Working Life Novels & Stories

Parang kalahati ng trabaho sa kumpanya ay dumadaan sa mesa ko. Mga reports. Schedules. Meetings. Clients. Presentations. Problema ng iba’t ibang departments. Minsan naiisip ko kung assistant pa ba talaga ako o isa nang unofficial problem solver ng buong kumpanya. Pero kahit ganoon man, Mahal ko ang trabaho ko. That’s why. Hindi lang iyon basta trabaho para sa akin. Parte iyon ng buhay ko.

May mga desisyon na kailangang gawin agad, may mga problemang kailangang lutasin, at may mga taong umaasa sa bawat desisyon ko. Pero hindi ako nagrereklamo. Sa totoo lang, masaya ako. Pakiramdam ko ay sa bawat araw na lumilipas, unti-unti kong nabubuo muli ang sarili kong buhay. Napakarami kasing mga empleyado na halos limang taon nang nagtatrabaho ay contractual pa rin. Lagi silang nangangamba na baka isang araw ay mawalan sila ng trabaho. Nakikita ko sa mga mukha nila ang takot tuwing may pagbabago sa kumpanya.

taimtim nitong saad. Masuyo siyang ngumiti at hinaplos ang buhok nito. Mayamaya pa ay kumalma na ito kaya naman sabay na silang tumayo para bumalik na sa ulit sa trabaho. That’s the life for them. They can cry and feel the pain, but work should be the topmost priority. Or else, wala silang ihahaing pagkain sa mga lamesa nila.

Ang lahat ng ito ay mahigpit na tungkol sa trabaho, hindi ang kanyang pribadong buhay. Napagtanto niyang si Hailey ay isang masipag na tao. Kahit na sinadyang ayusin ng mga Blakes na magtrabaho siya doon, hindi siya nagreklamo at nais na maging maayos. Napakadaling lapitan ang isang taong masipag. Kung magkikita sila para pag-usapan ang tungkol sa trabaho, iisipin ng mga Blakes na pareho nilang ginagawa ito para sa kumpanya. Hindi lamang niya masusuklam ang mga ito, ngunit ang kanilang impresyon sa kanya ay maaari ring mapabuti.

Muli akong tumango. "He's very workaholic. Most of his time, he spent only spent inside. Tumatawag lang ito sa amin kapag may kailangan. He's super strict when it comes to work but he's very professional. Kumpara din sa ibang companies malaki din sila magpasahod dito." That's good. Atleast well compensated ang mga empleyado. Bigla itong huminto at muling humarap sa akin.

“Siguro kasing edad ko lang ang mga magulang mo… Hindi pa sila retirado sa edad na'to! Hindi na sila nagtatrabaho?” “Uh… Oo!” “Kung ganun, paano sila nabubuhay nang di nagtatrabaho?” “Sila…” pinagpawisan ang noo ni Zuko. “Minsan pumupunta sila sa kumpanya…” ‘Para magtingin at tignan ang accounts.’ Biglang may napagtanto si Melissa. “Oh, namamasukan sila sa malalaking kumpanya? Kagaya ng security o janitorial work?”

Kung hindi sana sila nagsalo ng init ng katawan noon ay hindi na umabot pa sa ganito ang lahat. "Paano po ang trabaho ko?" "You are not working while everything is under the process of settlement, Lyv." Tumingin siya kay Miss Lily. "Miss Lily, paano po ako mabubuhay? Saan ako kukuha ng pangsustento ko sa aking araw-araw? I can't just sit and do nothing." Saglit na natahimik ang lahat.

singit bigla ni Lawrence. "Panahon na siguro upang tumigil na siya sa pagtatrabaho para sa ibang tao." Sinadya kong pagdiinan ang huling dalawang salita. Kahit hindi nagkukwento si Jocelle ay alam ko ang tungkol sa pag-alala nito para sa amang binuhos ang buong buhay upang pagsilbihan ang kapatid. Magkadugo nga sila pero masahol pa kaysa ordinaryong empleyado ang turing ni Lawrence sa ama ni Jocelle. Mabuti nga iyong ibang empleyado dahil may nakatakdang oras sa trabaho at may day off, hindi katulad ng kapatid ni Lawrence na kahit anong oras ay tinatawag nito para sa trabaho at halos walang day off tapos katulad lang iyong sahod sa ibang empleyado.

Hanggang sa naging tanga na minsan sa trabaho, at manhid sa routine ng buhay niya. Parte na siya ng bawat umaga ko noon. Sabik ako sa bawat araw sa trabaho dahil sa kanya. Masaya ako, dahil nakikita ko siya. At syempre nasasaktan at nagseselos sa mga babae sa buhay niya. Hindi ko man nasaksihan ang kalandian niya sa mga iyon, dahil hindi ko naman nakikita, ay mas pinili ko na huwag magpaapekto. Madalas naman kasi ay parte sila sa trabaho ni Diezel.

Nang makita niya ang sarili sa salamin, satisfied siya lalo na sa pink lips niya. Naghanda siya ng simpleng breakfast at umalis papuntang trabaho pagkatapos kumain. Hindi niya alam kung dahil ba maganda ang mood niya o dahil maganda rin ang panahon, pero napansin niyang masaya ang lahat. Bigla niyang naramdaman na gusto niya ang ganitong klaseng buhay. Yung buhay na may trabaho mula nine to five, fulfilled sa ginagawa, at may oras pa rin para namnamin ang mga simpleng bagay, hindi masyadong nakatuon sa mga emosyon ng buhay.