Worried Quotes Mga Nobela at Kwento

Chapter 3 Warning He's unbelievable! Huminga ako nang malalim para habaan ang pasensya. Baka ako pa ang maunang mamatay sa aming dalawa dalul sa kanya. Ahhh, ayoko na! "We're reliable here, you don't need confirmation about my phone number," sabi ko. "You should just call if there's an emergency," dagdag ko pa. Saglit siyang natalumik "Are you worried?

Ngunit sa halip na maging masaya siya'y lalo pa itong nalungkot. "Ba't gan'yan ang mukha mo? Hindi ka naman yata masaya na kasama ako?" Dwight eyes widened as if he heard something that makes him shocked. "Hey! What are you talking about?" He arched his right brow. Bahagya ring kumunot ang kanyang noo. "Hindi 'yan. Mali ka nang iniisip, okay? I'm just worried kasi gumagabi na, kaya bukas na lang siguro." He said with a shrug. Gabi na rin kasi.

Isang pamilyar na kislap ng emosyon ang dumaan sa kaniyang mga mata, pagkagulat, marahil ay kaunting paglambot, pero bago ko pa man iyon tuluyang mabasa, mabilis itong nilamon ng dilim. “Worry is a luxury you can’t afford in this business,” malamig niyang sabi. Ang kaniyang mukha ay tila bakal na muling hinubog sa apoy, walang emosyon, walang bakas ng pasasalamat. “Nilabag mo ang protocol. Inilagay mo sa panganib ang ospital dahil sa pansarili mong desisyon.” Ang bawat salita niya ay tila sampal na nagpasingit sa aking pandinig. Tinitigan niya ako nang matagal, isang paghatol na mas masakit pa kaysa sa daplis ng bala.

“FIT ay kung may laman naman kahit paano ang katawan mo, tingnan mo nga at halos buto at balat ka na lang yata… That doesn’t make you worried at all? Because it is making me absolutely worried!” “Nah! Huwag mo ngang pinapakialaman ang katawan ko! And my health isn’t what I was worried about especially now!” Nanlalaki ang mga matang sabi ni Amara saka napa iwas ng tingin, “Fine! What are you being worried about then, Amara?” Sabi nito saka pabagsak na itinapon ang sarili sa kama katabi niya. “Sabi mo, b-binuhat mo ako papunta sa kwarto mo… I- I was j-just worried what if…”

"Anong don't make it a big deal? hindi ka naman ganiyan dati. Hindi ka ganyan! Alam mo noong isang araw pa kita napapansin, eh. Huwag mong sabihin na may kinahuhumalingan ka na naman!" "Ano bang sinasabi mo diyan? bakit naman napunta sa ganiyan? Look, hindi ba pwedeng mapagod? Hindi ba pwedeng may problema lang sa office? Zahara naman, tao lang ako at napapagod din." "Talaga lang, huh? don't worry, if you did it again, hindi mo na kami makikita ng anak mo!"

"Why don't you listen to me? Diba sinabi ko na sayong huwag kang umalis nang mag-isa? What if someone chases you again? What will you do, hmm?" Hindi ako sumagot bagkus ay sumiksik pang muli sa kanyang dibdib. I'm sorry for making you worry. I wanted to tell him but I don't have the courage. Lagi niya na lang akong natatagpuan sa ganitong sitwasyon. He's this worried even though we're not in a relationship. What more kung payagan ko siyang manligaw, on top of that kung maging kami na?

biglang agtrass niya. "You make me worried sick Ace, don't do it again please?" he asked. "I'm sorry for making you worried, promise I won't do it again this time," as I promised to him. "Please be safe always, don't risk your life, not again," he was too worried on me, and I understand it kahit ako ang nasa katayuan niya ay mag-aalalala din ako gayan ng pag-aalala niya sa'kin. I nodded as an answer.

agad kong sagot. “Did something happened?” Nakakunot noo n’yang tanong. “Are you worried? About me?” “Yes.” Natigilan ako at napaiwas ng tingin nang maramdamang seryoso s’ya, “I’m just nervous for tomorrow. That’s all.”

"Grabe pala ang concern mo sa akin. Lalo tuloy kitang minahal." Lumambot ang boses niya. "Relax ka lang, hindi ko kinain ’yung prutas na ’yon." Bumuntong-hininga nang malalim si Caizer. "You’re too much sometimes. Don’t joke about things like that again, Ris. I almost had a heart attack worrying about you."