Novel & Cerita Working Life

Pero para sa’kin, maliit na bagay lang ‘yon. Basta tapusin nila ang trabaho nila nang maayos, wala akong pakialam sa personal nilang opinyon. Hindi ako mahilig manggulo kung hindi naman ako ginugulo. Trabaho lang ‘to, wala tayong dapat gawing personal. Pare-pareho tayong empleyado—ba’t pa natin pahihirapan ang isa’t isa? Sa work, okay naman ako. Pero sa love life… may sumama ang loob.

“Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.” Namumulang tinulak ko ito palabas ng kwarto. “Umalis ka na nga kung ano-ano pa ang sinasabi mo!” “Hahahaha! Oo na! Oo na aalis na! Binibiro lang naman kita. Ikaw kasi masyado kang seryoso sa pagtatrabaho. Nakalimutan mo ng mag enjoy sa buhay. Kung inaamag lang ang love life malamag inaamag na iyang sa’yo!”

Sa ilang araw na pagtatrabaho ni Fiero sa construction bilang labor ay unti-unti na niyang nagagamay ang kaniyang trabaho. Unti-unti na rin siyang nakakasabay sa buhay sa siyudad. Kahit wala silang ginawa kung hindi ang magtrabaho, para sa kaniya ay mas maayos ang buhay niya ngayon. Bukod sa marami silang nakakasalamuhang tao ay marami rin siyang natutunan sa mga kasama niya. Nagpapasalamat siya at mababait ang mga ito at kapag may hindi siya alam na mga gawain ay willing naman ang mga ito na turuan siya.

Sa lahat ng mag Carson, silang tatlo ang lumihis ng landas at mas pinili na magsilbi sa bayan kaysa pasukin ang business world. May mga negosyo naman s'ya ngunit ibang tao ang may hawak nito dahil sa kan'yang trabaho. Mas nag eenjoy s'ya sa kan'yang trabaho kaysa ang umupo sa working table buong araw at magbabasa ng mga papeles. "Naahhh! Don't be so relax, Briggs. Maraming problema at panganib ang nakaabang sa atin sa araw-araw," si Charles sa kan'ya.

Pagkatapos ng programa ay nagkaroon ng kaunting salu-salo, saktong dumating iyong mga magulang namin na mukhang nasisiyahan naman sa masayang pangitain sa loob ng opisina. "Ganito pala kayo sa opisina, ang saya." Rinig kong sabi ng mommy ni Aldrich habang nakatingin sa mga empleyado naming nagkakatuwaan habang ninanamnam nila ang kaunting handa na nakalapag sa mesa. "We just let them feel the happiness despite of tons of workloads running here. Worklife balance at its finest," saad ni daddy. Pagkatapos kong makihalubilo sa mga empleyado ay nilapitan ko sila.

Bulongan nang apat na empleyadong nag kukumpolan kahit na oras nang trabaho. Masamang tingin ang ipinupukol nila kay Azariah habang pinag bubulongan nila ito nang kong ano-ano lang. Habang si Azariah naman ay abala sa kaniyang ginagawa, chine check nitong lahat ang schedule nang meeting nang kaniyang boss at ang iba pang mga papeles na kailangan niyang isaayos. Busy ito sa kaniyang ginagawa at walang pakialam sa kaniyang paligid.

Hindi siya mabubuhay ng walang kasamang kasambahay sa bahay nila. Para tuloy akong guardian angel ni Corvus na nanunuod sa mga galaw at ginagawa niya ngayon. Now I can say that people’s lives are not equal. I still thank the Lord because I experienced living with good sleep every day, eating delicious food. I experienced having a good job, living in big houses, and traveling to different parts of the world. Itong si Corvus, parang hanggang ngayon ay inaabot pa rin ang mga pangarap niya sa buhay niya. At sa nakikita ko, parang matatagalan pa bago niya maabot ang mga gusto niyang maabot sa buhay niya. Hindi naman sa tutol ako sa pagiging gym instructor niya. Okay naman ang kinikita niya roon,

Ang struggle ko sa trabaho sa ilalim niya ay hindi na lamang tungkol sa professional na aspeto; ito’y naging daan upang muling harapin ang nakaraan, tanggapin ang kasalukuyan, at maramdaman ang unti-unting pagkakaintindihan sa pagitan namin. Hindi madali. Hindi rin ito magiging mabilis. Ngunit sa bawat araw na nagdadaan, natututo akong maging matatag. Natututo akong kilalanin ang kanya, pati ang sarili ko, sa gitna ng corporate na mundo, sa gitna ng katahimikan, at sa gitna ng damdaming hindi kailanman naipapahayag nang malakas.

Hindi rin niya ibinabahagi ang kanyang araw-araw na buhay. Wala namang kapansin-pansin sa kanyang pang-araw-araw. Nagtatrabaho siya nang part-time sa aklatan, sa coffee shop, sa sushi restaurant. Karaniwan at salat ang kanyang buhay, kumikita lamang ng halos walong daang piso sa isang araw. Ano ba ang isang daang piso sa paningin ng isang batang panginoong mayaman tulad niya?

Sa pangalawang araw ko ay sinubukan kong maging normal ang trabaho ko kahit alam kong hindi iyon legal. Hindi normal na tarabho. At paniguradong hindi lahat ng nandito ay gusto ang ganitong trabaho.