Working Life Novels & Stories

sabi ko na lang. Maski paano ay nalibang ako sa pagtatrabaho dahil na rin sa kakulitan ni Art. Maayos siyang katrabaho; bukod sa walang dull moment, mabilis din siyang kumilos. Mabilis niyang naaasikaso ang mga kailangan ng buong team. Okay ako kapag nasa trabaho. But once na makauwi ng bahaya, naaalala ko kung gaano kamiserable ang buhay ko. Wala naman akong mapagkuwentuhan ng pinagdadaanan ko.

Habang nasa loob ng elevator ay hindi ko maiwasang isipin kung bakit gusto akong makausap ni Sir Emman. Isang tao na akong natatrabaho sa WorkSpot, isang networking company na kung saan naghahanap kumakausap kami ng mga tao para mag-alok ng insurance. . . Hindi rin gano'n kalaki ang sahod na nakukuha ko dahil unang-una, hindi ako college graduate kaya mababa lang ang posisyon ko—umaasa lang ako sa mga quotang makukuha ko kada araw.

Dumaan ang isang linggo at nadatnan niyang abala ang mga tao sa bahay nila. Baka isa na naman sa mga events ng mga magulang niya. Hindi na kasi siya masaydong nakikibalita sa mga ganap sa trabaho ng mga ito. Ang alam niya na lang ang schedule ng mga ito sa pagpasok sa trabaho at pag-uwi, maski ang pagkain ng mga ito para hindi magkrus ang mga landas nila.

Kaya narito siya ngayon sa sarili niyang opisina na sadyang inilaan para sa kanya at para na rin maging personal niyang working place. Bukod kay Russell may personal secretary at staff siya na nasa labas lang kanyang opisina. May kanya-kanya itong cubicle at partisipasyon sa bawat parte ng kanilang trabaho. Kaya naman mas naging magaan ang lahat. Very smooth and contented siya mula sa simula hanggang sa mga oras na ito. Kaya maayos naman at walang problema. Maliban lang sa sarili niyang pakiramdam, pero kahit paano naman nagagawa niyang ihiwalay ang trabaho niya sa personal niyang buhay.

Wala siyang maisip. Ipinilig na lang niya ang kanyang ulo. Tamad na tamad ang katawan niyang gumalaw. Kung siya lang ang masusunod ay ayaw niya sanang pumasok sa kanyang opisina at doon na lang siya sa kaniyang silid at magmukmo ngunit hindi pwede. Hindi pwedeng maapektuhan ang trabaho niya ng personal na buhay niya.

At madalas niyang dinadahilan na hindi kailanman sumagi sa isipan niya ang magkaroon ng mataas na posisyon sa trabaho, gayong mas komportable siya sa pagiging ordinaryong empleyado roon. Sa tagal na niyang pagtatrabaho roon ay halos nasanay na rin siya na paiba-iba ang mga taong nakakatrabaho niya at nakakasama. Naniniwala siya na wala ng mas titibay pa sa kaniya at matiyagang magtitiis sa maliit na pasahod. Pero para kasi sa kaniya ay parang naging everyday routine na ito sa kaniya. Ang gumising sa umaga upang magtrabaho at uuwi ng bahay upang magpahinga.

“Alam mo ba, Ari? Tuwang tuwa ako nang magsimula ma-aral si Lulu. Hindi ako nag-aksaya ng oras at nagsimulang maghanap ng trabaho. Pero hindi ko na maibalik ang dati kong trabaho dahil tumigil ako sa pagtatrabaho sa loob ng tatlong taon. Hindi ako nakapagpigil. Nang sinabi ko sa biyenan ko ang tungkol sa trabaho bilang isang cashier sa pastry shop, tinawanan niya ako at sinabing hindi ko kayang makakuha ng tunay na trabaho. Sinabi niya na malamang hindi ako kumikita ng malaki. Sa totoo lang, masaya na nagtrabaho ako para sayo. Flexible ka at mas mataas ang sahod dito kumpara sa karamihan sa mga lugar sa city. Sa palagay ko malapit ito sa white collar job. Ang mahalagang punto ko pa dito ay h

wika ko. "Sige," sang-ayon naman niya. Nang kumakain na kami marami siyang baong kwento patungkol sa mga ka work niya na daig pa daw naging taga pagmana ng kumpanya. Kong maka utos ay akala mo kong sino. Natatawa na lang ako sa mga kwento niya. Napaka bubbly person kasi niya na hindi ko man lang magawa. I grew up with a serious life. Hindi uso sa amin ang biruan kaya kong minsan naiisip ko na napaka boring ng buhay ko kasama ang pamilya ko.

“Parang nadadalas yata ‘yang paglabas-labas mo t’wing lunch, at ang isa pa’y late ka nang bumabalik parati. Hindi ka naman dating ganyan.” “Dad, lahat ng tungkol sa opisina ay idini-discuss ko sa inyo. Wala akong inililihim, pero sana naman ‘yong personal na buhay ko ay hindi n’yo na dapat pang pinakikialaman.” “Anong sinabi mo, Levi?” Biglang singit ni lolo. Kalalabas lang nito ng comfort room. “Alam mo bang hindi namin p’wedeng hindi pakialaman ‘yang personal mong buhay dahil naaapektuhan ang trabaho mo.”

Naging tahanan na nito ang opisina sa sobrang pagiging workaholic? No social life? Baliktad sa buhay na gusto ng kakambal ko na mahilig sa party. Eh kung puro work ang nasa isipan nitong si Arif, ibig sabihin din ba nito, wala din itong sex life at kaya lang nito gustong pakasalan si Zyra kasi nga, gustong gawing display.