales, that's cute.

Hindi na siya namamangha sa mga halaga na ipinapadala sa kaniya ng kaniyang Boss, hindi tulad dati. Malaking halaga naman ‘to pero pakiramdam niya ay napakadali na lang niyang kikitain ‘to. Ganito na lang ang nagiging takbo ng buhay niya. Magtatrabaho. Magkakapera. Magpapahinga. At muling babalik sa pagtatrabaho. Hindi na niya alam kung may patutunguhan pa ba ang buhay niya dahil sa trabaho na lang niya umiikot ang buo niyang mundo.